News, Irish Politics, Current Affairs

Sean McKenna autobiography, IRA Hunger Strike 1980-81

Sean McKenna – Autobiography – Voice from the Grave

IRA Hunger Strikes 1980 – 1981

In 2009 a senior Sinn Fein member, Jim Gibney, paid Tribute in The Irish News, to Sean McKenna Jnr and his Father Sean McKenna Snr when he said, “The McKennas are republicans. They believed partition was wrong and actively opposed British occupation. They paid a high price for their political convictions.”

Sean McKenna was on the first Provisional IRA Hunger Strike in Long Kesh which began on the 27th of October 1980, Sean would remain on hunger strike for 53 days, at which time he fell into a coma and Brendan Hughes called off the hunger strike as the British had granted concessions, Sean McKenna was then subject to electric shock treatment and his heart was restarted.

Following Sean’s release from Long Kesh he worked with his cousin Vincent McKenna in Monaghan Mushrooms in Monaghan Town, and during this period Sean McKenna recorded his life story on four-track tape. Sean gave the tapes to his cousin Vincent McKenna and asked Vincent to transcribe and publish the tapes after Sean had died. Now in 2013 Vincent McKenna has transcribed the tapes and publishes them here to coincide with the National Hunger Strike Commemoration in Monaghan Town on the 4th of August 2013.

In the transcribed tapes Sean McKenna accepts that he freely volunteered for the first IRA hunger strike in 1980 and that he again put his name forward for the second hunger strike in 1981, although he was still in hospital recovering from the first hunger strike at the time. Sean McKenna claims that it was the Prison Officers Association’s refusal to implement the ‘concessions’ offered by the British that created the conditions for a second hunger strike in which 10 Irish Republicans would die.

Sean McKenna also controversially claims that during the second hunger strike, the IRA Officer Commanding, Bik McFarland, was forcing hunger strikers to sign affidavits in front of solicitors, and that these documents would ensure that when hunger strikers fell into comas, their families would not be allowed to have them resuscitated, this action says McKenna, was wrong and not republican. McKenna states categorically that the IRA leadership inside and outside Long Kesh, got carried away with the publicity being generated by the hunger strikes and were prepared to allow men to die for political gain.

Other hunger strikers such as Richard O’Rawe would support the McKenna thesis that the IRA leadership were more concerned with electioneering than they were with the lives of Irish republicans in Long Kesh. This thesis is further supported by Official British papers released under the 30 year rule in 2011 which appear to vindicate O’Rawe’s claims that the IRA leadership vetoed a deal put forward by Margaret Thatcher’s government.

The concessions offered by Thatcher and the timing of the offer, suggests that four IRA and two INLA hunger strikers died needlessly in order to facilitate the political ambitions of certain people within the leadership of the Provisional IRA, in particular Gerry Adams TD.

Martin McGuinness MI6 Agent

While it has always been suggested that all communication between MI6 and the IRA leadership (before/during and after the hunger strikes) was passed through a Derry based ‘middleman’ a communication between MI6 Agent Michael Oatley and Martin McGuinness (1993), reproduced here and published publicly for the first time, shows that there was a very direct line of communication between Martin McGuinness and MI6, however, this particular line of communication between McGuinness and MI6 suggests that Martin McGuinness was an MI6 Agent rather than a negotiator on behalf of the Provisional IRA or Sinn Fein. This assertion can be made, as Oatley was not part of the MI5 lead negotiating team that was engaged with the IRA leadership in 1993, Oatley had been replaced by a senior MI5 Officer, John Deverill, both Oatley and John Deverill had at all times been advised by former IRA Commander/MI5 Agent Sean O’Callaghan, hence, Oatley’s use of the Irish language in his communication to McGuinness.

Dealings between the IRA and MI6 go back to the early 1970’s when the intelligence agency operated out of a house in Hollywood, Co Down known as Laneside. In 1974 and 1975 a Foreign Office diplomat, James Allen and a senior MI6 Agent, Michael Oatley regularly met IRA leaders there during what became known as “the Feakle ceasefire”, from this time forward many Senior IRA activists such as McGuinness were groomed by M16.

MI6 Communication to Martin McGuinness

Here is reproduced an exact copy of a communication (1993) sent from MI6 Agent Michael Oatley (The Mountain Climber) to Martin McGuinness Sinn Fein/IRA Leader in 1993. Later in 1994 IRA Chief of Staff Kevin McKenna would give a rare interview to Eamon Malley from Downtown radio in which McKenna would say, “As long as the boys with the balaclavas are at the table I am happy enough”, this was a reference to the IRA members who made up the Sinn Fein delegations meeting with the British Government in 1994. However, while Kevin McKenna was IRA Chief of Staff, no effort was made by the northern leadership to facilitate McKenna at the negotiating table and McKenna had to rely heavily on Caoimhghín Ó Caoláin TD who acted as a messenger between the northern leadership and McKenna who was on-the-run and living in Smithboro in County Monaghan.

In the communication Oatley refers to the National Chairman (John Major) and the National Executive (the British Cabinet), the Local Chairman refers to Sir Patrick Mayhew (northern Secretary of State at the time). The headline events relate to several IRA bomb attacks in the north of Ireland and also the Warrington bomb that killed two school boys.

When Sir Patrick Mayhew was speaking at a public lecture in Queens University at this time, he was asked by a student if the British were engaged in talks with Sinn Fein/IRA, Sir Patrick denied any talks were taking place at any level. When the same question was put to John Major in the House of Commons, Major said it would make his stomach sick to think that anyone from his Government or Government officials would be talking with terrorists. When the communication below was privately shown to certain trusted journalists, McGuinness tried to counteract its content by going public in a British crafted documentary explaining that all of his contact with MI6 was at the direction of the republican leadership, however, McGuinness has failed to explain the tone and tenor of this communication from Oatley, and why Oately was still communicating with McGuinness in 1993 long after Oatley had been removed from the British negotiations with the IRA.

In the aftermath of the 1994 IRA cease-fire there was a ‘war of words’ or ‘political theatre’ between the northern IRA leadership and the British Government as to whether ‘decommissioning’ had been part of the negotiated process, in a bizarre move Michael Oatley moved to help the McGuinness argument that decommissioning was not part of the immediate process, in so doing, Oatley supplied some of his official documents and notes relating to the IRA talks to a senior academic at Queens University in Belfast  to help resolve the issue, the communication below was accidentally included in Oatley’s documents and those documents were accessed and copied by an IRA intelligence officer.

A Chara

I hope this communication finds you well since our last meeting, needless to say that the National Chairman is unhappy with recent high profile events both here on the mainland and in your locality. The National Chairman is finding it difficult to sell any part of our discussion to the National Executive. Recent headline events are unfortunate to say the least and slow down any forward movement in the immediate future. I don’t need to emphasis the importance of restraining headline events such as those we have witnessed over recent months. While both the National and Local Chairmen understand the need for you to retain your position, further, high profile events will continue to undermine our work.

Martin I hope you don’t mind if I conclude by giving a new meaning to Tiocfaidh ár lá.

Is Mise

Michael Oatley

O’Rawe Claims are disputed

The claims by O’Rawe are disputed by those who made political and monetary gain off the backs of the hunger strikes, people such as Danny Morrison suggest that the Official British papers support the IRA leadership’s decision to push on with the hunger strike as the British had not ‘formulated a final position’. However, O’Rawe and the British papers suggest that a resolution to the hunger strike crisis was available in early July 1981. In 2011 the businessman who had acted as ‘go-between’ for MI6 and the IRA, before, during and after the hunger strike period, Mr Brendan Duddy provided his own private papers on the hunger strike period to Galway University and those papers support the view that a deal was possible in early July 1981 before another six republicans died on hunger strike.

Brendan Duddy who has never shown any political bias in his role, supports the view held by O’Rawe that on the 5th July 1981 the British had went a long way towards meeting the demands of the hunger strikers and the prisoners would have accepted those terms, at least as something to work with going forward. O’Rawe believes that the IRA leadership in some guise or other, wanted to capitalise on the deaths of the hunger strikers and wanted to get Owen Carron and others, if possible, elected.

It is reasonable to suggest that the Provisional IRA/Sinn Fein leadership wanted to capitalise on the hunger strikes, this could be seen clearly in Fermanagh/South Tyrone and Cavan/Monaghan, were scarce resources were spent on several election campaigns off the back of the election of Bobby Sands and Kieran Doherty, for example, in Monaghan/Cavan Sinn Fein fought two general election campaigns in 1982, at a time when IRA volunteers were struggling to accumulate enough ammunition for gun attacks on British Army bases close to the Monaghan ‘border’. Prisoner’s wives were receiving little benefit from all of the Prisoners Dependence Fund (PDF) money being collected around the country; as such money was being used for election expenses.

It is clear from Duddy’s own records that the British had offered concessions that could have ended the hunger strike, however, it appears that Gerry Adams and other IRA leaders in Belfast wanted to capitalise on the deaths of the hunger strikers, and it is clear that IRA leaders in the south of Ireland were not shown the detail of the British concessions, Ruari O’Bradaigh, told this writer that he had never seen the deal offered by the British.

While Danny Morrison and others, who benefited politically and monetarily from the death of the hunger strikers, try to rubbish many former comrades, the reality is that the IRA leadership trusted Bendan Duddy for over 20 years, and he has no reason to lie about his role. Professor Paul Bew, Ireland’s foremost authority on the northern conflict, suggests that the British papers neither prove nor disprove O’Rawe’s thesis.

Vol. Sean McKenna – Autobiography – 1954 to 2008

I was born in Clara in north Monaghan in 1954, my Mother is Bridget Keogh from Clogher in County Tyrone and my Father was Sean McKenna from Clara in north Monaghan. My Father Sean McKenna was a farm labourer and small farmer. In 1957 my Mother and Father decided to move the family to Ivy Hill College in Newry, where my Father worked on the College farm as a manager and was paid £11 per-week. I was left in Tyrone with my Grandmother at this time, I have no idea why and nobody has ever explained it to me.

I eventually moved to the farm cottage in Newry with the rest of the family, I began my school days in the Mercy Convent in Newry, soon afterwards the nuns decided that the school should be an all-girl school and so I had to move to Abbey Yard Christian Brothers School. I remember a Miss Lennon, very old fashioned, very strict, but alright.

The Christian Brothers taught me well, and one particular Christian Brother from County Kerry taught us about Irish Republicanism, at this time I was also hearing many stories at home about Sinn Fein and the IRA, both my parents were republicans, more so on my Father’s side of the family.

I was being conditioned to republicanism from a young age, my Father could play the accordion, and we had great nights in Newry when my Father’s brothers, Peter, Arthur, Patsy and my cousins would come, songs stirred emotions, great thing to fight for your country and even die for your country if possible. I remember great nights with the Attys (McKennas) from Monaghan and the McGeoughs from Clogher. My Father bought some books for me, they were about the IRA 1957-62 campaign and I got some books myself when I was 11-14 years old.

When I was 7 years old I got a dog in Monaghan, I would go hunting with my dog after school and even mitch school for hunting, school was a lot of nonsense, I thought. When I was 11 years old, I done a lot of hunting between Newry and Poyntzpass, it was a happy childhood.

In 1968 the Civil Rights Campaign started, I had no clue about civil rights, I was about 13 years old, I heard about police brutality, people beaten and killed, I hated the police, I was brought up to hate the police. I went to civil rights marches, at the time I worked in Mick McArdle’s shop.

I told my Mother and Father that I was going to a civil rights march, my Father said that civil rights was no good, that we needed the country free, my Mother asked my Father to explain politics to me, in about 10 minutes he explained nationalist and unionist, Fianna Fail, Fine Gael, Sinn Fein, all of this was explained to me in 10 minutes, that was it.

When I went to the civil rights march I enjoyed the crack, fighting the police, I went back to work and Mick McArdle told me not to get involved too much, however, I enjoyed the fighting and used the civil rights marches to get at the police.

I then began working at the college farm, my Mother’s brother John was manager on the farm and it was good. I wanted to join the IRA, however, the Offical IRA would not take me until I was 16 years old, I was only 15, then there was talk of a split, my Father set up a Provisional Sinn Fein Cumann in Newry, my Father asked me to join the Sinn Fein Cumann, I told my Father I was only interested in fighting the Brits, my Father said, “join this Cumann and you will get all the fighting you want”.

The Cumann was a boring carry-on, I sold An Phoblacht/Republican News or a version of it at that time, I was with good people, the right people, people I wanted to be with, however, I wanted more. A few nights around the cottage in 1970, boys arrived at the house, I did not know them, I knew there was something big on. Joe Conway stands out he was about six foot tall, 54 years of age, good fighter, bouncer around Newry. I could see boxes going in and out of the shed, I knew there something big on, there were men working in the garage, that night there would be an explosion in the town, buildings destroyed, I knew my Father was in the IRA and so I tortured him to get me in, eventually he agreed and I was sworn in at the Paul Smith Sinn Fein rooms in Newry. It was good to be in the IRA, I was sent away to training camps in the south of Ireland.

I was trained to use weapons, Thompsons, carbines, 38s or 32s that’s all we had, the training was good but I wanted to use them, I was 16. One night at the cottage in Newry older men came back with a bomb and did not plant it, the bomb was primed, I asked an older IRA man to give the bomb to me and I would stick it somewhere. I took the 15lb gelignite bomb that had a 15 minute blue fuse, and I blew up a transformer, I was only hitting ordinary people, but I did not know that nor did the fellow that sent me. It blew the transformer away and I was happy enough. I then meet with Joe Conway and he trained me in making bombs, I liked bombs, I was really interested in landmines.

Joe trained me in landmines, Joe would take me up from Newry and we would walk over the mountains and move to Louth, sometimes we had guns, it was all about watching and learning, I was 16 years, Joe helped me a lot, I am grateful to Joe.

The next thing I done a few more bombs around Newry using gelignite, however, gelignite was scarce, in 1970 people wanted us to do something, the Brits were on the streets, my Father and other men would use 303 Rifles and fire as few shots at the Brits. I had some good times planting bombs and levelling buildings, I enjoyed it. I was still in Sinn Fein going to parades, I went to Fergal O’Hanlon commemoration in Monaghan Town and Daithi O’Connell impressed me when he was speaking at that commemoration.

We were operating in Newry, Down and south Armagh, we were getting tougher and the Brits were getting tougher, our house had been searched in 1970, my birthday was in Feb and I was 17, I was operating and doing the best I could.

There was an operation in Newry and it did not come off, we had ten rifles, my Father and I carried them across fields, it was the 8th of August 1970, we hid the weapons up trees, my Father had pains that night and so he went home and I hid the rest of the weapons and the ammunition. I got home about 3.30am on the 9th of August 1970, the Brits came into the house at 4am and the Brits were in bad temper, I thought the IRA had shot someone, we were taken to the UDR barracks, there were 50 or 60 men in the UDR Barracks, some Provos and some Stickys, many others who had nothing to do with republicanism were also lifted, the sticks were nervous and afraid.

The following morning we were moved to Ballykinlar Army Barracks, it was rough stuff, kicking and punching, some of the older men were not fit for it, I was 17, I was fit for it. They took us into Nissan huts, made us lay on the floor and began exercising us, they worked us all day, we had a stew and bucket of water, we got no break, the exercising and beatings went on to 4am the next morning, press ups, sit ups, the soldiers were changing every few hours and if you did not do it you got beat. The beatings were horrific, men were beaten unconscious.

I was taken in by the RUC Special Branch, they talked to me, gave me a cigarette and so forth and sent me out after 15 minutes, I was crumbling, and they knew it, the older men, hard-men were crumbling, we could not get away.

I did not tell them where the guns or explosives were. I was sent out again and I was exercising again. I had not seen my Father in Ballykinlar, the next morning the helicopters began to arrive, dogs were put on us, and men were kicked and beaten. We were beaten into helicopters by ordinary British Soldiers.

We were taken to the Belfast Dock and I was put on the Maidstone Prison Ship, I was being signed out of army custody into prison custody, they would not believe my age, they gave me a good shake before an RUC man confirmed my age, I got a good shaking for nothing.

We were treated to the normal degrading prison stuff, naked, degrading, I was a country boy being taken in on the Maidstone Prison Ship, there were 120 of us on the Maidstone, the older men had been in jail before, and they were not bothered. There was a Sticky and Provo battle about who would be in control. A Derry man was appointed commander. It was a very warm summer, the heat, the dormitory was deadly hot, we ran about in trousers, all the Newry men were there, and so I talked to everybody, Jimmy Savage looked after me like a son.

My Father was not on the Maidstone, I did not know where he was, Crumlin Road Jail had been mentioned, Jimmy Savage was good to me, we got visits for which we had to walk along a gang-plank to a wee hut, my Mother and sisters would visit once per month, and we were allowed one letter per month. I got used to prison life; Jimmy Savage had been in during the IRA campaign in 1957-62 so I am indebted to Jimmy.

I was then moved to Long Kesh in November, I was in Cage 1 and then Cage 2 opened, they were moving men from Crumlin Road Jail, the first time I seen my Father his hair had went from grey to pure white, he looked bad, I did not know what had happened to him.

I had to shout from Cage 1 to my Father in Cage 2, we made scrumpy (alcohol) in the Cage, it was not great, it would not do much for you, we began making handkerchiefs and handcraft, Jimmy had me building things out of matches.

On the 11th of October 1971, the Brits sent in dinner to Cage 2, the grub was bad, I am not sure if the army was cooking it, or ordinary convicts, it was rough, beef burgers, we lost the head, tempers got out of hand, Frank McGarry lost the head. The screws ran out of the Cage and we burned the canteen, 500/600 Brits started firing gas in to the Cage, they saturated the place with gas, everyone hit the ground, the Brits came in with pick axe handles and other tools, they just beat everyone, 40 men were carried out unconscious, Frank McGlade 71 carried out unconscious, they got the tools from the other Cage that was still being built, it was a rough night.

I was moved to Cage 5, and Cage 3 closed, my Father moved to Cage 5 with me, visits and all continued, we were now official internees, we were allowed 4 letters per week, visit per week, my Father and I took joint visits with my Mother and sisters, my Father was pretty upset.

There was twenty-seven of us in Cage 5 the crack was good, Paddy O’Hagan, and Jimmy Fields from Armagh were great men for the stories. One night I was on the top bunk and my Father was on the bottom bunk, and my Father was crying, I did not know what was wrong with him. I did not know what to say, you don’t see your Father crying. He told me about after the 9th August and how he had been tortured, he had been subject to beatings, dropped from helicopters, strange noises that distorted his balance and senses, he was in a bad way. Jimmy Savage, and others got up, next morning my Father went to hospital. I would see him in the hospital as I went back and forward, I would have a wee talk with him, he could not handle the Cage, he wasn’t coming back to the Cages, it was rough on the men. He had a nervous breakdown, I know that now, but at the time I did not know what was happening.

He went to hospital and I stayed with Jimmy, I got involved in a few escapes, digging tunnels and wire cuttings, one day I was coming back from a visit and I was told that my Father was being released in 1972. I had a lot of friends in Long Kesh, there were a lot of people in, 600 in at that time. Jimmy was moved to another Cage, I was on my own, but I was getting on ok, we marched and had training, trying to be a soldier, or at least that is what I thought. Time moved on 1973-74 I was still in, now there were 1400 men in, I meet a lot of them, then the numbers were down to 300, there were release plans on, a lot of excitement and lists of names would be read out by screws, we would gather and they might call 6 names and six got out.

Gerry Cunningham and Gerry Fitzpatrick from Belfast, good men, started making poteen with me, my Father and Grandfather (Paddy Frank McKenna) had made poteen in Monaghan and Newry, we had many great nights drinking poteen in Long Kesh, we had an old record player on, or someone would sing. This was jail life and it was hard, I was young and I got on well with everyone, I made the poteen out of apples, bananas, plums, Gerry Cunningham made the worm, a rare looking worn, more bends than a dogs hind legs, we even smuggled out a wee bottle to our people outside.

In February 1975 they began releasing more names, it was said that the last of the 9th of August men were to be released, there were only a few of us left, Art McAlinden and so forth, they called out my name, for 3 years and 8 months I had been interned, I was delighted to be out, my good friend began crying when I was getting out, he was young, I just left as quick as I could, Cage 8, I felt bad that he was on his own, but I had to go.

I returned to O’Neil Avenue in Newry there was a great welcome, everyone was behind us, I knew what I was going to do, I had a few drinks, a party, things were brave and good, all my friends had not reported back to the IRA and so I did not want to know them, Eamon Murphy had reported back to the IRA and so I spoke to him.

He said there was only one man to see in Newry, he had been on the run the same as myself Hitchy Hillen, a hard man, tuff man, I went up to Barcroft, he had heard of me, we meet in Mrs Connolly’s house, another famous house around Newry. I told Hitchy that I wanted action and he said no problem, but he had nothing, so I went back and got two guns, two browning high power weapons, 13 rounds, they were Belgium guns, good guns, British army corporals and captains were using them at that time. Hitchy and I went with the guns and we hit a ten man British Army foot patrol in Hill Street, it worked out alright, but Hitchy’s gun jammed, I got one shot into a Brit and he went down, his flack-jacket protected him, I had about 8 rounds left, I started shooting in the air or else the other soldiers would have come out after us. We got to the car and got away, the police were furious, we had frightened the life out of them, we had no hoods on us, we just wanted a bit of agro, we did not care, they did not expect to get hit in that area of town.

I was on the run as everyone knew who done it, I was made OC in Newry and Hitchy was my right hand man and I ran Newry for the next year, the police and the army were going crazy to get us, we knew that they had someone who was setting us up but we kept shooting our way out. We had talked in prison, drinking poteen and so forth, jail is not human, I was not going back and the police and the army knew that.

We caught the boy who had set us up, he got away, and the police were not happy as they had no one to set us up, we could stay in houses in any estate in Newry even the old nationalist party and labour party would let us in when we were in trouble. Those were hairy times around Newry, we had regular shoot outs with the Brits, Hitchy had been in jail in the south and he was not going back either.

We had a few drinks in the Border Bar one evening, I was driving, we came down the Brownish, and we ran into a British checkpoint, I rammed them with the car, I got around the first Saracen, but the car crashed, I gave them a bogus name and I said I needed to go to the toilet. They let me go to the hedge to go to the toilet, I just went through the hedge, the Brits opened fire on me with a browning off the top of the Saracen, Hitchy and the others thought I was dead; the helicopters were up, I ran to the custom clearance post. I stayed in the field, they thought I was heading for the border, but I doubled back to a safe house in Newry. Hitchy and the people who were with him appeared in court charged with attempted murder, membership and so forth, so Hitchy was gone, and I had no-one, from 1975 in Newry Hitchy was the only man in Newry who would do anything, there were plenty in Newry drinking and talking, but they would not do anything, a few would help you out, but they would not get into the heavy agro.

I ended up joining a unit in South Armagh, I was going to give up OC in Newry, Peter Cleary was in my unit in south Armagh he is dead now, I enjoyed working with Peter Cleary and the lads. I had a girlfriend at that time, Marian McNeil, we were engaged, I was too wild to get married, she was a good girl and we were happy, her people were good people and we got on well.

Christmas passed and the sectarian trouble started in south Armagh, 10 Protestants were shot dead on their way home from work, I agreed with it, to bring the thing to a head, it would sort it out, in February the 10 Protestants were shot dead, in March I had nowhere to stay so I went back to my Father’s house in Edentubber , the man who owned the house (Watters) had been killed with three others when the bomb they were preparing went off accidentally, so the people in the area seen me and my Father carrying the line on for the IRA. My Father had died in the house in Edentubber in 1975 as a result of the torture he had been subjected to by the British.

That night I had no gun as I had sent the two guns into Newry that morning, so all I had was the sawn off shotgun beside the bed, I had a loaf of bread and pint of milk, but I had no money. At about 4am the door was kicked in and two fellas who were armed with browning high powered weapons with torches on top were standing over me, they said, where is the gun, I said, I have no gun. It took them two minutes to get in and I would have got them if I had a gun. When we went outside, there was another guy outside the window with a Sterling sub-machine gun with a double magazine. He would have got me if I had moved towards the door, I might have been better if he did kill me, it would have saved a lot of hassle over the next 15 years.

They took me out of the bed and searched me, they were going crazy for the gun, they knew I was crazy about guns, there was stuff in the house, the big guy with blonde hair, he was about 5-11, said, you have two choices come with us without hassle or trouble, or I will shoot you here and your death will be claimed by UVF in retaliation for the 10 Protestants shot in south Armagh. I thought about my Mother and I was getting married, those are the two people who saved me, I did not want to go to Newry, but I done it for them.

I did not want to tell them anything. I said ok I will go with you, we walked down the fields and across the Flurry River, we jumped across the river, they kept the guns on me, the big fella said we will cut you down, any chance I miss you the man with the sterling will cut you down, half-a-mile across the border, he put his arm around my shoulder, he said I know what you are thinking, don’t do it, I don’t want to kill you. When we got to Killeen there were other British Soldiers there, they were in uniform, the three who took me were not in uniform, the three got into uniform and changed their guns, a blue Volkswagen van came up the road, and they took me in the van, I had a smoke in the back of the van, the SAS treated me ok. In Bessbroke soldiers and their wives were all coming in and looking at me, it was embarrassing to see all these people and top brass looking at me. Every two minutes the door would open and a guy with a row of medals would look in.

I was moved to Newry where RUC detectives Bradley and McCann were to interview me, two bastards, they were angry at what I had done around Newry and the border, the beatings started; I did not want to talk. They produced the file with the 1971 stuff, bombs and shootings. I did not care, I was reluctant and cool. At 10 O’Clock that night the Blonde soldier came in and put his arm around my neck and said, Sean I don’t want to kill you, if you don’t talk we will take you out and you will be found on the border, me and this fella will take you out and kill you and the UVF will claim it.

They wanted me for murder, but I was not going to sign for a murder I did not do. I was taken to Newcastle Court in March 1976 and back to Crumlin Road Jail, I meet Hitchy, it was bad in there, IRA bad boys running the show, and they were beating young fellas who had made statements, I did not agree with that, they are bloody animals. I had a name and no fear, and I let them know it, that was the way it was. Hitchy was sentenced to 25 years for the attempted murder on Hill Street, my case came up, I was fighting my case, Judge Babbington, a police judge, a rotten bastard. I heard later that the blonde solider was Captain Niarac, he later shot Peter Cleary dead, Peter was a good man, but he was a tuff man, and he would not have went with them. Niarac also killed John Frances Green in Monaghan.

The case was put back as the SAS could not turn up as they had to come from England. All the SAS were in civilian clothes, I recognised the blonde solider, I don’t know if it was Niarac as I have never seen a picture of Niarac. I have heard all the things that Niarac is supposed to have done, I don’t think Niarac shot Peter Cleary, because when I was on the side of the road the blonde fella put a young solider on me and ‘Niarac’ told him that if I moved a finger he was to shoot me dead. All I know is that ‘Niarac’ for some reason did not want to kill me.

Judge Babbington was the top man, the SAS made fools of themselves, they lied through their teeth, no problem, Babbington, said he was not there to determine where I was lifted, he said I would have to go to European Court for that, State Prosecutor, told the court what I had been doing, that I had been in jail for a long time, and the problem they had getting me.

Judge Babbington asked for an adjournment, he was going to Corfu, he would take the papers with him and come back. When Babbington returned from his holidays, I was in the court on my own, the solicitor never even turned up, he said 25 years, it wrecked me, he looked out over his glasses and sneered, nobody turned up, a lonely minute.

H Blocks Long Kesh

I was moved to the H-Blocks, Ciaran Nugent was on the blanket, April 1977 I was sentenced, I went to H4 first, we were in our civilian clothes, stripped naked, I told the screws I was going on the blanket, we were put naked into a van and they drove us to the H-Block, we walked naked across the yard, they took all our particulars again, usual routine, into a cell.

I was in a cell on my own, big screw, Paddy Joe Kerr, a Catholic Prison officer, he came in and beat me, what’s your prison number, I refused, and there was an air of hostility, Catholic screws worse than Protestants, Paddy Joe Kerr went out of his way to prove they were not afraid of the Provos.

I was there a couple of weeks and then moved to H5 where I became OC as I had a lot of experience in jail. I was disillusioned with the jail experience, I knew I would be on the ultimate end if I stayed OC, I could get on the hunger strike when it came. PO was not too bad, but beatings went on, the doors would open, that was the way it was, sitting at 5 or 6 in the evening, we would shout keys, they would open the door and someone getting the life beaten out of them. I never got a beating as OC and I was OC for 4 years, maybe it was respect. Hard when you hear an 18 year old lad getting beaten naked in the cell, big men beating a young lad, all they could do was go on the ground in  a ball while getting the life beaten out of them.

The PO was from Lurgan, a Christian, but boys under his control, sometimes with drink taken would do beatings. H5 I was OC, one of my closest friends would have been Tom McFeeley, he was on the Staff (Adjacent) both of us had been in before, he was a tough man. I have meet thousands of men but McFeeley was miles out in front of everyone for toughness, the screws were afraid of him, they had respect for McFeeley, they beat him and he beat them, police and everyone.

A year after I joined the blanket, we were still locked in the cell 24 hours per day, never got out except to go to mass on Sunday morning. The boys would just talk at mass, however, some of the lads wanted to hear the mass, so we had to call order. It was hateful, but we had to keep order, when you are with a fellow 24 hours a day, toilet, no tv, radio, cigarettes, conversation runs out after a month, lads would beat each other, and get friendly again, that is the way it was. Another thing that happened on the blanket we would have concerts, I never liked singing but I would sing a song.

In 1978 there was no movement, 3 H-Blocks, 600 men, the Brits were going nowhere, we knew there was marches but we did not know what was going on, so we went on the dirty protest, they hate to see you grow a beard in prison they would beat the hell out of you. We would stop washing, and put the shit on the wall, the embarrassment walking up the landing with a poo in a pot, so we put it on the wall once we went on the dirty protest. The cells were stinking, we were stinking, it was inhuman, but we had no choice. It was a grotesque place, shit on the wall and urine on the floor, beyond description, that men could endure it for years was beyond comprehension.

We had a Visit every month, by 1979-80 we had not washed in 4 years, your Sister or Mother would visit you and you were stinking and yet they would still throw their arms around you, they still loved you, which was hard to believe, that they loved you when you did not love yourself, walking through shit and probably eating it because your hands were that dirty, lots of fighting and beatings, screws beating young lads, kicking young lads on the ground with their big boots.

The hunger strike came as we knew it would, we forced it, we had Cardinals and Bishops in but the Brits were not moving, we were beat out on the blanket, lads getting beating 3 and 4 times per day, the hunger strike was the final way. I did not want to live anymore after 4 years on the blanket, I wanted to die, I was one of the more experienced men there and when the time came to fight I could do that. I wanted to get something for the young lads, Brendan Hughes was OC on all the blocks and he said that, I was not going on the hunger strike

He did not pick my name on first count – I sent word to hold back H3 until he got a letter from me.  I knew why I was not getting picked, I had been scalded when I was a child and had a bad scare and he thought I had been shot, and that I might not last long on hunger strike, but I told him what had happened and the word came back that I was on the hunger strike.

Hunger Strike 1980

We knew the hunger strike would start, we were prepared to die. The 7 names were announced as there were 7 signatories on the 1916 Proclamation; we thought this might capture people’s imagination and stir emotions.

The group consisted of IRA members Brendan Hughes, Tommy McKearney, Raymond McCartney, Tom McFeeley, Leo Green, INLA member John Nixon and I.

I was in the cell with Tommy Kelly, Turf Lodge, great fella we got on well he eat his dinner, I walked up and down the cell and my dinner was sitting at the door, it went on, we did not eat at all, after about three weeks we were still in the cell, but they did not move us, we thought they would take us to hospital, governors came in and said we were refusing to eat prison food so we would lose remission, for every month we were on the blanket we were losing a month remission, 3rd week we were taken to H3 hospital wing. Ordinary prisoners looked on us as if we were contaminated, nobody would touch us, Provos that did not go on the blanket/dirty protest respected us, but they simply could not do it.

The first thing we done in the hospital wing was take a shower.

I was on hunger strike for 53 days, Fr Murphy was giving me the last rites, that was the last I remember, I was lying in bed and I felt I was floating out of my body, this guy came in with a white beard, I was given electric shock, the next thing I remember, I was in a bed in the Royal Victoria Hospital in Belfast, the hunger strike was over.  I woke up a couple of days later, a nurse sitting beside me, she asked me my name I could not remember my name, she told me John Lennon was dead, I was sad as I liked John Lennon, I was moved back to the blocks within a couple of days I was in a wheel chair, some thought the hunger strike should not have been called off and I agreed, some thought it should have been called off, there was a good deal of talk. We had been told that the NIO had offered concessions and that is why it was called off. Brendan Hughes had called off the hunger strike because he believed there was a deal.

McFeely and I said it should not have been called off, Brendan Hughes had been talking to NIO Officials and he believed they could work from there. I was in hospital; I was there on my own, watching TV and looking at books. My eyes were really bad, I needed a good light and I could read one line at a time, I was getting vitamin injections, they were very sore, every morning I would get the injections. The injections would help sort my eyes out; eventually I was able to get out of the wheelchair.

I was in bed one day and the doctor came in to see me, grey hair, he told me that I had effectively died and they used electric shock to bring my heart back, he said I had a near death experience. I was happy enough, good to be alive, I suppose. Rumours of a second hunger strike began to do the rounds; I told Bobby Sands that if there was to be a second hunger strike I wanted to be on it. Bobby said he did not want me to die, he knew that I would not last long on a second hunger strike, but I would rather have died than send some of the other lads to their death. That evening they sent me back to the H-Blocks because I wanted to go on the second hunger strike, everyone was hunger strike crazy. Brendan Hughes was right; it was not worth one man’s life.

According to Brendan the NIO had passed the British concessions to the Long Kesh Governors and the POA refused to implement the concessions and that is why the second hunger strike began. The POA caused or at least created the conditions for the second hunger strike.

The 7 of us who had been on the first hunger strike wrote and signed a letter and sent it to the IRA’s Belfast Brigade telling them that we did not support a second hunger strike as it was tantamount to suicide, nobody acknowledged our letter, and so we had no choice but to offer our support to the lads going on the second hunger strike.

It was a horrible time, I knew exactly what Bobby was going through, I knew the pains, the aches, the doubts, I wished Brendan Hughes had allowed me to die; I did not want our men going through this horrible death.

We were delighted when Bobby was elected as MP for Fermanagh/South Tyrone, we thought it might save him, history would have told us different. The blocks were bad, death hung in the air, my close friend Raymond McCreesh died, the Irish Commission for Peace and Justice were told that 4.5 demands were on offer from the British, but the leadership ignored this and another 6 men died without good cause, they could have been saved.

Bobby Sands Elected MP

The election of Bobby Sands raised hopes that a settlement could be negotiated, but Margaret Thatcher stood firm in refusing to give concessions to the hunger strikers. She stated “We are not prepared to consider special category status for certain groups of people serving sentences for crime. Crime is crime is crime, it is not political”. The world’s media descended on Belfast, and several intermediaries visited Sands in an attempt to negotiate an end to the hunger strike, including Síle de Valera, Granddaughter of Éamon de Valera, Pope John Paul II’s personal envoy John Magee, and European Commission of Human Rights officials. With Sands close to death, the British Government’s position remained unchanged, with Secretary of State for Northern Ireland Humphrey Atkins stating “If Mr. Sands persisted in his wish to commit suicide that was his choice. The Government would not force medical treatment upon him”. Bobby Sands died on the 5th Day of May 1981 after 66 Days on Hunger Strike.

Hunger Strike Ends

Then the hunger strike was called off, the British had given us nothing, not an inch, it was Father Faul from Dungannon who secured an end to the hunger strike, if he had not ended the hunger strike another 20 men would have died and we would still have got nothing.

I was not happy with a good deal that went on behind the scenes, Bik McFarland on the orders of the Belfast Brigade staff had forced the hunger strikers to sign affidavits in front of solicitors so that when they fell into a coma their parents or families could not take them off the hunger strike, I felt this was wrong, that is not what republicanism is about, it is not what I am about, totally out of order, wrong.

I was in H-Block 4 (H4) the Belfast Brigade leadership and the leadership inside the Kesh had got carried away with the propaganda, they never had propaganda like it. It was called off and we had nothing, we had our own clothes and we shaved, that was it, nothing and ten men dead.

Sean McKenna Autobiography Ends…

Peadar Whelan, who remains within the ranks of Sinn Fein in 2013 reflects the feelings of those men who had lived through the hunger strike period in Long Kesh.

“My resentment…,” writes Peadar Whelan recalling the end of the second hunger strike in ‘Nor Meekly Serve My Tim’’, “was as great as my relief.”

Peadar mirrors the response of many Republican prisoners at that time. “Despite my relief that no one else would die I still felt gutted because ten men had died and we had not won our demands,’” writes Peadar. “My morale was never as low.” Peadar was released on licence from a life sentence in 1992 and would become northern Editor of An Phoblacht.

Kilmainham Jail Dublin

Kilmainham Jail Dublin, Tourist Attractions, Irish history, Dublin Tours, Dublin Attractions

Prisons or Jails have been a central part of Irish history for centuries, while often shadowed in stories of romantic martyrdom the reality of Irish prisons was far from romantic. If for no other reason, Kilmainham Gaol would be remarkable for being the biggest unoccupied gaol in these islands.

As such, it gives the visitor a dramatic and realistic insight into what is was like to have been confined in one of these forbidding bastions of punishment and correction between 1796 when it opened and 1924 when it closed and offers a panoramic insight into some of the most profound, disturbing and inspirational themes of modern Irish history.

Leaders of the rebellions of 1798, 1803, 1848, 1867 and 1916 were detained here. Such names as Robert Emmet, Charles Stewart Parnell, leaders of the 1916 Rising and DeValera are associated with the Gaol.

The visit includes a guided tour and exhibition. Please note that this is a very busy site and visitors may experience a delay during the summer months. Access by guided tour only.

A visit to the Gaol includes a guided tour, award-winning AV, and an exhibition.

OPW Yearly Heritage Cards available here!

Group Details:

All groups must be pre-booked. Bookings can be made by phoning the Gaol directly.


Toilets, disabled toilets and tearooms. Please contact the Gaol for information on – temporary exhibitions.

How to Get There:

Buses: 51B, 51C, 78A, 79, 79A from Aston Quay.

Kilmainham Gaol is included on The Dublin Pass! Find out more about the current special offers here!

Opening Time:

Apr – Sept: 09.30 – 18.00 daily

(last admission 17.00)

Oct – Mar: Mon – Sat: 09.30 – 17.30

(last admission 16.00)

Sundays: 10.00 – 18.00

(last admission 17.00)

Closed on the 24th, 25th & 26th December.

Prices: May change

Adult: €6

Senior / Group: €4

Child / Student: €2

Family Rate: €14

History of Kilmainham Jail

Kilmainham Gaol (Irish: Príosún Chill Mhaighneann) is a former prison located in Kilmainham in Dublin, which is now a museum. It has been run since the mid-1980s by the Office of Public Works (OPW), an Irish government agency. Kilmainham Gaol played an important part in Irish history, as many leaders of Irish rebellions were imprisoned and some executed in the prison by the British and in 1923 by the Irish Free State.

When it was first built in 1796, Kilmainham Gaol was called the ‘New Gaol’ to distinguish it from the old gaol it was intended to replace – a noisome dungeon, just a few hundred yards from the present site. It was officially called the County of Dublin Gaol, and was originally run by the Grand Jury for County Dublin.

When the Gaol was first built, public hangings took place at the front of the Gaol. However, from the 1820s onward very few hangings, public or private, took place at Kilmainham. A small hanging cell was built in the gaol in 1891. It is located on the first floor, between the West Wing and the East Wing.

There was no segregation of prisoners; men, women and children were incarcerated up to 5 in each cell, with only a single candle for light and heat, most of their time was spent in the cold and the dark. The candle had to last the prisoner for two weeks. Its cells were roughly 28 meters squared. Children were sometimes arrested for petty theft, the youngest said to be a five year-old child, while many of the adult prisoners were deported to Australia, in one such deportation 200 Irish women and children were drowned when the ship on which they were imprisoned sank.

At Kilmainham the poor conditions in which women prisoners were kept provided the spur for the next stage of development. Remarkably, for an age that prided itself on a protective attitude for the ‘weaker sex’, the conditions for women prisoners were persistently worse than for men. As early as his 1809 report the Inspector had observed that male prisoners were supplied with iron bedsteads while females ‘lay on straw on the flags in the cells and common halls.’ Half a century later there was little improvement. The women’s section, located in the west wing, remained overcrowded.

Post- Irish-independence period

Kilmainham Gaol was decommissioned as a prison by the Irish Free State government in 1924. Seen principally as a site of oppression and suffering, there was at this time no declared interest in its preservation as a monument to the struggle for national independence. The jail’s potential function as a location of national memory was also undercut and complicated by the fact that the first four republican prisoners executed by the Free State government during the Irish Civil War were shot in the prison yard.

The Irish Prison Board contemplated reopening it as a prison during the 1920s but all such plans were finally abandoned in 1929. In 1936 the government considering the demolition of the jail but the price of this undertaking was seen as prohibitive. Republican interest in the site began to develop from the late 1930s, most notably with the proposal by the National Graves Association, a republican organisation, to preserve the site as both a museum and memorial to the 1916 Easter Rising. This proposal received no objections from the Commissioners of Public Works, who priced it at £600, and negotiations were entered into with the Department of Education about the possibility of relocating artefacts relating to the 1916 rising housed in the National Museum to a new museum at the Kilmainham Gaol site. The Department of Education rejected this proposal seeing the site as unsuitable for this purpose and suggested instead that paintings of nationalists’ leaders could be installed in appropriate prison cells. However, with the advent of the Emergency the proposal was shelved for the duration of the war.

An architectural survey commissioned by the Office of Public Works after World War II revealed that the jail was in a ruinous condition. With the Department of Education still intransigent to the site’s conversion to a nationalist museum and with no other apparent function for the building, the Commissioners of Public Works proposed only the prison yard and those cell blocks deemed to be of national importance should be preserved and that the rest of the site should be demolished. This proposal was not acted upon.

In 1953 the Department of the Taoiseach, as part of scheme to generate employment, re-considered the proposal of the National Graves Association to restore the prison and establish a museum at the site. However, no advance was made and the material condition of the jail continued to deteriorate.

Kilmainham Jail Restoration Society

From the late 1950s a grassroots movement for the preservation of Kilmainham Gaol began to develop. Provoked by reports that the Office of Public Works was accepting tenders for the demolition of the building, Lorcan C.G. Leonard, a young engineer from the north side of Dublin, along with a small number of like-minded nationalists, formed the Kilmainham Jail Restoration Society in 1958. In order to offset any potential division among its members the society agreed that they should not address any of the events connected with the Civil War period in relation to the restoration project. Instead a narrative of unified national struggle was to be articulated. A scheme was then devised that the prison should be restored and a museum built using voluntary labour and donated materials.

With momentum for the project growing, the Irish Congress of Trade Unions informed the society that they would not oppose their plan and the Building Trades Council gave it their support. It is also likely that Dublin Corporation, which had shown an interest in the preservation of the jail, supported the proposal. At this time the Irish government was coming under increasing pressure from the National Graves Association and the Old IRA Literary and Debating Society to take action to preserve the site. Thus, when the society submitted their plan in late 1958 the government looked favourably on a proposal that would achieve this goal without occasioning any significant financial commitment from the state.

In February 1960 the society’s detailed plan for the restoration project, which notably also envisioned the site’s development as a tourist attraction, received the approval of the notoriously parsimonious Department of Finance. The formal handing over of prison keys to a board of trustees, composed of five members nominated by the society and two by the government, occurred in May 1960. The trustees were charged a nominal rent of one penny rent per annum to extend for period of five years at which point it was envisaged that the restored prison would be permanently transferred to the trustees’ custodial care.

Commencing with a workforce of sixty volunteers in May 1960, the society set about clearing the overgrown vegetation, trees, fallen masonry and bird droppings from the site. By 1962 the symbolically important prison yard where the leaders of the 1916 rising were executed had been cleared of rubble and weeds and the restoration of the Victorian section of the prison was nearing completion.  The final restoration of the site was completed in 1971 when Kilmainham Gaol chapel was re-opened to the public having been reroofed and re-floored and with its altar reconstructed.

It now houses a museum on the history of Irish nationalism and offers guided tours of the building. An art gallery on the top floor exhibits paintings, sculptures and jewellery of prisoners incarcerated in prisons all over contemporary Ireland.

Kilmainham Gaol is one of the biggest unoccupied gaols in Europe. Now empty of prisoners, it is filled with history. It has aptly been described as the ‘Irish Bastille’.

Historical importance

Since its restoration, Kilmainham Gaol has been understood by historians and scholars as one of the most important Irish monuments of the modern period. Principally this has been understood in relation to the narrative of the struggle for Irish independence. In the period of time extending from its opening in 1796 until its decommissioning in 1924 it has been, barring the notable exceptions of Daniel O’Connell and Michael Collins, a site of incarceration of every significant Irish nationalist leader of both the constitutional and physical force traditions. Thus, its history as an institution is intimately linked with the story of the Irish nationalism. The majority of the Irish leaders in the rebellions of 1798, 1803, 1848, 1867 and 1916 were imprisoned there. It also housed prisoners during the Irish War of Independence (1919–21) and many of the anti-treaty forces during the civil war period. Charles Stewart Parnell was imprisoned in Kilmainham Gaol, along with most of his parliamentary colleagues, in 1881-82 when he signed the Kilmainham Treaty with William Gladstone.

Edmund Wellisha, the head guard at the prison, was convicted of under-nourishing prisoners in support of the rebellion.

1916 Irish Rising, Sinn Fein History

Sinn Féin, IRA Sealadach, Real IRA, Gerry Adams TD, Martin McGuinness MP, Rialtas na Breataine, Stormont, síocháin próiseas

Shinn Féin Stair ag Vincent McKenna, 1916/2016

An IRA – A Arm Rúnda Cóir

Phoblachtachas Gaeilge sa haois 20th/21st

Cad é a d’fhéadfadh a bheith teibí é,

Fágtha an deis ann suthain,

Ach amháin i saol na tuairimíocht

TS Elliot


Beidh an leabhar unravel an Taipéis de 20th/21st Phoblachtachas hAois Gaeilge atá i seilbh le chéile ag snáitheanna miotaseolaíochta, mar shampla poblachtas shóisialach agus náisiúnta na hÉireann saoirse. Beidh sé teacht ar an céannacht dhílis de Phoblachtachas Éireannach mar atá corpraithe i Sinn Féin / IRA mar ghluaiseacht seicteach a bhfuil cuspóir a bhí coerce na daoine Protastúnach Thuaisceart Éireann isteach i Éire Aontaithe, trí fheachtas de brutality fisiciúil agus síceolaíoch. Beidh an leabhar a thaispeáint freisin go raibh sé i gceist cibé an ghluaiseacht phoblachtach a bheith ina céimeanna suthach, tháinig sé chun solais mar Impireacht seicteach / coiriúil, i gcás ina mbeadh rapists leanbh sraitheach, mar shampla Gerry Adams Snr go dtabharfaí sochraid stíl lán-IRA a mhac Gerry Adams TD (Sinn Féin Uachtarán) ionas go bhféadfaí Gerry Adams TD ar aghaidh ag déanamh gnó brabúsaí, mar shampla ag díol a chuid leabhar, ag tarraingt síos tuarastail millionaire, agus parading féin ar an stáitse an domhain mar náisiúnaithe chois.

Beidh an leabhar a thaispeáint freisin go ag an am a síníodh ‘Chomhaontú Aoine an Chéasta’ agus an tabhairt suas éifeachtach an IRA Sealadach, 7 de na deich baill den IRA Sealadach Arm na Comhairle lena n-áirítear Martin McGuinness FP bhí an pá na Breataine Bhí Stát, Mac Aonghusa earcaithe ag M16 i 1985.

Beidh an leabhar ar stair gairid ar Phoblachtachas Éireannach a thabhairt 1916-1960, lena n-áirítear caidreamh dlúth an IRA leis na Naitsithe. Beidh sé ag féachaint ar a bunaíodh an Saorstát Éireann agus faoi thiomáint cé mhéad na mílte de Phrotastúnaigh ón Stát trí dúnmharú, imeaglú agus idirdhealú ag na lámha na bpoblachtach cathach. Clúdóidh sé ansin imeachtaí a thug sna 1960í déanacha le feachtas Chearta Sibhialta, a sheol an mionlach Chaitliceach i dTuaisceart Éireann (ó thuaidh) in aghaidh a bhí le feiceáil cad mar idirdhealú seicteach institiúideach a fhorchuirtear ar an phobal Caitliceach ag an Aontachtach (Protastúnach) is mó Stormont Rialtas i dTuaisceart Éireann.

Beidh an leabhar ansin breathnú ar theacht chun cinn ath-Phoblacht na hÉireann Arm (IRA) sna 1960í déanacha agus na coimhlintí idé-eolaíocha go dtiocfadh deireadh thiar chun an scoilt laistigh den IRA i 1970, ón deighilt tháinig an IRA Sealadach. Beidh an ról atá ag an Rialtas a toghadh go daonlathach na hÉireann i mBaile Átha Cliath ag an am seo a anailísiú. Beidh sé a thaispeáint go amach chomh luath agus is 1970 an cheannasaíocht phoblachtach go raibh an chonstaic fíor a n-inmhianaithe Éire Aontaithe na daoine Protastúnach i dTuaisceart Éireann. Mar sin féin, beidh sé a thaispeáint nach straitéis ar leith go díreach agus d’aonghnó Protastúnaigh ag díriú ar ghlac Sinn Féin / IRA go dtí lár na 1980í.

Beidh an leabhar scrúdú ansin ar fhorbairt an IRA Sealadach agus a sciathán Sinn Féin Polaitiúil. Beidh sé anailís na róil a bhíonn ag príosúnaigh phoblachtacha agus na stailceanna ocrais a cailleadh deich fir óga Gaeilge a saol. Beidh sé ansin breathnú ar an stádas polaitiúil agus móiminteam polaitiúil a aimsítear na ocras a ghintear ar an IRA Sealadach agus Sinn Féin.

Beidh an leabhar seo ag féachaint ar post comhartha eochair go dtiocfadh eile scoilt i IRA i 1986 a bunaíodh as a Poblachtach Sinn Féin IRA / Leanúnachas. Beidh an Sealadach Sinn Féin / IRA straitéis an bosca ballóide i lámh amháin beidh an Armalite sa chás eile a scrúdú mar an Angla-Éireannach-Chomhaontaithe a shínigh Príomh Aire na Breataine, Margaret Thatcher agus Taoiseach na hÉireann, Garret Fitzgerald, ar an 15 ú Samhain 1985.

Beidh an scoilt a tharla i Sinn Féin / IRA sa bhliain 1986 a scrúdú go mion, ag cur béime ar an tábhacht a scoilt sin i dtaca le treo na gluaiseachta poblachtach. Beidh sé a thaispeáint go bhfuil an IRA Sealadach / Shinn Féin ceannaireachta chreid go bhféadfadh cur chuige rian cúpla de comhéigean polaitiúil agus fisiciúil a úsáid i gcoinne na daoine Protastúnach i dTuaisceart Éireann go fisiciúil agus psychologically bhfeidhm iad i ‘Éire Aontaithe. Bheadh ​​an cur chuige céanna a rian cúpla a úsáid chun go heacnamaíoch agus go síceolaíoch i bhfeidhm Rialtas na Breataine agus poiblí a bheith persuaders de na daoine Protastúnach na buntáistí a bhaineann Éire Aontaithe.

Beidh an leabhar a thaispeáint conas a laghdú ar líon an IRA mar an Ordú Thuaisceart Gluaiseacht na Poblachta faoi cheannas Gerry Adams agus Martin McGuinness ghlac rialú an dá Sinn Féin agus an IRA ag cur leanúna dílis i bpoist lárnacha. Beidh sé feidhmíocht a mheas toghcháin Sinn Féin agus imscrúdú a dhéanamh ar cén fáth a bhí an ghluaiseacht phoblachtach páirteach i gcainteanna rúnda le Rialtas na Breataine, Rialtas na hÉireann agus an SDLP (Caitliceach / Pháirtí Náisiúnaigh sa tuaisceart). Bheadh ​​na cainteanna rúnda a thabhairt ar deireadh thiar mar gheall ar an tionscnamh Hume / Adams. Beidh an leabhar a scrúdú ar an tionchar ar an riarachán Mheiriceá ar an méid a tháinig chun bheith ar a dtugtar an próiseas na síochána. Agus cén fáth gur cheannaigh an Uachtarán Shinn Féin, Gerry Adams i an smaoineamh comhéigean pholaitiúil chun aidhmeanna na gluaiseachta poblachtach.

Beidh an leabhar a scrúdú go criticiúil ar an mbóthar ar a ndearnadh an Sealadach IRA / Sinn Féin ar aghaidh ag taisteal tar éis 1986. Tabharfar an scrúdú tá: 1992 Sinn Féin doiciméad polasaí ‘I dTreo Síochána buan in Éirinn’, na cainteanna rúnda idir idirghabhálaithe Rialtas na Breataine agus ceannaireacht Sinn Féin / IRA, an bPróiseas Síochána a chuir an 1993 ‘Downing Street Dearbhú’, an ‘Creatdoiciméad’ 1995 agus chríochnaigh an 1998 ‘Comhaontú Aoine an Chéasta’ go léir ina chúis le Cineachadh agus Feidhmeannacht Roinnt Power ag Tithe Stormont i mBéal Feirste, an uile-tábhachtach ach níos lú ná foirfe Poblachtach agus Dílseoir scoirfidh-tinte.

Beidh an leabhar sinn suas go dtí 2012, tráth a bhfuil an próiseas síochána a tháirgtear Fheidhmeannacht Roinnte Cumhachta ag Stormont lena n-áirítear an chineachadh Póilíniú agus Ceartas ó Westminster. Beidh an bhagairt faoi láthair ó poblachtaigh ‘easaontacha’ a scrúdú agus tar éis chliseadh na hAontachtaithe i 2010 Toghcháin Westminster Beidh an leabhar seo a iarraidh ar cad is féidir leis an shealbhú sa todhchaí do Thuaisceart Éireann agus tá Éire Aontaithe aon lá atá inniu ann níos dlúithe ná mar a bhí sé roimh a bhí na mílte daoine agus leanúint ar aghaidh a mharú ina ainm. 

Caibidil 1

An IRA – A Arm Rúnda Cóir

Aischéimnithí Stairiúil

Gaeilge Poblachtánachas, tá i ngach Aga dá saol ann, leanúnach agus meted amach bás trí mheascán de rómánsaíocht mairtíreachta agus fuath thar barr amach ar an oppressor mór na Breataine. Is féidir an dá bheith le feiceáil anseo i litir ó cheann de na laochra poblachtánacha na réabhlóide 1916-1923 Gaeilge i gcoinne riail na Breataine, Terence Mac Suibhne, ag scríobh as Príosún Brixton i 1920:

Oh mo Dhia, is mian liom mo phian d’Éirinn. Tá sí ar an raca … is mian liom mo sufferings anseo le haghaidh ár ndaoine martyred beseeching Thee, O mo Dhia, a dheonú dóibh ar an nerve agus neart agus cairde a sheasamh ar an terror i láthair in Éirinn … go trí chúnamh Thy gach cumhachtach is féidir leis an ghéarleanúint deireadh i ár gcuid ama agus Éire chun cinn ag triumphant seo caite. [1]

Tá poblachtachas cathach Comhaimseartha chorprófar i Sinn Féin / IRA, Sinn Fein / IRA ag ag gach céim theip ar a bheith ina aonad aonchineálach idé-eolaíocha mar gheall ar an éagsúlacht a pearsanra. Chuntaois Markievicz scríobh i gceann de na h litreacha príosúin (17 Lúnasa, 1919):

Ní Sinn Féin a soladach, rud iarann ​​teilgthe cosúil le páirtithe Béarla. Tá sé ach jumble de na daoine de gach aicme, creeds, agus tuairimí, atá cheana féin ag fulaingt agus bás in Éirinn. [2]

Tar éis 1916 Poblachtach na hÉireann suas ag ardú agus ón tús an-an cruthú de chríoch nua liberated ar a dtugtar ansin mar Saorstát na hÉireann (Gaeilge Poblacht / Éire), an Ghaeilge poblachtachas i mearbhaill. Bhí tarraingíodh siar Bhreatain 20-6 de tríocha a dó contae in Éirinn ag fágáil taobh thiar de gluaiseacht roinnte poblachtach. Ullmhaíodh iad siúd a bhí tacaíocht a agus síníodh an conradh leis an mBreatain a mharú lena gcomhghleacaithe IRA iar-chur chun cinn a bhfís d’Éirinn. Iad siúd a gcoinne an conradh leis na Breataine a bhí sásta a chosaint chun an bás do mhuintir na hÉireann le héileamh dlisteanach náisiúnta féin-cinneadh ar an chríoch náisiúnta iomlán na hÉireann. Roinnt poblachtánaigh cathach Lean dúnmharú, imeaglú agus idirdhealú in aghaidh na Protastúnaigh ar mhian leo leanúint ag maireachtáil i Saorstát na hÉireann ina raibh siad ina gcónaí do na glúnta. Cuireadh iachall ar na mílte agus na mílte de Phrotastúnaigh as a dtithe agus a chuaigh isteach chuig an cruthaíodh as an nua i dTuaisceart Éireann nó i Sasana as a sábháilteacht féin. I coimhlintí ar fud an domhain a dhéantar i gcás nach antoisceach a tasted an chumhacht na beatha dictating agus bás níos mó ná saoránaigh eile, ar mian leo a ligean dul cumhachta sin.

I ndiaidh an Cogadh Cathartha na hÉireann (throid pro agus frith-Chonartha poblachtaigh chéile) poblachtachas Éireannach a bhí idé-eolaíocht ilroinnte a bhí ann fosta go féin isteach bpolaitíocht bunreachtúil. Mar a thosaigh poblachtánaigh chun regroup raibh difríochtaí idé-eolaíocha soiléir. Iad siúd a shínigh suas go dtí 26 chreat contae bunreachtúla saor ó chur isteach na Breataine a bhí ábhar chun go bhféadfaidh an sé chontae thuaidh Thír Eoghain, Ard Mhacha, Aontroim, An Dún, Doire agus Fear Manach a bheith ina Stát Protastúnach atá fágtha faoin riail na Breataine. Daoine eile ag tabhairt faoi Éire aontaithe trí pholaitíocht bunreachtúil. Daoine eile a d’fhan laistigh de na céimeanna de Poblachtánach cathach agus ní bheadh ​​siad glacadh leis go raibh an tSaorstáit rud ar bith níos mó ná stát nua-coilíneach na Breataine.

Níl ort ach a chur, iad siúd a bheadh ​​ag tacú leis an gConradh agus glacadh leis an tSaorstáit a bheith ar a dtugtar Fine Gael (páirtí polaitíochta), go mbeadh na daoine ag iarraidh dul sa tóir ar an idéalach Éire aontaithe trí pholaitíocht bunreachtúla tar éis an 1926 urghnách Sinn Féin Ard Fheis [3] a bheith ar a dtugtar Fianna Fail (páirtí polaitíochta). Bheadh ​​Iad siúd a bheadh ​​ag leanúint ar aghaidh chun tacú leis an Arm an IRA Comhairle meascán de O’Donnellites agus daoine eile sóisialaí de shraith aigne amháin militaristic raibh tacaíocht a briseadh an IRA le Sinn Féin agus an Dail an dara i 1925 chun dul le polasaí agitation sóisialta. [4]

Caithfidh sé a bheith luaite anseo go sa bhliain 1922, nuair a d’fhág an opponents den Chonradh an Dáil (Parlaimint na hÉireann) agus deasctha an Chogaidh Chathartha, chuir an Páirtí an Lucht Oibre an fhreasúra ar dtús, agus a rugadh pholaitíocht bunreachtúla in Éirinn. Cé go bhfuil an leabhar seo dírithe ar poblachtas cathach, ní mór a thabhairt faoi deara go mbeadh an Pháirtí an Lucht Oibre a bheith ar an guth ach fíor ar an rang faoi chois ag obair i gcríoch nua liberated agus leanann sé ar aghaidh sa ról sin sa 21ú hAois. I suirbhé a foilsíodh san Irish Times Irish 12 Meitheamh, 2010, fuarthas amach Páirtí an Lucht Oibre a bheith ar an páirtí is mó i bPoblacht na hÉireann. Ba é seo an chéad uair ina stair gur chosúil Pháirtí an Lucht Oibre a bheith déanta pholaitíocht na hÉireann trí chomórtas páirtí.

Tar éis Olltoghchán 2011 Ginearálta bheadh ​​Pháirtí an Lucht Oibre isteach i Comhrialtas le Fine Gael agus ceann de Pháirtí an Lucht Oibre bhaill is sinsearaí, Michael D. Higgins, a bheadh ​​tofa ina Uachtarán ar Éirinn sa bhliain 2011.

Sa an Rialtas 1920í lárnach i mBaile Átha Cliath isteach an Coimisiún um Cheapacháin Áitiúla agus an Státseirbhísigh gCoimisiún d’fhonn stop a éilliú agus nepotism ag leibhéal an Rialtais áitiúil. Mar sin féin, bhí idirdhealú agus jobbery forleathan i gcomhairlí áitiúla; Leagadh béim ar an idirdhealú i gcoinne Protastúnaigh go háirithe le ceapachán Iarchéime na Tríonóide agus Protastúnacha le post an Leabharlannaí Contae i gContae Mhaigh Eo sa bhliain 1930. Ceapadh Bean Natasha Dunbarr-Harrison ag an gCoimisiún um Cheapacháin Áitiúla ar bhonn fiúntais, áfach, ní ceapachán Bean Dunbarr-Harrison cuireadh i formhuinithe ag an gCoiste Leabharlann Chomhairle Contae Mhaigh Eo. An coiste le fios ar dtús nach raibh Mrs Dunbarr-Harrision fuair tuiscint maith go leor na Gaeilge, áfach, bhí le feiceáil ar an gcúis fíor as a dhiúltú i tuairimí ball Fianna Fail Chomhairle Contae Mhaigh Eo mar atá tuairiscithe sa Telegraph Chonnacht ar an 29 Nollaig, 1930:

Tá mé i gcoinne a cheapadh a táirge na Tríonóide, nach bhfuil an cultúr na nGael ach gás nimhe ar stair na daoine Ceilteach …… bigoted frith-na hÉireann amach-post Shasana in Éirinn …. go Fothaí cosúil le parasite ar an flesh agus fola ár ndaoine Ceilteach kindly … ní mór dúinn a sheiceáil ar dhul chun cinn na lotnaidí má táimid a chaomhnú Chultúr Dúchais.

Ba iad seo na focail a bhunreachtúil ‘poblachtach’ agus cé go Comhairle Contae Mhaigh Eo a bhí sacked a dhiúltú a fhormhuiniú a cheapadh Mrs Dunbarr-Harrisson, bheadh ​​Protastúnaigh leanúint de bheith idirdhealú i ngach réimse den saol sa Stát nua saor in aisce. Nuair a tháinig Sinn Féin nó cad a d’fhan de Shinn Féin, amach as an bhruscar na 1920í bhí sé ina pháirtí i mearbhall iomlán. Aistarraingt na Breataine, yes, ach bhí Sinn Féin amháin páirtí náisiúnach nó go raibh sé an fhuil sóisialaí de James Connolly ina veins, bhí an chuma sóisialachas uncompromising trom as láthair. Richard Béarla, Ollamh le Polaitíocht in Ollscoil na Banríona, Béal Feirste le fios go bhfuil poblachtánaigh sóisialacha leanúnach a dtionscadal trí féin-deluding miotais:

Ba shóisialaí James Connolly poblachtach teoiric a pointe intleachtúil tagartha, ach theip orthu a fheiceáil gur léirigh fiú Connolly gairme féin neamhdhóthanacht a thráchtas lárnach. Idir cogadh poblachtas shóisialach a thairiscint léamh incoherent de na tréimhsí 1916-1923 réabhlóideach; ar bhonn na misconstructions chothabháil siad an ficsean go poblachtas thuiscint i gceart, bhí rang coimhlint a fhréamh. [5]

Peadar O’Donnell, ar cheann de na leanúna an chuid is mó ardent Connolly i nginiúint ina dhiaidh sin leis go raibh sé indéanta don sóisialachas Connolly a bheith báite i Tears náisiúnaithe. Scríobh i 1933, d’éiligh Donnell O ‘nach Connolly i láthair a bheith le feiceáil, go gcaithfidh an talamh cath deiridh do Saoirse na hÉireann a bheith ar an streachailt réabhlóideach na n-oibrithe na hÉireann i gcoinne capitalism na hÉireann. [6]

Má tá sóisialachas Connolly luaite riamh, tá sé a ligean isteach locht a mbealach a bháis fhuascailt. Sna 1940í agus na 1950í, lean an Airm an IRA Comhairle dul sa tóir ar feachtas amháin militaristic. É sin ráite, cumas míleata an IRA fiú ag an chuid is airde raibh aon rud níos mó ná blot ar an tírdhreach mar a raged an Dara Cogadh Domhanda, áfach, bhí roinnt eisceachtaí:

Ag 14:30 ar an 25 Lúnasa, 1939, Broadgate i lár a bhí plódaithe Coventry le lucht siopadóireachta agus daoine ag filleadh ar a n-ionaid oibre. Bhí sé grianmhar thráthnóna, agus réamhaisnéis na haimsire don deireadh seachtaine Gheall dhá lá gréine. Cad é nach raibh na daoine ag súil leis go raibh le haghaidh buama an IRA a sracadh trí na sráideanna plódaithe. Nuair a bheidh an deataigh glanta, leagan caoga is dhá, fir, mná agus leanaí marbh, ag fáil bháis nó gortaithe. [7] 

Cad a bhí níos mó scanrúil agus i gcodarsnacht stark a reitric um Shaoráil Ba naisc an IRA le Hitler agus na Naitsithe sa Ghearmáin. Amháin a d’fhéadfadh dócha go breathnú ar an IRA an namhaid a namhaid mar chara. I mí Feabhra 1939 tháinig a Intelligence gníomhaire Pfaus Oskar Gearmáinis baint úsáide as an ailias, Eoin Ó Dufaigh, i mBaile Átha Cliath teagmháil a dhéanamh leis an IRA. Pfaus bualadh leis an bhfoireann IRA ag Ceanncheathrú Ginearálta, lena n-áirítear cuid de na bpoblachtach is sinsearaí ag an am, Seán Russell agus Seamus Ó Donnabháin. Na Natsaí bhí an IRA a bheith ag obair mar chúigiú colún taobh istigh Bhreatain agus an IRA a bhí sásta gnó a dhéanamh leo. O’Donovan thaisteal chun na Gearmáine go minic i fhonn a áirithiú gunnaí agus pléascán. Ar an 23ú lá de Lúnasa, tháinig naoi lá roimh na Gearmánaigh an Pholainn; O Donovan a bhí ar a thuras tríú Ghearmáin Naitsíoch, a bhí surely nach raibh aon ní comhleanúnach faoi Phoblachtachas cathach comhaimseartha.

De bhun an IRA de chlár oibre amháin militaristic theip ar a tharraingt ar aon aird fíor ach amháin ó na reachtóirí i bPoblacht na hÉireann agus an Protastúnach sheanársa Stormont Rialtas Thuaisceart Éireann, beirt a tugadh isteach na bearta is gnách a rialú poblachtachas cathach, eadhon, imtheorannaithe, interrogation, ruathair, lámhach agus chinsireacht.

Ó bunaíodh Saorstát na hÉireann / Poblacht tá i gcónaí go leor de bá an plight an phobail ar an mionlach Caitliceach tréigeadh sé seo don dictate an Aontachtach mó Stormont Rialtais. Mar sin féin, bá na Caitlicigh sa tuaisceart i measc na MAISEANNA i ndeisceart comhbhrón le haghaidh mionlach chois; nach féidir sin báidh acusan glacadh leis go gciallaíonn tacaíocht a thabhairt do Éire aontaithe. Sa Tuaisceart, tá an imní is mó den phobal Caitliceach a bhí ar deireadh an réimeas Aontachtach ag Stormont agus a leatromach frith-Chaitliceach polasaithe. I gcomparáid leis an gceist athaontú bhfuil beagán níos mó ná tábhacht sentimental. [8]

Tar éis a chruthú ar an Saorstát na hÉireann go raibh an IRA cúpla cairde; thug allies iar n-dílseachta don de Valera agus a Rialtas nua i nDáil Éireann (Parlaimint na hÉireann). Sympathizers Meiriceánach le Gaeilge poblachtachas consoled féin i mBunreacht na hÉireann 1937 (Bunreacht Na hEireann), bunreacht cuireadh le chéile ag de Valera agus an Eaglais Chaitliceach , in Airteagail 2 agus 3 den Bhunreacht bunaidh atá leagtha sé éileamh ar an oileán ar fad Éirinn. Bheadh ​​an t-éileamh a watered síos i reifreann bunreachta chun éascú le próiseas na síochána fledgling sna 1990í déanacha.

An t-éileamh tosaigh go dtí an Oileán na hÉireann ar fad ag de Valera sa bhunreacht raibh bunaidh go leor chun a chur ina luí Meiriceánaigh Éireannacha a n-dollar a thuill crua a thabhairt do na pholaitíocht nua bunreachtúil de Valera agus Fianna Fáil seachas an pholaitíocht cathach de Sinn Féin / IRA. Is é an t-ionchur Mheiriceá fiú suas go dtí an lá atá inniu ina chuid thábhachtach de pholaitíocht na hÉireann. Bíonn an t-ionchur Mheiriceá ar go leor foirmeacha agus beidh siad a phlé ar fud an leabhar seo.

[1] Page 46 Béarla, 1994

[2] Page 29 Béarla 1994

[3] Page 36 Patterson, 1989

[4] Page 44 Patterson, 1989

[5] Page 270 Béarla, 1994

[6] Page 28 Béarla, 1994

[7] Page 32 Dillon, 1994

[8] Page 160 Morgan, 1980

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 2

An Chearta Sibhialta Feachtas agus ról an IRA

I dTuaisceart Éireann (ó thuaidh) sna 1960í lár cuireadh tús le feachtas ar son Chearta Sibhialta an mionlach Caitliceach in aghaidh an Rialtais Protastúnach rialaithe Stormont. An feachtasóirí Cearta Sibhialta a bhí ag éileamh athruithe ar na dlíthe toghcháin rialaithe, fostaíocht an leithdháileadh tithíochta poiblí, agus oideachas. Measadh go raibh an Gluaiseacht Chearta Sibhialta na hAontachtaithe ag / Protastúnaigh mar bhagairt ar a staid phribhléide i dTuaisceart Éireann, beidh an Stát a bhí ar bun chun na Protastúnaigh seo a leanas a chruthú Stáit Saor Chaitliceach na hÉireann. Bhí dheighilt Tá Rialtais na Breataine agus na hÉireann in Éirinn ionas go bhféadfaí na Protastúnaigh i dTuaisceart Éireann fanacht mar chuid den Ríocht Aontaithe.

Sa bhliain 1995 bhí an t-údar an taitneamh a labhairt le Sir Kenneth Bloomfield, sinsearach Thuaisceart Éireann sibhialta seirbhíseach i 1965. Sir Kenneth dúirt an t-údar go i 1965 bhfuair sé cumarsáid ó chara ag Westminster, a chuir in iúl dó an fógra sin beag a bhí á chur i gcuntas ar éilimh ó Básanna Saothair agus Liobrálach áirithe le haghaidh imscrúduithe ar ghnóthaí Thuaisceart Éireann. Bhí na héilimh a spreag polaiteoirí Náisiúnach / Caitliceach i dTuaisceart Éireann.

Mar sin, bhí sé go raibh neamhaird ar an seó le haghaidh athchóiriú ó pholaiteoirí Caitliceach measartha ag Westminster. An Chearta Sibhialta feachtas i dTuaisceart Éireann Ghlac móiminteam nua mar a bhí Caitlicigh a thuilleadh ullmhaithe a bheidh le háireamh mar shaoránaigh rang a dó. Doiciméid a scaoileadh ag an Rialtas na Breataine ar an 27 Bealtaine, 2010, faoin riail tríocha bliain léargas insint ar conas breathnú ar na Breataine ó thuaidh agus ó Rialtas na hÉireann. Sa bhliain 1970 an Rúnaí Baile na Breataine ansin, dúradh James Callaghan ag taidhleoir sinsearach na Breataine go bhfuil an Príomh-Aire (Taoiseach) de Phoblacht na hÉireann, is gá Jack Lynch a thuiscint go mbeadh an bealach amháin chun aontú na hÉireann a bheith i bhfoirm an meabhlú “, nach bhfuil an éigniú Thuaisceart Éireann “. Bhí scríofa an tUasal Oliver Wright, taidhleoir sinsearach na Breataine a chuid tuairimí i litir chuig an Uasal Callaghan tar éis sheirbheáil an tUasal Wright mar taidhleoir ar feadh sé mhí ag Stormont i dTuaisceart Éireann.

An tUasal Wright ar aghaidh, “Mar sin, fada agus a choinneáil ar an ciúin Thuaidh, beidh an Deisceart a thabhairt dúinn aon deacracht, don Uasal Lynch freisin Chuaigh mé go dtí an imeall tubaiste mí Lúnasa seo caite agus sheas ar ais in am [ina" Ní bheidh muid ag seasamh le "óráid ].

“Marcáilte a chuid cainte misniúil a chomhdháil páirtí i mí Eanáir athrú ó Fantasy go réalachas mar gheall ar an cheist na hÉireann,” “Má aithníonn sé, mar a dhéanann sé anois, nach féidir fórsa a úsáid chun an fhadhb a réiteach na críochdheighilte, ní mór dó teacht ar realize go luíonn an chosúlacht amháin aontú na hÉireann i seduction, nach bhfuil an éigniú an Tuaiscirt. Beidh an Deisceart, doigh liom, a bheith ina fad-am a-shúirí, má tá siad riamh tús a: an Irish claonadh chun pósadh déanach, creidim, “a scríobh sé.

Bhí Wright chuig an tuaisceart i 1969 tar éis trúpaí na Breataine imscaradh mar coimeádaithe síochána. Wright cur síos Caitlicigh mar ‘Micks’ agus Protastúnaigh mar ‘Prods’, idir téarmaí dímheasúil a úsáidtear i parlance seicteach áitiúla sa tuaisceart.

“Tá sé sochaí treibhe, agus an natives stranded críochdheighilte ar an taobh mícheart de na teorainneacha mhaith agus dá chéile muinín faoi chomh maith le madraí agus cat, Arabacha agus Giúdach, Cipire na Gréige agus na Tuirce.” An “Orange Protastúnach ghoid” Bhí mí-úsáid “go bhfuil na Breataine-na stíl an daonlathas” a ráthú agus an chuid is mó un-na Breataine-stíl éagóir bhuanú i dtreo an phobail Caitliceach “a dúirt an tUasal Wright.

“Ach an mionlach, cé go níos mó sinned b’fhéidir i gcoinne ná sinning, tá i bhfad ó gan locht. I faisean Gaeilge fíor, tá na Micks taitneamh provoking an Prods an oiread agus is Prods an taitneamh as retaliating “.

“Tá dearcadh Caitliceach a bhí sa chás is fearr doiléir agus sa chás ba mheasa fealltach. Déanann sé an Prods boil fola ‘- agus gach boils fola Gaeilge ag teocht an-íseal – a fheiceáil Micks taitneamh a bhaint as na buntáistí ábhar níos fearr ar an nasc na Breataine agus leanúint a tonn trí dhath orthu, “a dúirt an tUasal Wright i ton fíor impiriúlach.

I an talamh ar ais go dtí an bhfeachtas Chearta Sibhialta lurked an IRA riamh i láthair agus ní go sámh. Bheadh ​​1969 a fheiceáil ar an gcuma chéad fíor an IRA ar na Sráideanna Bhéal Feirste ó na feachtais theip ar na 1940s/50s/60s. An IRA a bhí droch-fheistithe, ach go raibh fhreagair an glaoch rhetorical de na daoine i ngeiteo Chaitliceach a ghlacadh chun na sráideanna agus iad a chosaint ó tyranny de ndílseoirí (Protastúnaigh) dronganna, dronganna a bhí ar bhonn laethúil Caitlicigh a dhó as a gcuid tithe agus na Póilíní sheas go hidéalach. A bhí le feiceáil ar dtús ar an IRA mar chosantóirí an phobail Caitliceach mar chuma an Stát uninterested i staid na gCaitliceach. Ba é seo aiséirí i ngeiteo de poblachtas cathach an deis go raibh an ceannaireacht Óglaigh na hÉireann ag fanacht. An Chearta Sibhialta feachtas agus agitation sóisialta thug an IRA deis a fhuascailt agus a reinvent iad-selves tar éis a humiliating roimhe defeats ag na lámha na Breataine sna 1940s/50s. Cé go raibh an Chearta Sibhialta feachtas díreach agus ar dheis, ar an IRA go raibh sé ach feithicil chun iad a fháil ar ais ar an mbóthar. An Chearta Sibhialta feachtas agus na ndílseoirí (Protastúnaigh) imoibriú leis an bhfeachtas díobhálach chruthaigh na huiscí an-ina bhféadfadh poblachtachas Éireannach cathach arís ag snámh.

Roinnt revisionists nua-aimseartha an lae hÉireann Poblachtánachas iarracht a thabharfadh le fios go raibh an IRA ach neamhchiontach ag-standers a cruthaíodh a trí na coinníollacha cos ar bolg Aontachtach / Protastúnach i 1960s/70s, áfach, ní raibh an IRA imithe ar shiúl ó bunaíodh na hÉireann tSaorstáit. Le daoine mar John Kelly i gceannas ar an ngeiteo Chaitliceach phobail tá sé soiléir nach raibh an IRA ag dul a chailleann an Chearta Sibhialta deis a fháil ar a gcuid feachtas cathach ar ais ar an mbóthar. Chun a mhalairt, go raibh an IRA an breochloiche an-a chruthaigh an Spark ar feadh na mblianta de foréigean seicteach.

Cibé rud a mianta an IRA nach raibh aon acmhainn a imirt ar an ról Caitliceach gCosantóirí agus mar sin is gá a ceannaireacht airgead, airm agus oiliúint go han-tapa. Ceannaireacht Óglaigh na hÉireann i bpearsa IRA Ceann Foirne, chas Cathal Goulding le Rialtas báúil na hÉireann ag an am sin. An Rialtas i gcumhacht i bPoblacht na hÉireann i 1969 a bhí Fianna Fáil (poblachtaigh bunreachtúla) faoi Taoiseach (Príomh Aire), Jack Lynch. Bhí Neil Blaney ó Dhún na nGall, agus bhí sé go Blaney a tháinig an chuid is mó tuairiscí neamhoifigiúil ó Thuaisceart Éireann mar gheall ar a seasamh sa Rialtas – Ceann de na Teachtaí Dála Lynch (Ball den Pharlaimint TD). Bhí sé go Blaney gur thuairiscigh an Captaen James Kelly, Oifigeach Faisnéise na hÉireann Arm, a bhí le bheith cúisithe níos déanaí comhcheilge, ar an gcéad ar fhilleadh dó féin go Poblacht ó Thuaisceart Éireann ar 14 Meán Fómhair, 1969. Ar fhilleadh dó tuairiscíodh Captaen James Kelly;

“Nuair a tháinig mé ar ais ó Thuaisceart Éireann ar an 14 Meán Fómhair, 1969 nó thart ar an dáta sin tháinig sé chun mo fógra go raibh coiste cheap an Rialtas, ainmnithe dom mar sin ceart nó mícheart, níl a fhios agam – ach ainmnithe go dom mar an tUasal Haughey, an tUasal Blaney, an tUasal Faulker agus an tUasal Brennan. I bhfianaise na faisnéise a bhí faighte agam chinn mé gur chóir dom a fheiceáil ar roinnt de na comhaltaí den Rialtas agus mé socruithe déanta a fheiceáil an tUasal Blaney ar tráthnóna go háirithe tar éis mo thuairisceán. Chuaigh mé agus rinne amhlaidh agus dúradh leis an toradh na faisnéise uile a bhí cnuasaithe mé i dTuaisceart Éireann agus i bhfeidhm bhí sé in ann cúnamh a thabhairt dom chomh maith. Chuaigh mé ansin a fheiceáil Uasal Haughey … mar sin a rá go raibh mé oifigeach idirchaidrimh / bhí sé ina oifigeach idirchaidrimh ar bhonn ad hoc “. [1]

Cé go mbeadh an Captaen James Kelly a úsáid níos déanaí mar Guy titim-ag roinnt ar an affair ar fad, níl aon amhras go raibh Captaen Kelly tuairisciú na céimeanna is airde laistigh den Rialtas Lynch fiú mura raibh tuairisciú sé go díreach don Aire Cosanta, Jim Gibbons , a bheadh ​​curtha ar a chuid níos fearr polaitiúla nádúrtha. Ba é príomhphointe teagmhála Captaen James Kelly sa tuaisceart John Kelly, John Kelly a bhí an t-eagraí is mó de na Saoránach Coistí Cosanta ar fud Thuaisceart Éireann ag an am sin. Bhí John Kelly, poblachtánach traidisiúnta cathach; go raibh sé oideachas na Bráithre Críostaí i mBéal Feirste agus bhí gníomhach i bhfeachtais theip ar an IRA sna 1950s/60s. I os comhair cúirte ina dhiaidh sin ar an 14 Deireadh Fómhair 1970, John Kelly, a bhfuil a bheith ina cheannaire ar an Saoránach Coistí Cosanta ó Lúnasa 1969, rinne Kelly sé soiléir don Chúirt agus gach éisteacht go raibh na Coistí Cosanta ach clúdach le haghaidh poblachtas cathach. Cibé an gceist Kelly a nochtadh ar an ról atá ag an IRA i bhealach den sórt sin a bpobal a fhanann doiléir.

Rinne John Kelly sé soiléir go maith cad a bhí sé ó Rialtas na hÉireann, nuair a dúirt sé;

“Ba mhaith liom a bheith emphatic a bhí ag teacht againn ó gach cuid den sé chontae gan indulge i páirtithe tae, gan a bheith aird, ach a mhealladh, sa mhéid go raibh muid ábalta an méid a bhí an tuairim an Rialtais i ndáil leis an sé chontae. Ní raibh muid a iarraidh blankets nó buidéil beathaithe, d’iarr muid le haghaidh gunnaí. Aon duine ó Taoiseach Lynch dhiúltaigh síos dúinn na hiarrata sin nó in iúl dúinn go raibh sé seo contrártha le beartas an Rialtais “. [2]

Na cruinnithe ar aghaidh idir na poblachtaigh cathach ó Thuaisceart Éireann agus an Captaen James Kelly. Captaen Kelly Lean freisin chun freastal go díreach leis an bPríomh-IRA Foirne, Cathal Goulding. Nuair a cuireadh in iúl Peter Berry, an Rúnaí ag an Roinn Dlí agus Cirt, ag an mBrainse an Gharda Síochána na hÉireann Speisialta (Póilíní na hÉireann) faoi cruinniú amháin den sórt sin i gContae an Chabháin, agus cruinnithe Chaptaen Kelly le Ceann Foirne Óglaigh na hÉireann Goulding, chuir Berry Jack Lynch. Lynch dúirt Berry go gcaithfidh aon duine gafa in aon phlé neamhdhleathach a thabhairt ar an gceartas. Berry agóid, áfach, leis seo. Bhí an IRA infiltrated an leibhéal is airde agus ní raibh Berry ag iarraidh a nochtadh a chuid daoine sa IRA.

Whoever eol dó, nó an méid a bhí díreach an méid na hoiliúna airgead, agus gunnaí a thabhairt don IRA ag Rialtas na hÉireann, is féidir riamh a bheith ar eolas. Cad tá imithe síos i stair áfach, tá an affair amháin atá inchomparáide leis Watergate Nixon nó Nicearagua Regan ar. Ba é an toradh deiridh Rialtas na hÉireann naisc chuig an IRA a mhuirearú dá Aire Rialtais le comhcheilg agus an triail ar cheann de na hAirí i bhfómhar na bliana 1970. IRA Ceann Foirne Goulding bhí ó 1962 curtha ar stiúradh an tIRA tsráid bealach amháin chorraí sóisialta trí feasacht pholaitiúil. Thuig sé nach mór aon treo nua ar an mbealach le gluaiseacht phoblachtach dúshlán Impiriúlachas na Breataine san áireamh ról don IRA, do más rud é nach raibh siad i gceannas ansin bheadh ​​siad cinneadh a dhéanamh ar a son féin cad atá le déanamh seo chugainn. [3]

An smaointeoireacht nua atá á saothrú ag Óglaigh na hÉireann Ceann Foirne Goulding cruthaíodh fadhbanna do na poblachtánaigh a chreid sa ról amháin militaristic traidisiúnta an IRA, mar sin bhí sé a chruthaigh teannas seicteach sna 1960í déanacha deis don IRA a ghlacadh arm i cad chuma a bheith ina ról cosanta i measc na daoine Caitliceach Thuaisceart Éireann. An distraction seicteach Thug spás análaithe do Goulding ath-smaoineamh ar Phoblachtachas Éireannach. Mar sin féin, bheadh ​​Goulding go luath i gcoinne a chuid pleananna nua don IRA, bhí an IRA i mBéal Feirste faoi cheannas Billy Mc Millen níos mó ná ról cosanta don IRA. Billy ag iarraidh a bhaint amach ar ais ar a bhunú idir na Breataine agus a gceannairí cheer dílseoirí. Goulding amharc ar an IRA i mBéal Feirste mar “bigots seicteach” agus nach raibh sé ag iarraidh an IRA arís a bheith ina fhórsa saoirse amháin militaristic do na Caitlicigh i ngeiteo sa tuaisceart.

[1] Leathanaigh 53-54 Arnold, 1984

[2] Page 55 Arnold, 1984

[3] Page 92 Patterson, 1989

[4] Page 95 Patterson, 1989

[5] Page 98 Patterson, 1989 

Cearta Sibhialta agus an IRA

Ó chomh luath agus is mar a bhí polasaithe 1966 Goulding ar aghaidh i gcoinne leanúnach. Mar thugann doiciméad IRA a gabhadh Bealtaine 1966 ag na Gardaí (póilíneachta na hÉireann) léiriú soiléir ar na fadhbanna a bhíonn ag Goulding a chruthú le haghaidh gníomhaíocht pholaitiúil mar an príomhról atá ag an IRA. Goulding ath-smaoineamh ar an ról atá ag an IRA agus an níos leithne poblachtach teaghlach a bhí ag cur an prionsabal ceannaireachta ón d’idéalachas míleataí de Fíníní traidisiúnta i cosán leath-Leninist. [4] I 1967 rinne Billy Mc Millen amach roinnt na n-ionsaithe buama tine ar bhoinn Arm na Breataine Críche i mhalairt thuaidh le beartas GHQ agus an dara ceann ar tacaíocht ach d’fheachtas Chearta Sibhialta cur isteach sibhialta. Goulding ar aghaidh chun féachaint ar an IRA i mBéal Feirste mar “bigots seicteach” mar a dhiúltaigh siad glacadh leis an smaoineamh nua ar an ceannaireacht Óglaigh na hÉireann.

Bheadh ​​súil ag Goulding i 1967 do threoir pholaitiúil nua don IRA go háirithe sa deisceart, forbairt a bheadh ​​atreorú an IRA ar shiúl ó lucht scoite militaristic, déileálfar buille mór, mar foréigean seicteach i dtuaisceart formhéadú imithe ó smacht, an ceannaireacht Óglaigh na hÉireann bhí caillte i mBaile Átha Cliath a rialú beagnach trí bliana tar éis gur aontaigh an Airm an IRA Chomhairle feachtas gradualist um Chearta Sibhialta trí cur isteach sibhialta. An suthach, síochánta agus dlisteanach bunaidh Chearta Sibhialta Feachtas a caitheadh ​​anois ag Phoblachtachas Éireannach cathach agus ar an bhfreagra na Breataine / nDílseoirí leis an militarism.

An nua Príomh-Aire Thuaisceart Éireann (ó thuaidh), Terence O’Neill, aghaidh ar an gceist maidir le hidirdhealú i gcoinne na gCaitliceach i dTuaisceart Éireann agus ar fáil do lucht féachana domhanda le híomhá nua de Thuaisceart Éireann, mar shochaí forásach, trí pholasaithe nua i Maidir le tithíocht, oideachas, agus fostaíocht. Bhí an Chearta Sibhialta feachtas-jacked Hi ag Poblachtánach cathach agus daoine cosúil le IRA cheannaire Billy Mc Millen theastaigh seicteach gcioch-do-tat count ceann marú. An fhadhb le haghaidh Mc Millen agus a Béal Feirste IRA ordú a bhí go raibh clogáilte siad suas mileage intleachtúil beag agus bhí tiomáinte amháin ag seicteachas. Mar a mhíníonn Henry Patterson;

“Míníodh an friotaíocht an cheannaireacht Bhéal Feirste go dtí an smaoineamh nua ag an bhfíric go bhfuil an ghluaiseacht a bhí chun tosaigh ann ag ‘Caitliceach bigots’”. [5]

I 1969 d’fhág poblachtaigh as go leor le gluaiseacht mar cheap siad nach raibh an cheannaireacht Bhaile Átha Cliath a thuiscint ó thuaidh agus go bhfuil an cheannaireacht Bhaile Átha Cliath ag iarraidh go simplí chun dul i mbun pholaitíocht. Ba cheann de na éirí as, Kevin Mallon, go híorónach a bheith i 1986 ar cheann de na comhaltaí as Sealadach IRA ag tacú le deireadh a chur abstentionism mar fada ar siúl polasaí Shinn Féin / IRA agus dá bhrí sin pholaitiú na gluaiseachta poblachtach. Mallon a bhí ag 1,986 teacht ar realize na buntáistí a bhaineann an aghaidh Janus de comhéigean poblachtach i stíl a ghné pholaitiúil-militaristic.

Ní mór a mheabhrú freisin gur léirigh an dearcadh na Breataine chun na héilimh Cearta Sibhialta ag Caitlicigh comhbhá beag lena n-plight, baineadh feidhm trúpaí na Breataine i gcoinne Chearta Sibhialta na marchers agus d’fhéadfadh sé seo mar thoradh ach amháin maidir le gortú tromchúiseach agus bás. In 2010 d’fhoilsigh an Tiarna Saville a thuarascáil isteach an lámhach marbh de cheithre daoine neamhchiontach ar a dtugtar anois mar Domhnach na Fola i nDoire i 1972. Na Breataine paratroopers fired babhtaí beo ag Chearta marchers Sibhialta agus murdered i fuar fola ceithre cinn déag sibhialtach neamharmtha ar an lá sin Bloody. Na teaghlaigh na n-íospartach a bhí ag fanacht 38 bliain go bhfuil an fhírinne isteach ag na Breataine. Mar sin féin, tá sé soiléir chomh maith ón bhfianaise a tugadh don Fhiosrú Saville go raibh an PIRA i nDoire ar Dhomhnach na Fola ag baint úsáide as na Cearta Sibhialta Márta chun bogadh gunnaí agus pléascáin i Cathrach Dhoire, cé nach bhfuil a ngníomhartha ar bhealach ar bith seasamh leis an rún marfach de na paratroopers, ról an PIRA ar Dhomhnach na Fola eile fós díotáil damning ar a n-intinn marfach agus meargánta faoi cheannaireacht Martin Mc Guinness MP.  

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 3

Polaitíocht agus an Treoir an IRA

Mar sin, bhí sé, i 1969, bhí na lasracha de foréigean seicteach scorching ar fud Thuaisceart Éireann (ó thuaidh), Caitlicigh ina gcónaí i mBéal Feirste á dóite amach as a gcuid tithe ag mobs dílseoirí. An Aontachtach (Protastúnach) is mó a bhí caillte Stormont Rialtas Thuaisceart Éireann aon dóchas regaining ordú, chinn an Rialtas na Breataine leis an Arm na Breataine a sheoladh chuig Tuaisceart Éireann mar ‘coimeádaithe síochána’. An Rialtas an Lucht Oibre na Breataine chuma a bheith ag gníomhú le hintinn mhaith, áfach, taobh thiar de na pictiúir de riail Mob seicteach an IRA a bhí ag faire agus pleanáil.

Ní raibh an IRA Ceann Foirne Goulding agus a GHQ ag iarraidh feachtas míleata sa tuaisceart a bheadh ​​roinnt tuilleadh Thuaisceart Éireann Protastúnach agus lucht oibre Caitliceach. Mar sin féin, ní raibh smaointe Goulding ar déileáil leis an réaltacht atá le sárú ag Caitlicigh go leor ar Bhóthar na bhFál i mBéal Feirste nó an Bhogaigh i nDoire. Goulding Bhunaigh naoi gcontae Ordú an Tuaiscirt chun appease na fir IRA sa tuaisceart a mheas go raibh siad in iúl síos ag GHQ mar nach thug siad gunnaí agus pléascáin ar an IRA i mBéal Feirste ar stailc ar ais i gcoinne na Dílseoirí. 1969 poblachtaigh freisin le feiceáil ar ais óg Chearta Sibhialta feachtasóir Bernadette Devlin a reáchtáil mar a n-iarrthóir sa toghlach Lár-Uladh do na toghcháin Westminster. Cé go raibh ar ais Devlin MP do Lár-Uladh ar an 17 Aibreán, 1969 a bhí nuair a toghadh aon tionchar fíor agus go raibh sé ag go leor mar aon ní níos mó ná stunt polaitiúil.

I Nollaig 1969 bhuail an coinbhinsiún IRA i mBaile Átha Cliath agus vótáil, reportedly, 39-12 a aithint de-facto an Rialtas Aontachtach ag Stormont, Rialtas na hÉireann i mBaile Átha Cliath agus Rialtas na Breataine i Westminster. A fuair bás Maidir leis an abstentionism IRA ar na sráideanna flaming de Bhéal Feirste. Ceadaíodh an Tuaiscirt “polaitiúil” polasaí agus an cinneadh chun tosaigh saoirse glacadh leo. [1]

Mar sin féin, theastaigh ní gach ceann de na IRA chun éisteacht le bog Goulding cur chuige agitation polaitiúla agus sóisialta leis an staid thuaidh, bhí reitric réabhlóideach agus polasaithe polaitiúla rud amháin ach ní raibh prionsabal na abstentionism amháin a thabhairt suas go héasca. Poblachtánachas, i gcás go leor a bhí bailí ach amháin fad a bhí phrionsabálta é agus abstentionism bhí prionsabal morálta gan a bheith a chaitheamh i leataobh le vóta sa choinbhinsiún IRA. Iad siúd nár aontaigh leis an Goulding agus a chur chuige bog ó thuaidh siar ón IRA Oifigiúil agus bhí an IRA Sealadach agus dúirt siad go poiblí;

“Táimid ar ár allegiance a dhearbhú don tríocha a dó contae na hÉireann Poblacht na proclaimed um Cháisc 1916 bhunaigh an chéad Dáil Éireann i 1919, gcuifear le harm i 1922 agus faoi chois go dtí an lá ag an ann cheana féin stát a fhorchuirtear na Breataine sé laindéal contae”.

Nuair a agallamh seo údar iar-bhall den IRA Oifigiúil bhí sé seo a rá faoi cheannaireacht Goulding ar;

“Creidim mar a dhéanann poblachtaigh an chuid is mó in iarthar Bhéal Feirste, gur cheart an stickies (ainm Oifigiúil IRA) a chabhraigh linn amach nuair is gá dúinn iad, dá mba fhan siad go dtí go raibh subsided na n-ionsaithe tosaigh, d’fhéadfadh siad a dhéanamh go maith a lán níos mó daoine leo, ag an am ba mhaith linn a dhéanamh chun aon ní a fháil ar ais ag an Prods “.

Poblachtánaigh go leor, bhí tagtha chun bheith disillusioned leis an GHQ, ar ais agus chuaigh an IRA Sealadach. Cruthaíodh nua sé contae thuaidh ordú agus atá bunaithe i mBéal Feirste. An coinbhinsiún IRA i Nollaig 1969 gur chinn a aitheantas a thabhairt do Rialtas Bhaile Átha Cliath, a bhí i mBéal Feirste agus i Londain a bheidh le leanúint ag Sinn Féin Ard Fheis seo ar an 10 Eanáir, 1970. Tá an IRA Sealadach a fhios nach bhféadfadh siad a fháil rialú na hArd Fheise ach chinneadh siad chun dul síos an bóthar unprincipled an bpolaitíocht ag am nuair a bhí deis a reinvent an IRA ar na Sráideanna i dTuaisceart Éireann.

Tom Maguire, an comhalta is déanaí phoblachtach na Dála dara (Toghadh ar an Dáil dara, eagraíocht fhorordaithe, Bealtaine 1921 le Sinn Féin tromlaigh agus de Valera mar cheannaire; sé in ionad an Dáil den chéad uair a bhí Myth úsáideach poblachtaigh ag an am sin) a fógraíodh go raibh an coinbhinsiún IRA “Bhí nach bhfuil an ceart ná údarás”, chun rún a rith ag deireadh abstentionism, agus na easaontaigh aontaithe ó chroí. [2]

Ar oíche Dé Domhnaigh, Ritheadh ​​11 Eanáir, 1970 an abstentionism rún dar críoch 19 vóta ach nach bhfuil an dhá thrian de dhíth chun pas a fháil le polasaí. Rinneadh glao ar toscairí chun tacú le beartas IRA. Bheadh ​​sé seo a bheith ag teastáil le tromlach simplí chun pas a fháil. Thart ar aon trian de na toscairí shiúil amach agus chuaigh sé chun cruinniú réamhshocraithe ag ionad i gCearnóg Parnell. Tá a Ard Fheis féin a thug siad a gcuid dílseachta don Sealadach IRA Arm na Comhairle agus cúram glacadóir feidhmiúcháin Sinn Féin, a bhí ‘tiomnaithe’ chun abstentionism.

Go leor i an IRA Oifigiúil chreid go raibh an scoilt spreagadh ag fórsaí ar an taobh amuigh den ghluaiseacht phoblachtach. Fianna Fáil (Páirtí Poblachtach bunreachtúla i bPoblacht na hÉireann) a bhí déanta idirghabhálaithe teagmháil leis an stickies (Oifigiúil IRA) agus thairg airgead agus gunnaí chomh fada agus a d’fhan siad amach na polaitíochta i bPoblacht agus d’ordaigh oibríochtaí míleata sa tuaisceart amháin. Dhiúltaigh GHQ cibé tograí a bhí Goulding uaillmhianta polaitiúla sa Phoblacht. Mar sin féin, bhí sé Creidtear go forleathan go raibh an IRA Sealadach glacadh cheana féin airgead agus gunnaí ó Fianna Fáil. Cad is féidir a rá go cinnte gurb osclaíodh na céimeanna an FCA (cúlchiste arm i bPoblacht) ar bun chun oiliúint gníomhaithe an IRA in úsáid gunnaí agus pléascán.

Ag deireadh 1970 bhí Seán Mac Stiofáin Cheann Foirne ar an IRA Sealadach agus Ruiri Ó Brádaigh a bhí ina Uachtarán ar Sealadach Sinn Féin. Mac Stiofáin ina stáit chuimhní cinn gur admhaigh chomh luath agus is 1972 Rialtas na Breataine ina Páipéar Glas an bhfíric go raibh Tuaisceart Éireann a thuilleadh ach ábhar do na aonar na Breataine. [3] Mac Stiofáin agus an Sealadach IRA a leagtar faoi iad féin a eagrú ó aon rud agus thosaigh chun breathnú ar fud an domhain le haghaidh tacaíochta.

Meiriceánaigh Gaeilge mar i gcónaí a bhí flaithiúil i dtéarmaí a n-dollar a mhaoiniú Poblachtánach cathach agus a naivety mar gheall ar an spreagadh sin poblachtachas cathach. Mar a sheachaint Vincent Conlon (RIP) ar an bhfeachtas IRA 1950í, agus a ghabháil trí údaráis na Stát Aontaithe nuair a loingseoireachta trí chéad scarbháin agus 140,000 piléar a allmhairiú i mí na Nollag 1977, dúirt an t-údar;

“Níl a fhios Meiriceánaigh Gaeilge ag iarraidh ar an eolas faoi fola agus inní, ach seamróga agus leipreacháin”.

Sa bhliain 1995 roinnte Vincent Conlon céim i Meiriceá le Gerry Adams; Conlon ardaigh díreach os cionn aon-milliún dollar do Shinn Féin / IRA. Bhí Adams ligtear isteach Mheiriceá maidir le treoracha díreach Mheiriceá Uachtarán Bill Clinton; bhí Clinton tacaíocht mór ag Meiriceánaigh na hÉireann le linn a fheachtais Uachtaránachta.

Sceimhlitheoirí cáil domhanda ar nós Colonel Gadhafi de Libia agus Columbian drugaí tiarnaí FARC bhí réidh agus toilteanach a gunnaí, armlón agus semtex (pléascach) a sholáthar don IRA Sealadach, mar atá cruthaithe ag an urghabháil go leor de na mílte arm Libyan ag Póilíní na hÉireann (An Garda Síochána) sna 1980í. Bheadh ​​taidhleoirí Libyan i 1995 eolas mionsonraithe a thabhairt don Choimisiún Mitchell, ar an gcaoi a chabhraigh Libia traein, lámh agus an PIRA a mhaoiniú. Tá cuid de na comhaltaí PIRA an t-údar le chéile le linn a bhlianta ar an PIRA dúirt go raibh siad oilte i boinn Fedayeen sa Liobáin agus bhí teagmhálacha dlúth le FARC agus eile narco-sceimhlitheoireachta eagraíochtaí.

Sean Mc Kenna (RIP) a rá IRA gníomhaí i rith na 1970í agus ina dhiaidh sin ar cheann de na ceannairí an stailc ocrais chéad IRA i Cheis Fhada i 1980, dúirt an t-údar gur i rith na laethanta tosaigh an PIRA;

“Is cuimhin liom nua Sinn Fein Cumanns á chur ar bun ar fud an tuaiscirt agus na Cumanns cosúil leis an ceann in Iúr Cinn Trá a raibh baint agam a bhí in úsáid mar an núicléas a eagrú agus a oiliúint ar an PIRA”.

Sean Mc Kenna fuair bás i 2009 agus tá sé curtha i nDún Dealgan Contae Lú, bhí a tAthair Seán Mc Kenna Snr cheann de na ‘Deich Men Hooded’ a céasadh a trí na Breataine le linn Imtheorannú sa tuaisceart, tugadh a gcás chun na hEorpa áit a raibh sé dhearbhú go raibh siad faoi réir cóir ná píonós mídhaonna linn a choinneáil go neamhdhleathach.

Béal Feirste bhí eagraithe i dtrí luaidhe gcathlán le Billy McKee, bhí McKee ar an Sealadach IRA oifigeach ceannais i mBéal Feirste. Fágadh an taobh tíre sa tuaisceart le JB O’Hagan a eagrú, agus bhí ar ais an mac prodigal de abstentionism, Kevin Mallon, a fháil ar an IRA Sealadach athstruchtúrú. Ar an 7 Lúnasa, 1971 thug an Rialtas na Breataine imtheorannú i dTuaisceart Éireann. Níos mó ná trí chéad daoine a bhí i bpríosún láithreach gan aon triail. An fhreagairt go dona shíl na Breataine a cruthaíodh ach sáirsint earcú don PIRA mar a bhí i bpríosún ar an neamhchiontach taobh poblachtaigh gníomhach. Bhí tortured Mar a luadh thuas cuid de na imtheorannú agus brutalized.

I mí an Mhárta Gearradh 1,972 Riail Dhíreach ar Thuaisceart Éireann mar a rinne na Breataine a thógáil ar ais a rialú ar an staid riamh in olcas. Bheadh ​​William Whitelaw an Rúnaí Stáit do Thuaisceart Éireann. A bhí imithe Stormont agus go raibh an t-éileamh ar na feachtasóirí um Chearta Sibhialta, áfach, tá an chuma a bheith ar aon léarscáil bóthair ag dul ar aghaidh le haghaidh an dá thaobh. An PIRA Bhí anois blas na fola agus ní raibh siad ag dul amach ag am ar bith go luath. Theip ar an Rialtas Stormont miserably agus achoimriú seo suas ag an titim de Stormont an Captaen Terence O’Neill, Príomh-Aire Thuaisceart Éireann (1963-1969) nuair a dúirt sé;

“Tá tú n-éireoidh ceachtar nó go mainneoidh siad, níor thuig mé”.

Ar 10 Márta, 1972 dhearbhaigh an IRA Sealadach in aghaidh an lae trí scoirfidh-tine, scoirfidh-tinte a bheith in úsáid go stairiúil ag an ghluaiseacht phoblachtach mar dheis chun regroup, a thaispeáint go bhfuil an cheannaireacht i rialú agus lamháltais a fháil ó na Breataine. Breataine Baile Rúnaí, dúirt Maulding;

“Ní bheadh ​​an IRA a defeated, ní dhíchur go hiomlán, ach tá a n-foréigean laghdú go dtí leibhéal inghlactha”. [4]

Ba é an ráiteas seo ag Rúnaí Baile na Breataine eile coup propaganda don IRA Sealadach. Ar an 29 Bealtaine, 1972 ar a dtugtar an IRA Oifigiúil a scoirfidh-tine tar éis catalóg dúnmharuithe sibhialta, agus smaointeoireacht nua Goulding ar glacadh ar deireadh ag na fanacht laistigh den IRA Oifigiúil. I mí an Mheithimh den bhliain chéanna, bhuail Dave O’Connell agus Gerry Adams faoi dhó le idirbheartaithe Whitelaw agus shocraigh sos cogaidh, ina mbeadh an Arm na Breataine céim siar as a ról tosaigh sa tuaisceart. Bheadh ​​cruinniú PIRA agus Whitelaw tarlú má mhair an sos fada go leor, d’aontaigh PIRA ceannaire Mac Stiofáin.

Ceannaireacht ó thuaidh den IRA Sealadach riamh ag iarraidh a scoirfidh-tine agus ar an Meitheamh rioting 9 1972 bhris amach i Léana Dúin i mBéal Feirste agus Arm na Breataine tháinig an fócas na bruigheanach ‘aird. Ceannaireacht PIRA sa tuaisceart brú a chur ar an ordú ó dheas agus an sos dar críoch sin. Tá an PIRA fhógair go raibh siad cainteanna le Whitelaw agus Whitelaw go raibh furious, go raibh sé gafa amach ag caint le sceimhlitheoirí agus bhí sé rud ar bith a thaispeáint as a chuid iarrachtaí.

Mar a tharlaíonn go minic i stair na hÉireann dhá bhliain is fiche ina dhiaidh sin, Rúnaí Stáit Thuaisceart Éireann, bheadh ​​Sir Patrick Mayhew fháil dó féin sa riocht céanna Whitelaw. Whitelaw i dTeach na dTeachtaí cinnte Captaen Willie Orr, ceannaire na hAontachtaithe i Westminster, nach bhfuil éinne ag ó Rialtas na Breataine go mbeadh labhairt riamh leis an PIRA arís. Freagra an IRA a bhí intuartha; mharaigh siad 11 agus gortaíodh 130 sibhialtaigh i mBéal Feirste. A iar-Béal Feirste IRA ball bhí seo a rá mar gheall ar an briseadh síos ar na cainteanna idir na Breataine agus an PIRA i 1972;

“Sílim go pearsanta, mar a dhéanann go leor poblachtánaigh mar in iarthar Bhéal Feirste, gur chruthaigh an 1972 cainteanna rud amháin agus go raibh nach raibh an choimhlint an rud na Breataine agus na Poblachta, mar gheall ar ullmhaíodh na Brits chun labhairt linn faoi shocraíocht, thuig an PIRA go raibh sé na daoine Protastúnach i dTuaisceart Éireann a bhí le bheith ann fosta i aighneacht más rud é go raibh an coincheap Éire Aontaithe le teacht faoi “.

[1] Page 366 Bowyer Bell, 1990

[2] Page 28 Bowyer Bell, 1990

[3] Page 330 Mac Stiofáin, 1975

[4] Page 68 Arnold, 1984

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 4

Gerry Adams ina cheannaire IRA

Beidh roinnt fhios ag an ainm Gerry Adams ní bheidh roinnt. In Éirinn tá Gerry Adams breathnú go forleathan mar an aghaidh na gluaiseachta poblachtach. Is é Gerry Adams Uachtarán Shinn Féin a bhfuil an sciathán polaitiúil an ghluaiseacht phoblachtach. Is é an IRA an ‘dhíchoimisiúnú’ anois eite míleata de ghluaiseacht phoblachtach. Gerry Adams Tá ar chúis éigin aisteach i gcónaí luaite go poiblí go riamh a bhí sé ina bhall den IRA. Mar sin de dúinn a bhí ina gcomhaltaí den ghluaiseacht phoblachtach tá sé ar eolas go maith go raibh Gerry Adams ina bhall sinsearach den IRA i mBéal Feirste agus go raibh suíochán ag an tábla an Airm an IRA Comhairle. Go deimhin is féidir an t-údar a chur ar a lámh ar a chroí agus a rá go i 1984 bhí an t-údar i láthair nuair a tháinig Gerry Adams ag ionad do chruinniú de roinnt de na baill is sinsearaí den IRA. Ní raibh an t-údar ina bhall sinsearach den IRA ach bhí i láthair go simplí sular thosaigh an gcruinniú. Ní raibh Gerry Adams agus ‘Darkie’ Brendan Hughes fhágáil nuair a thosaigh an gcruinniú agus an chruinnithe sin a bhí faoi chathaoirleacht an Phríomh-IRA Sealadach Foirne ag an am sin Kevin McKenna. Beidh an chaibidil seo amach an réaltacht Gerry Adams seasamh Janus-aghaidh sa ghluaiseacht phoblachtach.

Ní mór a thabhairt faoi deara go bhfuil Gerry Adams ar egotistical féin-profiler a bheadh ​​agus níor aon ní a dhéanamh a profiteer as an gcoinbhleacht seicteach sa tuaisceart, mar sin tá féin-obsessed Gerry Adams faoi chosaint a saibhreas ábhar agus áit sa stair, a cheilt sé an banéigean leanaí roinnt laistigh dá chiorcal an teaghlaigh féin. Gerry Adams thug a athair Gerry Adams Snr ar shochraid stíl lán-IRA, nuair a bhí a fhios Gerry Adams gur úsáid a athair a phost i Sinn Féin / IRA le banéigean leanaí iomadúla agus go Gerry Adams Snr bhí informer RUC. Gerry Adams ar fáil succor ar a dheartháir Liam Dominic Adams, nuair a fhios aige go raibh raped Liam leanbh ceithre bliana d’aois. Is é rud a i aindlí na coimhlinte seicteach waged ag sceimhlitheoirí ndílseoirí agus poblachtach, oibriú go leor de na coirpigh na hÉireann gnéas is bisiúil agus rapists leanbh sraitheach le saoirse ó phionós agus díolúine leis an eolas ar cheannaireacht an Féin / IRA Sinn. Líon suntasach de cheannaireacht an Féin / IRA Sinn Cuireadh isteach ar ionas go mbeidh siad a earcaíodh go héasca agus manipulated ag an tSeirbhís Rúnda na Breataine. Faoi dheireadh, bheadh ​​an tseirbhís rúnda na Breataine a bhaint amach le Sinn Féin / IRA an méid a bhí bainte amach an FBI / CIA leis an Páirtí Cumannach i Stáit Aontaithe Mheiriceá sna 1970í, bheadh ​​a bheith ar an tseirbhís rúnda na Breataine tríd a gcuid gníomhairí agus fáisnéiseoirí páirtithe leasmhara is mó i Sinn Féin / IRA.

Mar sin, bhí sé nár tugadh an Arm na Breataine i an taobh ó thuaidh mar ‘síochána coimeádaithe’. An t-arm na Breataine a bhí beatha ar dtús agus thug tae ag Caitlicigh buíoch go leor a d’fhulaing a oiread sin ar na lámha mobs dílseoirí. Go deimhin, bhí an ceannaireacht Óglaigh na hÉireann a chur ar dtús ar bun ar pholasaí aon shoot i ndáil leis an Arm na Breataine, cuireadh an beartas seo i bhfeidhm mar Arm na Breataine Cuireadh fáilte roimh sin ar dtús, áfach, ní raibh an IRA aon pholasaí den sórt sin i ndáil le Protastúnaigh agus lean siad do Phrotastúnaigh dúnmharú ar toil. Ach bheadh ​​a úsáideadh arm na Breataine a bhriseadh suas aon-dul limistéir agus bhí an comhlacht is mó de dhualgas ar an Imtheorannú na gCaitliceach Gaeilge a ról mar ‘choimeádaí síochána’ a chaitheamh tanaí go tapa. Níl aon amhras ach go Imtheorannú, bhí na bhriseadh suas ar aon-dul limistéir agus mishaps féin an IRA thugann sé cumhdach árachais nach bhféadfadh an IRA feidhmiú ag a lánacmhainneacht. Bhí sé seo nach féidir a oibriú ag a lánacmhainneacht a thug foolishly Rialtais na Breataine agus na hÉireann chun a chreidiúint go bhféadfadh an IRA a defeated mar chas an gnáth daoine ar shiúl ó na fir an fhoréigin. D’fhéadfaí an gnáth daoine a cheannach amach le leasuithe i Stormont agus an IRA defeated ag aonrú agus príosúnacht, cheap an Rialtas.

Rialtas na hÉireann faoi Jack Lynch a bhí ar ais díreach ó an chonspóid a sholáthar gunnaí don IRA chuma réidh agus toilteanach a ghlacadh ar seachas an IRA fhulaingt. Bhí Lynch tacaíocht i gcúinne mar a bhí sceimhlitheoirí dílseacha ar athraíodh a ionad cheana féin i bPoblacht na hÉireann i 1972 agus óstáin tine bombed i mBaile Átha Cliath agus na dílseoirí a dúirt go mbeadh siad a chur i gcrích ionsaithe breise más rud é nach raibh Rialtas na hÉireann seasamh suas go dtí an IRA. An dílseoirí raibh mórán ar ais agus dúnmharú sibhialtaigh neamhchiontach i Muineachán agus Baile Átha Cliath.

Ag an Sinn Féin Ard Fheis i 1972, an Príomh-PIRA Foirne, ní raibh Mac Stiofáin ag tairiscint Lynch aon dóchas chomhréiteach nuair a dúirt sé nach mbeadh aon chomhréiteach leis na Breataine; bhí sé go léir nó aon rud, “Brits Out”. Lynch chinn go raibh sé in am a chur ar an IRA Sealadach amach as gnó agus go raibh sé Mac Stiofáin ghabháil agus i bpríosún.

Sa bhliain 1973, nuair a gabhadh Seamus Twomey ghlac Gerry Adams níos mó ná mar oifigeach ceannais an IRA i mBéal Feirste. An cheannaireacht Adams a bhí go maith in ann a mheaitseáil leis an líon comhlacht a tharla faoi Twomey i 1972 a léamh, 81 Caitlicigh neamhchiontach agus 41 Protastúnaigh neamhchiontach den chuid is mó dúnmharaíodh in aon ionsaithe rabhaidh buama IRA. Ina leabhar, ‘Voices ó na Grave’, tugann Ed Moloney léargas soiléir ar an ról a bhí ag Adams nuair a atáirgeann Moloney agallamh a rinne sé le Hughes ‘Darkie’ Breandán sular éag Brendan sa bhliain 2009. Brendan Hughes a bhí ina chara dlúth agus comrade de Gerry Adams líomhnaíonn go raibh Adams an duine a d’ordaigh an dúnmharú agus adhlacadh rúnda na Máthar Caitliceach neamhchiontach de deich, Jean Mc Conville. An bloodbath seicteach a bhí cur thar maoil agus Rialtais na Breataine agus na hÉireann a bhí ag caillteanas ar cad ba chóir an chéad chéim eile. Tá an feachtas seicteach an PIRA agus go deimhin Gerry Adams gabhadh fearr ag Adams féin ina leabhar A Pathway to Síochána.

As na difríochtaí idir an Éire ama Tone agus Éirinn an lae inniu, unquestionably ar cheann de na is faoi deara – cé go bhfad ó bheith ar an is suntasaí – Is é an dearcadh polaitiúil athraithe ar mhais Protastúnaigh, go háirithe sa Tuaisceart. In ionad a fhoirmiú aontas croíúil eatarthu lena n-Éireannaigh eile a reáchtáil ina dtír féin ar a son féin a leasa féin, a aimsiú siad iad féin ag na príosúnaigh ar an seicteachas, iontaisithe pholaitiúil-reiligiúnach atá entrenched agus institiúideacha mar chuid dhílis de chóras impiriúil riaracháin i na sé chontae. [1]

Adams theipeann a fheiceáil ina fhocail féin ar an seicteachas an-chuid pholaitíocht féin ar an bhfíric go bhfuil na básanna de níos mó ná trí mhíle duine den chuid is mó neamhchiontach i daichead bliain an bháis poblachtach agus scrios thiomáint ar ding dosháraithe idir Protastúnaigh agus Caitlicigh. Teaghlaigh mórán ar an daonra ó thuaidh de 1.5 milliún a fágadh gan mhá gáinne ag an dá fhoréigean dílseora agus poblachtach, na básanna de níos mó ná trí mhíle, tá an maiming na mílte, i bpríosún na mílte d’fhág an pobal Protastúnach níos bunúsaí i gcoinne na Gaeilge D’fhéadfadh Aontacht seachas an Stát na Breataine a bhaint amach i dtír eile céad bliain ocht riail Imperial. Suimiúil cé go bhfuil an fíoras sin go mbeadh Adams féin a bheith ar deireadh thiar mar chuid de agus cabhrú copair-iamh a ndéantar cur síos air mar a leanas:

Is cuid dhílis den chóras impiriúil riaracháin sna sé chontae

Cé go leanfaidh Adams agus comhaltaí eile an ghluaiseacht phoblachtach chun iarracht a dhéanamh agus a chur ag gabháil a n-branda na poblachtas leis sin de Wolfe Tone, níl aon nasc, níl aon iatán. Wolfe Tone ionadaíocht ar mhianta a Éireannach daoine aontaithe idir Protastúnaigh agus Caitlicigh ag troid le haghaidh stíl Phoblacht saor Impiriúlachas na Breataine na Fraince, ní poblachtachas lá nua-aimseartha cathach thagann faoi scáth Poblacht Wolfe Tone ar. Adams Leanann chun tagairt a dhéanamh Wolfe Tone agus daoine eile mar na starters an ghnó neamhchríochnaithe, mar má tá an obair Wolfe Tone le fáil sa pholaitíocht sheicteach de 20th/21st haois Sinn Féin / IRA. Sa doiciméad Sinn Féin An Evolution de Shinn Féin (1995) seo. Inmhianaithe nasc le Wolfe Tone agus daoine eile atá déanta sé huaire, nach mbeadh sé seo a bheith chomh suntasach más rud é nach raibh sé seo aon doiciméad leathanach

Tá an iarracht ag an Adams linage a éileamh ar an IRA sean le feiceáil go soiléir sa scríobh ath-Leabhar Glas an IRA i 1977. San eagrán 1956 de Leabhar Glas an IRA nach bhfuil na húdair i mbun aon dlisteanú ar an streachailt armtha thar a chomhthéacs stairiúil in aghaidh slí bheatha. Éilimh an t-eagrán 1977 a bhí scríofa ag Gerry Adams agus poblachtaigh le rá eile dlisteanacht díreach ó chomhaltaí na Dála dara, a d’aistrigh a n-údarás ar an IRA i 1938 tar éis an táthcheangail an Airm an IRA Chomhairle Sean Russell. Antony Mc Antyre príosúnach iar poblachtach, anois acadúil agus scoláire a deir go bhfuil;

Tá an ghluaiseacht nua-aimseartha phoblachtach a bhí leanúnach ar an táirge straitéisí Stáit na Breataine seachas comhlacht a bhí ann chun na críche sin amháin atá sé an gnó neamhchríochnaithe de uniting na hÉireann. [2]

Murab ionann agus cad a tréith impiriúlach motives chineál poblachtaigh don Stát na Breataine, tá sé fós in Éirinn mar fhreagra ar na héilimh Protastúnach / Aontachtach chun fanacht na Breataine. Is é seo an anailís ceart agus ceann Thacaigh i mo chuid taighde féin a ligean isteach phoblachtánaigh a bheith aitheanta go raibh Protastúnaigh an chonstaic fíor Éire aontaithe chomh luath agus is na 1970í. Stáit Tugwell sin;

Bheadh ​​sé sin feachtas (IRA foréigean) úsáid a bhaint as an dlí idirnáisiúnta, fo-iarsmaí baile agus eacnamaíoch streachailt armtha ar Rialtas na Breataine agus ‘Poiblí’ a chur faoi deara an t-athrú is gá ón stát na Breataine féachaint ar dTuaisceart na hÉireann mar shócmhainn do dhliteanas.

Tar éis dhá scór bliain d’fhoréigean seicteach mar thoradh i níos mó ná trí mhíle bás, agus comhaireamh, bhí a bhformhór acu i dTuaisceart Éireann, is féidir leis an bpobal anois a bheith sainithe níos soiléire a bheith go fisiciúil agus psychologically na daoine na Breataine Protastúnach Thuaisceart Éireann agus psychologically agus go heacnamúil na Breataine daoine Sasana, in Albain agus sa Bhreatain Bheag. Bheadh ​​gach duine acu a fheiceáil ar deireadh thiar na buntáistí a bhaineann Éire aontaithe, ach amháin na féimheachta seicteach na gluaiseachta poblachtach tugadh faoi deara den chéad uair.

Suas go dtí Meán Fómhair 1973 bhí mhair an feachtas buamála an IRA roinnt míonna le bás agus lot bheith mar chuid den ghnáthamh laethúil do mhuintir Bhéal Feirste agus i nDoire. Thóg an Rialtas Lynch líne diana i gcoinne na fir an fhoréigin agus go raibh tús le clár leanúnach de frith-sceimhlitheoireachta reachtaíocht mar foircneacha agus mar diana mar an freagra na Breataine do na fir an fhoréigin. 1974 Cuireadh tús leis na buamaí plandáil Sealadach IRA ar fud an tuaiscirt agus i mBirmingham (Sasana). Teachtaireacht an PIRA ar Bhliain Nua a bhí;

Táimid ag tnúth le muinín go 1974 mar bhliain a mbeidh an riail na Breataine in Éirinn a díothaíodh agus an curse na cumhachta eachtrannach banished as ár talún le haghaidh gach am.

Ar an 28 Meitheamh tar éis filleadh ar an Tuaisceart nua toghcháin Éireann fiche triúr iarrthóirí aontachtach Oifigiúil, iarrthóirí dílseoirí fiche a seacht, naoi gcinn déag SDLP (Caitliceach), ocht Alliance (tras-phobail) agus DUP (dílseoirí). Ar an Máirt an 14 Bealtaine, 1974 ag 6:00 sa tráthnóna, vótáil an Tionól 44-28 i bhfabhar leasú Faulkner ar tacú leis an Comhaontú Sunningdale le haghaidh athchóiriú. Oibrithe Comhairle Uladh (Protastúnach / dílseoirí) a fógraíodh ar stailc cúige. An thuaidh tháinig chun standstill mar a bhí Protastúnaigh post lárnach i ngach ceann de na lárionaid rialaithe fóntais sa tuaisceart-áirítear leictreachas agus uisce. Dílseoirí sheoladh dronga báis ar ais i bPoblacht na hÉireann arís eile agus ar an 17 Bealtaine, 1974 phléasc siad buamaí i mBaile Átha Cliath agus i Muineachán a mharú an iliomad sibhialtaigh neamhchiontach agus díobháil na céadta níos mó.

Ní raibh an Rialtas na Breataine faoi Saothair Príomh-Aire, Harold Wilson ullmhaíodh a bhriseadh an stailc dílseoirí. Imeaglú, ganntanas bia, ganntanas uisce agus ganntanas leictreach ar aghaidh, bhí easpa gnímh Wilson dhéanamh ach cúrsaí níos measa. Wilson ag cosaint an nua Tionól Thuaisceart Éireann ar a dtugtar an dílseoirí, “spongers ar an bpobal na Breataine”. An neart na stailce dílseoirí bhí i bhfad ró do na polaiteoirí bunreachtúla agus nuair a d’iarr Faulkner Rúnaí Stáit, Rees chun labhairt leis an UWC agus Rees dhiúltaigh Faulkner agus a chomhghleacaithe dílseoirí éirigh agus Sunningdale thit.

Idir an dá linn a bhí an ghluaiseacht phoblachtach arís ag cogadh laistigh dá céimeanna féin. I 1974 ar a dtugtar an Oifigiúla IRA luaidhe ag Goulding an PIRA “fascists” mar níos mó splits thosaigh unfold. Neamhchinnteacht Poblachtach manifested féin isteach scoilt eile fós, ar na 8 Nollaig, 1974 a chruthaigh Seamus Costello agus eile uncompromising baill IRA Oifigiúil an IRSP (INLA) eile fós grúpa splinter phoblachtach. I 1975 baill den INLA maraíodh roinnt a gcomrádaithe iar Oifigiúil IRA. An INLA a bheadh ​​ag beag i líon chruthú chun bheith ina meaisín marú seicteach ruthless, ach amháin a rinneadh i líon agus ghníomhas ag an PIRA, áfach, cosúil leis an PIRA an INLA a bhí lán le gníomhairí na Breataine agus Freestate.

I 1974 thit an IRA Oifigiúil abstentionism do Westminster agus Thuaisceart Éireann choinbhinsiún agus bhí siad amach as gnó an fhoréigin, ar a laghad ar aon leibhéal polaitiúil. Ón 22 Nollaig, 1974 go dtí 2 Eanáir, 1975 ar a dtugtar an PIRA a scoirfidh-tine mar a dúradh leo go má léirigh siad go maith a bheidh-bhféadfaí cainteanna leis na Breataine ar siúl. Rees Merlyn, an Rúnaí Stáit Thuaisceart Éireann dúirt ar an 20 Nollaig, ní raibh aon ghnóthais a tugadh. An IRA síneadh leis an scoirfidh-tine ar feadh dhá sheachtain cuimhin, an scríbhneoir a bheith 11 bliain d’aois ag an am sin, go scoirfidh an IRA-tine go maith, ach go raibh dóchas ar ceal go luath. Rees dhiúltaigh chun labhairt go díreach leis an IRA agus ar 16 Eanáir ar ais an IRA le foréigean, tar éis úsáid an scoirfidh-tine a fháil eagraithe agus rearmed.

Ar an 9 Feabhra, 1975 d’fhógair an Airm an IRA Comhairle éiginnte scoirfidh-tine tar éis plé le hoifigigh na Breataine. Dílseoirí ar aghaidh, áfach, a mharú Caitlicigh neamhchiontach agus an INLA agus Oifigiúil IRA ar aghaidh a mharú chéile. Ba mhaith leis an Rialtas na Breataine ní nach nó a d’fhéadfadh a thabhairt dearbhú rúin chun tarraingt siar as Tuaisceart Éireann agus an PIRA ar aghaidh ag úsáid bagairt an fhoréigin. An dílseoirí chreid go raibh an IRA scoirfidh-tine ach ploy ag an PIRA a fháil athghrúpáil agus rearmed agus go raibh filleadh ar fhoréigean scála iomlán ach ceist ama. Tá an PIRA theastaigh Rialtas na Breataine a bheith persuaders de na daoine Protastúnach Thuaisceart Éireann de na buntáistí a bhaineann Éire aontaithe; ní raibh sé seo ag dul a tharlóidh sa ghearrthéarma.

An chéad cheithre chaibidil den leabhar seo a bheith dírithe ar an aischéimniú na gluaiseachta poblachtach a bhí ag titim i gcónaí ar ais i daille pholaitiúil-seicteach mar aon le feud inmheánach agus easaontas. Tá an fócas lárnach an bpointe seo an brutality fisiciúil agus síceolaíoch de na daoine Protastúnach i dTuaisceart Éireann d’fhonn a chomhéigniú siad ag ‘Éire Aontaithe. Nach bhfuil dílseoirí faultless, áfach, ní mór idirdhealú soiléir a dhéanamh idir Protastúnaigh gnáth-mhaith ag obair go dian agus an líon beag de choirpigh a rinne suas an squads dúnmharaithe dílseoirí. Tá an chaibidil seo léirithe freisin go raibh sí sásta Gerry Adams a cheilt ar an éigniú leanaí agus an dúnmharú neamhchiontach fir, mná agus leanaí a ordú d’fhonn a chosaint ar a stíl mhaireachtála brabúsaí, mar shampla.

[1] Page 44 Adams, 1988

[2] Page 98 Léann Polaitiúil na hÉireann, 1995

Deireadh Fómhair

A Arm Rúnda Measartha – Caibidil 5

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 5 – Príosúin agus Ocrais-stailceanna

D’fhonn iarracht a dhéanamh agus a thuiscint an treo a ghlac an ghluaiseacht phoblachtach (Sinn Féin / PIRA) go háirithe an Ordú an Tuaiscirt ó na 1970í 1980í déanacha go luath go bhfuil sé riachtanach chun iarracht a dhéanamh agus a thuiscint an ról a bhí ag príosúnaigh phoblachtacha agus go háirithe a Stailceanna Ocrais 1980 agus 1981. Roimh an Lá 1 Márta, 1976 Tugadh príosúnaigh IRA cearta cimí polaitiúla, áfach, arís léirigh Rialtas na Breataine a n-easpa tuisceana ar an choimhlint ó thuaidh nuair a bhain siad go stádas polaitiúil ó Óglaigh na hÉireann agus príosúnaigh phoblachtacha eile a bhí lonnaithe atá i Jail Bóthar Chromghlinne (athchuir), An Cheis Fhada Jail (pianbhreith) agus Ard Mhacha (jail na mban). Bhí sé dosheachanta go mbeadh deireadh a chur le stádas polaitiúil ó phríosúnaigh phoblachtacha a thabhairt faoi fheachtas agóide mar gur chreid na príosúnaigh phoblachtacha a ngníomhartha féin a bheith polaitiúla seachas coiriúla.

Ina leabhar Creideann na Sealadach IRA Bishop agus Mallie gur imir príosúnaigh phoblachtacha ról lárnach maidir le treo na Shinn Féin / IRA nuair a deir siad;

I ndeireadh na seachtóidí agus imeachtaí sna hochtóidí go luath taobh istigh den phríosún (An Maze / Long Kesh) a bhí chomh tábhachtach imeachtaí lasmuigh agus éabhlóid an ghluaiseacht phoblachtánach isteach ina chruth reatha de thoradh ar shraith de ghníomhartha agus imoibrithe a reverberated ar ais agus amach thar na ballaí an phríosúin. [1]

Tar éis deireadh a chur le stádas polaitiúil ó phríosúnaigh phoblachtacha iarracht na húdaráis Bhriotanacha chun bhfeidhm phoblachtánaigh na hÉireann a chaitheamh éide phríosúin seachas a gcuid éadaí féin. Ba é Kieran Nuggent (RIP) an príosúnach poblachtach chéad diúltú a chaitheamh an éide phríosúin agus mar sin thosaigh an blaincéad / agóid salach. Fágadh cimí Poblachtach naked ina gcillíní agus ní raibh brat a chlúdach leo. Seo a fhorbairt ansin isteach agóid salach nuair a dhiúltaigh cimí a fhágáil ina gcillíní agus eiscréid daonna, fágadh fual agus dramhaíl bhia ar na hurláir ceall nó rubbed ar na ballaí. Tá na coinníollacha a bhí salach agus mídhaonna. Ba é an cuntas is fearr agam riamh a léamh ón taobh istigh Cheis Fhada a bhaineann leis an tréimhse leabhar le ocras IRA bhuailteoir Bobby Sands i dteideal lá amháin i mo Bheatha. [2] Léiríonn an leabhar gearr ag Sands an mídhaonnacht an méid a bhí sraith de go hiomlán gan ghá imthosca cruthaithe ag an Rialtas i bhfad i gcéin agus uninterested na Breataine.

An agóid blaincéad / salach chuaigh beagnach nach dtugtar ar feadh ceithre bliana dóibh siúd i údarás. Bhí go leor de brutality sna príosúin agus mar a maraíodh ar an iliomad thoradh ar oifigigh phríosúin ag an IRA ar an taobh amuigh. Faoi dheireadh na bliana 1980 shocraigh na príosúnaigh phoblachtacha dul ar stailc ocrais chun iarracht a aird idirnáisiúnta a tharraingt ar a gcás siúd. Roinnt seachtainí isteach sa stailc ocrais chéad agus ar an oíche go rabhthas ag súil IRA ocras bhuailteoir Sean Mc Kenna go bás ina sheirbhíseach sinsearach Sibhialta na Breataine ar fáil le déileáil leis na príosúnaigh phoblachtacha. Ceannaireacht Óglaigh na hÉireann i bPríosún Cheis Fhada leis an déileáil agus ar a dtugtar as an stailc ocrais.

Mar sin féin, tharraing na Breataine an déileáil agus ar stailc ocrais dara dosheachanta. Tá go leor poblachtánaigh mar a chreideann go mbeadh na Breataine a dheonú go socair ar éilimh na príosúnaigh má thugtar am agus go raibh stailc ocrais an dara ach cur amú beatha daonna. Mar sin féin, creidtear go forleathan go raibh an cheannaireacht pholaitiúil na gluaiseachta poblachtach an stailc ocrais dara mar a bhí feicthe acu conas a raibh daoine ag tosú i ngleic leis an stailc ocrais ar dtús. An cheannaireacht pholaitiúil chreid go bhféadfadh siad a dhéanamh a fháil pholaitiúil ó stailceanna ocrais. Mar sin, bhí sé ansin gur ar an 1 Márta, 1981, cuireadh tús le Bobby Sands ar stailc ocrais dara Cheis Fhada. Ar shonraigh an gcéad lá den chuid Sands stailc ocrais;

Agam nach mé ag fáil bháis ach chun deireadh a chur le barbarity na Bloic H. (Cheis Fhada), nó chun aitheantas a fháil rightful mar phríosúnach polaitiúil, ach go príomha mar gheall ar cad atá caillte i anseo caillte don phoblacht agus iad siúd oppressed wretched, a bhfuil mé bródúil as a fhios mar na daoine ardaigh.

Ba mhaith Bobby Sands i gceannas ar stailc ocrais a bheadh ​​a fheiceáil deich fir óga Gaeilge bás. Ba é an stailc ocrais i dtéarmaí a éileamh polaitiúla teip, cé go mbeadh na Breataine ar ais sa deireadh stádas polaitiúil do na príosúnaigh. Mar sin féin, lasmuigh de na príosúin a bheadh ​​Sinn Féin teacht ar líne a saol nua polaitiúil mar thoradh ar an tonn bá an phobail do na stailceoirí ocrais. Daoine riamh a raibh tacaíocht Sinn Féin nó an IRA a bhí raged amach go Príomh-Aire, gur cheadaigh Thatcher deich fir óga bás ar feadh éilimh cúpla simplí. Go gairid tar éis Sands Bobby ag tosú ar a ocras stailc an MP (Comhalta de Pharlaimint) don dáilcheantar toghcháin Fhear Manach agus Thír Eoghain Theas, a fuair bás Frank Maguire. An bás an-tóir Frank Maguire i láthair deis do Shinn Féin a chur Sands Bobby ar aghaidh mar iarrthóir stailc ocrais le haghaidh suíomh na bhFear Manach / Deisceart Thír Eoghain.

Lasmuigh de na príosúin an cheannaireacht poblachtach Phléigh a mbeadh Sands a ionadaíonn agus cé bhratach a bheadh ​​sé ar siúl ar feadh toghchán. An ghluaiseacht phoblachtach ag iarraidh a uasmhéadú vóta Sands ina dhiaidh sin chreid siad go mbeadh thaispeáint ar an domhan taobh amuigh ó thuaidh go raibh a chúis chóir. Faoi dheireadh ag cruinniú i gContae Mhuineacháin i bPoblacht na hÉireann cinneadh gur chóir Sands seasamh i dtoghchán go simplí mar iarrthóir H-Blocanna seachas Sinn Féin, chreid poblachtaigh d’fhéadfadh sé seo uasmhéadú an vóta mar a d’fhéadfadh daoine a vótáil ar an gceist phríosúin aonair in áit ná aon rud níos dlúithe a bhaineann le poblachtachas cathach. An politicos laistigh den cheannaireacht poblachtach a fhios go bhféadfadh siad leas aon vóta suntasach bainte amach ag Sands i dtoghcháin ina dhiaidh sin cibé acu a mhair Sands nó a fuair bás. Tá sé ar eolas anois ó go leor de na stailceoirí ocrais a mhair go ndearna an t-Féin / IRA Sinn ceannaireacht brú ar na príosúnaigh d’fhonn iad a bhfeidhm chun a n-básanna. Tá sé ar eolas gur tháinig cuid mhór den bhrú ó na laistigh den ceannaireacht a íocadh gníomhairí na Breataine, go mbeadh na gníomhairí a neartú le tacaíocht pholaitiúil agus a n-láimhseálaithe a fhios seo.

John Hume (Duais Síochána Nobel Buaiteoir) agus ceannaire an SDLP (bunreachtúla Náisiúnach / Caitliceach páirtí) tharraing a pháirtí ó Fhear Manach agus Thír Eoghain Theas toghcháin nuair a dúirt sé:

“Ní bheidh muid a dhéanamh ar an Rialtas na Breataine ar obair salach dóibh”.

Mar sin féin, taobh thiar seasamh go poiblí luaite John Hume ar leagan an réaltacht an staid ag an am a bhí go mbeadh an phobail comhbhrón le óg Caitliceach na hÉireann ag fáil bháis ó ocras tar éis wiped an SDLP amach i gceann dá strongholds. Toghadh Bobby Sands le tromlach thar an samhlaíocht na fiú na díograiseoirí is mó a feachtas toghcháin n-áirítear an t-údar. Scrios an t-iarrthóir aontachtach a bhí defeated a trí Sands nuair a dúirt sé go poiblí:

“Ní shíl mé go mbeadh na Caitlicigh mhaith de Fhear Manach vótáil ar son an gunman”

Léiríonn na tuairimí ag an iarrthóir aontachtach defeated go soiléir gur theip ar aontachtaithe a thuiscint ar an bhfíric nach raibh an pobal Caitliceach votáil ar son gunman, ach bhí votáil ar son óg Caitliceach na hÉireann a bhí á ghann chun báis ag Rialtas uncaring na Breataine. Ar cuairt go Béal Feirste ar an 28 Bealtaine, 1981, léirigh Príomh Aire na Breataine, Thatcher a aineolas Poblachtánach cathach agus comhbhrón Caitliceach do na stailceoirí ocrais nuair a dúirt sí:

“Ag tabhairt aghaidh leis an teip a chur faoi deara discredited, tá na fir an fhoréigin a roghnaíodh le roinnt míonna anuas a imirt d’fhéadfadh a bheith go maith a gcárta deireanach”.

Tá an IRA fhreagair ráiteas Thatcher ar ag marú oifigeach póilíní. A thug Thatcher ina aineolas ar an bhfadhb Gaeilge an cheannaireacht poblachtach an inchreidteacht agus comhbhrón a bhí chuir dúil insan siad ar fad. Brendan O’Leary Tacaíonn an dearcadh seo nuair a deir sé:

“Miscalculated Thatcher cinnte ar na hiarmhairtí a obstinacy: Sinn Féin a bhí ann ‘a leathnú an chatha’ agus bheith ina lucht toghcháin”. [3]

Ní raibh an tonn nua de ‘tóir’ do ghluaiseacht phoblachtach dul un-deara ag sceimhlitheoirí dílseoirí. Suas go dtí bhuaileann an ocras na dronga báis dílseoirí a bhí frithghníomhach. Rinneadh na dronganna dílseoirí suas de ghnéithe den chuid is mó coiriúil bhí cuid acu múnlaithe agus faoi threoir ag na Seirbhísí Breataine Rúnda. An heightening an fheachtais poblachtach trí na stailceanna ocrais le rioting taispeántais, agus dúnmharú a tugadh faoi athrú ar an stíl ghníomhaíocht sceimhlitheoireachta dílseoirí. Sceimhlitheoirí nDílseoirí i bhfoirm na Óglaigh Uladh Fórsa (UVF) agus Uladh Fighters Shaoráil (uff) a thuilleadh ullmhaithe go simplí imoibríoch le foréigean phoblachtach. Mar a baineadh na baill níos sine den sceimhlitheoirí dílseacha trí úsáid a bhaint Super-féara (sceimhlitheoirí a sheal fianaise Stáit) go raibh siad in ionad tapa ag níos óige ‘níos’ gníomhaígh ruthless, a thosaigh feachtas réamhghníomhach i ndúnmharú i gcoinne an phobal Caitliceach.

Tá sé tábhachtach a thuiscint ar ról agus ar nádúr na sceimhlitheoirí dílseacha laistigh den choimhlint ó thuaidh. Cé go raibh poblachtaigh rochtain le linn na gCaitliceach ar fud Oileán na hÉireann agus bhí laistigh dá daoine céimeanna ó siúlóidí éagsúla den saol, grúpaí sceimhlitheoireachta dílseoirí rinneadh den chuid is mó suas de a bhí fágtha níos mó ná nuair a bhí Protastúnaigh a bhí ag iarraidh a bheith gníomhach sa choimhlint Chuaigh an Arm na Breataine, RUC, Seirbhís Phríosúin na, Seirbhís Sicréideach agus mar sin de agus mar sin de. Mar sin, i bhfeidhm Rinneadh grúpaí sceimhlitheoireachta dílseoirí suas de na overs chlé. Chiallaigh sé sin go raibh sceimhlitheoirí dílseacha gnéithe coiriúla agus unsavory go leor laistigh dá céimeanna ón tús an-. Tá cuid de na dronga báis bunaíodh iad, mar shampla an Búistéirí na Seanchille thaispeáint go soiléir go mbaineann dílseoirí go leor sa halla na Laochra le gnéas leanbh killers Myra Hindley agus Ian Brady, bheadh ​​go leor ‘poblachtaigh’ lena n-áirítear Gerry Adams Snr agus concealers de chuid coireanna titim isteach an chatagóir céanna.

Ba mhaith leis an 1981 Sinn Féin Ard Fheis (comhdháil náisiúnta) a chur ar fáil an t-ardán le haghaidh Danny Morrison, a poblachtach le rá ag an am sin, a chur ar an tairne teoiriciúil i gcónra an luaidhe ordú IRAs ó dheas ag O’Bradaigh nuair a d’iarr Morrison na toscairí;

“An mbeidh duine ar bith anseo réad má le páipéar ballóide sa lámh agus Armalite sa lámh a chur orainn cumhachta in Éirinn?”

Ní raibh an ordú thuaidh den ghluaiseacht phoblachtach stepping ar ais ó poblachtas cathach mar gheall ar thuig siad an futility an fhoréigin, ach ag iarraidh a glacadh le cur chuige rian cúpla mar gur chreid siad go bhféadfadh sainordú toghchánach a bheith díreach úsáideach mar mar arm de comhéigean i gcoinne an Protastúnach daoine i dtuaisceart an Armalite. Bheadh ​​an cur chuige rian cúpla cabhrú freisin le gluaiseacht phoblachtach tógáil ar a cháil idirnáisiúnta go háirithe i measc Meiriceánaigh Gaeilge a bheadh ​​níos flaithiúil lena n-dollar gan a bheith a bhraitheann ró-ciontach faoi na hiarmhairtí a naivety.

An polasaí Thacaigh go hiomlán agus bhí sé in am do cheannaireacht theas chun dlús a chur ar ceal mar an cheannaireacht thuaidh faoi Mc Guinness agus Adams ag ullmhú le gluaiseacht phoblachtach a ghlacadh chun an leibhéal eile. Buaileann an chéad deis do na politicos thuaidh a thástáil amach a sainordú toghchánach le comhbhrón an ocras úr go fóill in intinn daoine a bhí i mí Dheireadh Fómhair 1982. An t-údar a bhí fós ach ina dhéagóir linn na tréimhse seo ach bhí cheana féin sa ghluaiseacht phoblachtach ar feadh dhá bhliain. Bhí sceitimíní Poblachtánaigh maidir leis an bhféidearthacht a bhfuil daoine tofa agus aitheantas a fháil don ‘chúis’.

Na toghcháin a bhí an Tionól nua Thuaisceart Éireann a bhí bunaithe ag an Rúnaí Stáit Thuaisceart Éireann, James Roimh. Ba é an Tionól nua an toradh míonna fada d’obair chrua ag Roimh agus roinnt de na polaiteoirí bunreachtúla an Tuaiscirt. Ba é an seans go raibh gach duine ag fanacht. Chreid a lán go mbeadh Sinn Féin ábalta aon rud cosúil leis an vótaíocht stailceoirí ocrais, áfach, bhuaigh Sinn Féin cúig shuíochán. Sinn Féin fuair 64, 191 vótaí le haghaidh an Tionól nua. Léiríodh an forlámhas thuaidh den ghluaiseacht phoblachtach i makeup an Chomhairle Ard (comhlacht rialaithe Sinn Féin), i gceannas ag Gerry Adams. Faoi 1986 ní raibh ach seisear dá chomhaltaí ó dheisceart na hÉireann. Ach bean amháin a bhí ann ag leibhéal ceannaireachta ar an ngluaiseacht poblachtach. Gerry Adams agus Martin Mc Guinness Bhí suíochán ag tábla an dá de na Comhairle Ard Sinn Féin agus an Airm an IRA Comhairle.

Faoi 1985 bhí bheith Sinn Féin bunaithe go maith, ach níl aon amhras go raibh an IRA fós i gceannas ar Shinn Féin, i dtéarmaí pearsanra ceannaireachta. Sa bhliain 1986 bhí ochtar ball den Chomhairle Ard i IRA, á rialú go soiléir ag an IRA. Rinneadh achoimriú an rialú ag an Príomh-IRA Foirne, Kevin Mc Kenna i 1994 nuair le linn agallaimh a bhí ag trácht sé ar na cainteanna idir Rialtas na Breataine agus an cheannaireacht Poblachtach, a dúirt sé;

 ”Chomh fada is go bhfuil na buachaillí leis na balaclavas ann chun féachaint ar cad atá ar siúl againn a bheith ceart go leor”.

Kevin Mc Kenna bhí agus más fear de cúpla focal agus ar an ócáid ​​seo údar a bhí á interrogated ag Comhaontú na Breataine, atreoraíodh Kevin Mc Kenna le mo interrogators mar an executioner. I 1983 Sinn Féin, Uachtarán, toghadh Gerry Adams MP do Bhéal Feirste Thiar. Ceannaireacht pholaitiúil / míleataí ar an ngluaiseacht poblachtach sa tuaisceart a bhí ag brú ar aghaidh leis a straitéis dúbailte. Foréigean sa tuaisceart a bhí áit in aice chomh hard is a bhí sé go luath sna seachtóidí agus mar sin d’fhonn smacht a fháil níos mó de na gníomhaíochta IRA an t-ordú thuaidh laghdaíodh an líon a comhaltaí IRA gníomhach ó 1000 anuas go dtí 250. An feachtas an IRA ag éileamh i bhfad i dtéarmaí na n-arm, tithe sábháilte agus mar sin de dhíth ach líon réasúnta beag de killers iarbhír a choinneáil ar a bhfeachtas leanúnach.

Mc Guinness agus Adams choinnigh a gcuid suíocháin ar an tábla an Airm an IRA Comhairle. D’fhan an Airm an IRA Chomhairle an comhlacht uachtaracha Rialaithe ar an ngluaiseacht poblachtach ar a chuid cruinnithe neamhrialta a chinneadh IRA beartas agus an bealach chun cinn maidir le gluaiseacht phoblachtach. Mar sin, bhí sé gur chreid roinnt laistigh den ceannaireacht poblachtach, mar shampla Mc Guinness agus Adams gurb é an bealach is fearr chun cinn tríd an gcur chuige rian cúpla ar an bhosca ballóide sa lámh amháin agus an Armalite sa tír eile, i gceist leis an straitéis seo go bhfuil ceannairí IRA, mar shampla D’fhéadfadh Kevin Mc Kenna leanúint ar aghaidh le feachtas a míleata aonair minded. Mar sin, bhí sé go bhféadfadh an cur chuige rian cúpla a choinneáil ar gach duine sásta, áfach, nach bhféadfaí go deireanach go deo mar a bhí a fhios poblachtaigh as a stair.

Tá sé anois áirithe go raibh go leor de na ceannaireachta poblachtach gníomhairí na Breataine agus na Breataine araon breathnú ar na ndílseoirí agus eagraíochtaí sceimhlitheoireachta poblachtacha mar gheallearbfaidh a imirt ar a n-fóillíochta, bhí na Breataine sásta ligean a gcuid gníomhairí a mharú agus buama d’fhonn a fháil stádas níos airde laistigh den cheannaireacht an dá eagraíocht phoblachtacha agus dhílseacha sceimhlitheoireachta. Thug an tSeirbhís Rúnda na Breataine mar gheall ar an a thabhairt suas go leor de na heagraíochtaí is éifeachtaí sceimhlitheoireachta ar fud an domhain agus mar sin ag imirt McGuinness agus Adams a bhí spraoi an linbh.

[1] Page 346 Bishop agus Mallie, 1994


[3] Page 120 Léann Polaitiúil Gaeilge

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 6 – Seicteachas – Super-féara – Rannán

Tar éis an Ghorta stailceanna-an Sealadach IRA Arm na Comhairle faoi cheannas Gerry Adams agus Martin Mc Guinness ordaigh roinnt de killings próifíl ard seicteach. An call atá leis an seicteachas follasach mar gheall ar an dearcadh triumphant de roinnt ceannairí Protastúnacha le linn na poblachtach Ocras-stailceanna. Ba iad na sprioc is suntasaí de na hionsaithe seo follasach seicteach an MP Aontachtach Oifigiúil do Bhéal Feirste Theas an tUrramach Robert Bradford. Tá na dúnmharuithe próifíl ard seicteach Léirigh an croí fíor ar an fhealsúnacht PIRA seicteach. An dearcadh elitist an cheannaireacht PIRA Chiallaigh sé sin go mbeadh Caitlicigh gnáth-chónaí i ndeisceart Bhéal Feirste iompróidh an brunt retaliation dílseoirí do dúnmharuithe den sórt sin.

Ó 1976, léirigh an cheannaireacht poblachtach, níos soiléire, a seicteachas trí bhriseadh le traidisiún agus follasach seachas covertly Protastúnaigh a mharú. Go traidisiúnta bheadh ​​an PIRA mharú Protastúnaigh a bhí ina gcomhaltaí de na fórsaí slándála agus d’fhéadfadh sé seo a chosaint ar a bpobal féin, áfach, bhí an marú na gcomhaltaí tofa go daonlathach de Pháirlimint na Breataine ach toisc go raibh siad Protastúnaigh sos le traidisiún. Cé go raibh sé seo an seicteachas go raibh rabhadh Goulding bhí PIRA ann nuair a bhí sé cheannaire ar an IRA Oifigiúil. Tá an PIRA go raibh a n-seicteachas follasach nua gheall ar an bhfíric go raibh tharraing an Rialtas na Breataine saighdiúirí na Breataine as an líne tosaigh agus ag iarraidh a fhorchur polasaí Ulsterisation trí chur RUC (Comhar Póilíneachta) agus UDR (TÉ bunaithe Arm na Breataine Reisimint) i an líne tosaigh i gcoinne an PIRA.

An fhírinne ná go bhféadfadh an IRA a ionsaí pearsanra Arm na Breataine agus suiteálacha ag am ar bith ach bhí sé níos éasca agus níos ag teacht leis an smaoineamh PIRA faisnéis a bhailiú faoi Protastúnaigh lucht oibre agus feirmeoirí beaga a bhí ag obair mar chuid-am RUC nó fir UDR go fhorlíonadh ar ioncam neamheacnamaíoch ó fheirm bheag nó pá íseal. Bhí ar a dtugtar na spriocanna mar spriocanna bog, ar choinníoll go riosca teoranta do phearsanra PIRA agus inflicted siad buille trom síceolaíoch ar an bpobal Protastúnach. Tháinig an IRA Sealadach chun féachaint ar na daoine Protastúnacha mar an chonstaic fíor a bhaint amach Éire aontaithe. Amháin sinsearach IRA ball i mBéal Feirste béim ar an seicteachas ar an ngluaiseacht poblachtach nuair a dúirt sé in agallamh leis Finnola O’Connor;

Ba mhaith liom a fheiceáil na bastards oráiste ach wiped amach. [1]

Bheadh ​​1976 freisin an bhliain ina chinn an Rialtas na Breataine a sheoladh chuig an SAS isteach i dTuaisceart Éireann. Roimh 1976 bhí an SAS ag ina fórsa póilíneachta Imperial i dtíortha iasachta a úsáideadh a ghearradh uacht an Impireacht na Breataine ar na daoine a dúshlán a n-údarás. Ní raibh an SAS bhí ag gabháil mar aonad uirbeach póilíneachta, áfach, chuir Rialtas na Breataine a chinneadh chun a thaispeáint ar na daoine Protastúnacha ó thuaidh go bhféadfadh siad iad a chosaint ó an IRA sa SAS. Riamh an SAS Chuathas i gcomhairle faoina cheapachán nua ar an taobh thuaidh agus tá sé seo fadhbanna go leor do aonad arm raibh cónaí go sa Milseoga agus bhí ceadúnas a mharú. Na Breataine fostaithe freisin ar an gcóras Super-féar sa tuaisceart. Bhí sé seo le córas i gcás iompaithe baill na n-eagraíochtaí éagsúla sceimhlitheoireachta fianaise Stáit ar a gcomrádaithe iar.

An córas Super-féar raibh aon rud níos mó ná imtheorannú roghnaí agus daoine go fóill go leor arís neamhchiontach fáil i bpríosún iad féin ar an focal dea-íoctha Mangairí. An cineál córais raibh aon áit i ndaonlathas inar daoine cumas intleachtúil teoranta agus dysfunctionality sóisialta eile a n-egos massaged ag a n-láimhseálaithe Brit d’fhonn a ainmniú agus a aithint ‘sceimhlitheoirí’. Tugadh cóiríocht do go leor de na Mangairí in iarscríbhinn ar leith ag jail Bhóthar Chromghlinne áit a raibh fáil orthu le fíonta, bianna fíneáil agus prostitutes. Tá na Mangairí a gealladh níos mó le saol nua i dtír eile i gcás ina mbeadh a n-gach riachtanas a chomhlíonadh. Ar ndóigh, tháinig an chuid is mó de na Mangairí as, forais ar ais underclass mífheidhmiúla agus a bhí riamh ar a dtugtar aon saol eile seachas ina gcónaí ar leas sóisialach. Tá na Mangairí a bhí éasca a cheannach mar a bhí na mílte i bhfad níos mó laistigh de na céimeanna an ghluaiseacht phoblachtach. Faoi dheireadh thit an córas Super-féar agus na seirbhísí rúnda, mar shampla m15, M16 agus RUC Brainse Speisialta dírithe ar chothabháil Mangairí laistigh de na céimeanna de na grúpaí sceimhlitheoireachta.

Cé go bhfuil na príosúin a bhí á líonadh leo sin atá sainaitheanta ag Mangairí / Super-féara, lasmuigh de na príosúin iad na seirbhísí rúnda a earcú gnóthach agus a chur níos mó Mangairí laistigh de na grúpaí sceimhlitheoireachta. Fiú ag an leibhéal is airde laistigh den PIRA Mangairí Earcaíodh agus d’fhan sé i bpoist lárnacha le blianta fada roinnt fiú ar feadh na mblianta. Mar sin féin, thángthas thar na blianta fada Mangairí laistigh de na céimeanna an PIRA agus báis iad, bhí spared chuid a tháinig chun cinn agus a ligean isteach Mangairí bhí siad, go deimhin, ar roinnt raibh cead fiú a reáchtáil do Shinn Féin sna toghcháin éagsúla. Bhí sé seo tábhachtach i dtéarmaí síceolaíoch, lig sé do dhaoine a thuiscint go má tháinig siad ar aghaidh agus dúirt gur oibrigh siad le haghaidh na seirbhísí slándála a bheadh ​​ar a saol a spáráil. Má bhí a maraíodh le gluaiseacht phoblachtach gach informer mbeadh sé seo a bheith fritorthúil i dtéarmaí toghcháin, bhí an ghluaiseacht phoblachtach agus tá sé fós ina leaba te do ghníomhairí na Breataine.

Tá líon na fáisnéiseoirí / Mangairí laistigh de na céimeanna an PIRA le feiceáil i ghabháil de informer IRA, Peter Valente i 1981. Nuair a interrogated ag an IRA sula mharaigh siad é ainmnithe sé sé fáisnéiseoirí RUC Brainse eile speisialta a fhios aige ina cheantar féin, gach duine acu a bhí chun báis ina dhiaidh sin ag an IRA. Tá sé Creidtear go raibh foirne aonair beirt oifigeach Brainse Speisialta an RUC rud ar bith suas go dtí daichead fáisnéiseoirí gach a láimhseáil i gceantar ar bith uirbeach a thugtar mór ag aon am amháin, cuireadh roinnt de na fáisnéiseoirí go maith laistigh den ghluaiseacht phoblachtach sna réimsí sin, agus fáisnéiseoirí eile ar fáil faisnéis níos ísle grád. Pearsanra PIRA sinsearacha i ndáiríre go minic go raibh oibrithe deonacha IRA de chéim níos lú maraíodh go hoifigiúil d’fhonn a bheith ann dúbailte féin. Super-féara, mar shampla John Grimley agus Raymond Gilmore bhí iarbhír gníomhairí Brainse Speisialta seachas daoine a bhí cheannaigh ach do na Banríona scillinge uirthi. Dennis Donaldson a chuaigh ag an tábla céanna Gerry Adams agus Martin Mc Guinness ag leibhéal ceannaireachta a bhí faoi lé ach le blianta beaga anuas mar ghníomhaire na Breataine a bhí i bhfeidhm ar laistigh dá céimeanna le breis is fiche bliain; cuireadh chun báis é i gContae Dhún na nGall sa bhliain 2006 ag sinsearach comhalta den Thír Eoghain Thoir IRA. Tá gníomhairí Rialtas na Breataine agus na hÉireann laistigh den ghluaiseacht phoblachtach ar fud a stair ina snáithe de Rialtas na Breataine agus na hÉireann frith-insurgency.

Amháin chomhalta sinsearach den Dhoire PIRA Briogáid a commanded mórán de chuid Óglaigh na hÉireann oibrithe deonacha le Martin Mc Guinness, bhí triúr fear IRA fhorghníomhú accusing dóibh fáisnéiseoirí na huaire, lena n-áirítear Paddy Flood, a bhfuil a theaghlach agus ar dhaoine a raibh aithne acu air go fóill agóid a neamhchiontacht. Tá sé tar éis solais ó shin go raibh an duine ag ordú na executions féin an gníomhaire na Breataine, bhí an killings na bhfear neamhchiontach dhéanamh chun go bhféadfadh an informer fíor a chlúdach a rianta féin. Ba féin an IRA interrogator inmheánach agus murderer fáisnéiseoirí, é féin Gníomhaire Breataine lé i 2003: Freddie Scappaticci (Stakeknife ainm cód). Mar sin féin, nuair a smaoinítear go raibh PIRA ceannaire Martin Mc Guinness a bhfuil cainteanna rúnda le M16 gníomhaire Michael Oakley linn na tréimhse seo, agus Oakley á mionteagasc gníomhaire M16 Sean O’Callaghan, saol na Mangairí / fáisnéiseoirí agus traitors liath seachas limistéar dubh agus bán taobh istigh Phoblachtachas Éireannach.

Cuireadh Danny Morrision, a bhí ina bhall ceannasach de ghluaiseacht poblachtach, ar aghaidh le haghaidh an Toghcháin 1984 na hEorpa agus bhí súil leis ag go leor, ar ais ar an bonn gluaiseacht phoblachtach toghcháin a bhonneagar i ngeiteo le 10,000 vótaí níos lú ná an bhliain roimhe sin nuair a Ní raibh cuimhne na stailceanna ocrais faded go hiomlán ar shiúl. Agus mé á scríobh go bhfuil sé an 31 ú Comóradh ar bhás ocras IRA bhuailteoir Bobby Sands agus tá sé riamh mar má tharla sé mar an cheannaireacht poblachtach iarracht a dhéanamh agus a dhíol féin mar Daonlathach pragmatacha seachas bigots seicteach. Bheadh ​​sé seo dáilcheantar i ngeiteo a bheadh ​​fós faoi deara arís feud de Chonaic idé-eolaíoch ag leibhéal ceannaireachta sa ghluaiseacht phoblachtach. Mar a thuig an cheannaireacht phoblachtach na teorainneacha a n-idé-eolaíocht insular seicteach agus a n-éagumas chun bheith ina rogha eile fíor le threoir pholaitiúil fíor i gcomparáid le náisiúnaithe bunreachtúla cosúil leis an SDLP.

Chun a choimeád ar bun a móiminteam beag a bhí cruthaithe ag na toghcháin, chinn an cheannaireacht poblachtach i 1984 chun ligean a chomhaltaí tofa d’údaráis áitiúla i dTuaisceart Éireann chun a gcuid suíochán, díreach mar a bhí a gcomhghleacaithe tofa cheana féin i bPoblacht na hÉireann. Tá na comhairleoirí, thuaidh agus theas, bhí go tapa ar an meánbhainistíochta polaitiúla ar leibhéal réigiúnach ar an ngluaiseacht poblachtach agus bainistíocht líne tosaigh polaitiúil ag leibhéal áitiúil. Tá sé an-tábhachtach a mheabhrú mar tá mé tagairt dó níos luaithe go bhfuil na céimeanna níos ísle Sinn Féin atá déanta de iliomad daoine, bhí roinnt iar-IRA a bhí iompaithe a tout faoi interrogation tháinig glan agus bhí cead ar ais isteach sa ghluaiseacht phoblachtach, ar roinnt raibh cead a reáchtáil i dtoghcháin do Shinn Féin mar a tháinig siad ó níos ísle forais lár ar ais ranga agus féachaint air mar a bheith in ann a dhaingniú vótaí nua do Shinn Féin. Bhí go leor cúiseanna cén fáth a tháinig daoine agus a bhí ag iarraidh i Sinn Féin, ní bheadh ​​an chuid is mó acu a bheith iontaofa le faisnéis faoi rún. Bhí rudaí difriúil ag barr na gluaiseachta poblachtach ina raibh Sinn Féin agus an IRA mar aon ní amháin.

Tá na cine nua pholaitiúil-comhairleoirí go príomha ó underclass / oibre forais ar ais ranga fuair sé amach go luath ar na buntáistí an daonlathais mar a bhailigh siad a dtuarastail agus seiceálacha costais. Ní raibh go leor de na daoine ar a dtugtar ar bith eile seachas ina gcónaí maidir le slándáil shóisialta anois bhí siad in ann a cheannach tithe, gluaisteáin, tithe saoire, bhí siad go luath beagán leis an fabht traein gravy. Bheadh ​​go leor le chéile lena n-láimhseálaithe na Breataine agus iad ar saoire thar lear. Sa bhliain 1995 mar shampla, bhí Comhairle Cathrach Bhéal Feirste deich Sinn Féin comhairleoirí agus na n-éileamh speansais a bhí i na céadta mílte. Soláthraíodh Sinn Féin le staid na n-oifigí ealaíne agus áiseanna, cuairt ar áiseanna ag an scríbhneoir, agus áiseanna a bheadh ​​an envy aon pháirtí polaitíochta bunreachtúil, go léir íoctha ag an íocóir cánach. Tá sé ar eolas go bhfuil poblachtaigh bainistíochta go leor lár bualadh lena n-láimhseálaithe na Breataine áiteanna ar nós an Spáinn agus an Ghréig agus saoire.

Ceannaireacht poblachtach faoi Mc Guinness agus Adams ar aghaidh síos an bóthar polaitiúil agus mar a neartaíodh an cheannaireacht a rialú ar an meaisín riamh ag teacht chun cinn polaitiúil thosaigh an cheannaireacht a leanúint páirtithe polaitiúla na Breataine i dtéarmaí scagadh na hiarrthóirí go léir ag dul ar aghaidh. D’fhéadfaí Más rud é nach raibh iarrthóir féideartha go hiomlán ag tacú leis an cheannaireacht nach raibh cead a reáchtáil le haghaidh an Pháirtí, fiú focal amháin as áit i dteach an phobail a fheiceáil taobh iarrthóir féideartha sheas do leantóir níos ciúine agus dílis. Seo i bhfeidhm freisin i bPoblacht na hÉireann, mar a dúirt mé níos luaithe go mbeadh cuid de na baill níos ísle rangaithe de Shinn Féin gnó a dhéanamh le duine ar bith a choinneáil ar a dtuarastail nua agus éileamh speansais. Mar shampla, taispeánann alt a foilsíodh i bpáipéar réigiúnach i gContae Mhuineacháin, an Caighdeán an Tuaiscirt, conas a vótáil Sinn Féin leis an pro-chonradh pro-Brit Fine Gael páirtí;

Sinn Féin agus Fine Gael le chéile le chéile chun diúltú don Fianna Fail beartaithe meastacháin comhairle don bhliain 1995, ag cruinniú na comhairle ar an Máirt an 30 Samhain, 1994, gur briseadh do Fianna Fail ag an meáchan comhcheangailte Fine Gael agus Sinn Féin. [2]

Mar sin féin, ní raibh gach duine sásta leis an bpróiseas seo de pholaitiú agus dí-mhíleatú. Dhealraigh sé go leor go Gníomhairí na Breataine agus fáisnéiseoirí á bronntar fad is a bhí poblachtánaigh a bhí sacrificed a gach rud anois barrachas riachtanas. Sa bhliain 1985 sheol an militarists a dúshlán is tromchúisí go dtí seo. Ivor Bell, ar cheann de na baill is sinsearaí den Ordú an Tuaiscirt PIRA agus cara dlúth Gerry Adams, bhí go deimhin Bell comh-authored an t-athfhoirgniú an PIRA le Gerry Adams sna 1970í déanacha. Casaoide Bell a bhí go raibh an ghluaiseacht phoblachtach acmhainní á díriú ar an meaisín an Sinn Féin polaitiúil agus nach raibh dóthain airgid a íoc oibrithe deonacha le hoibríochtaí a mhaoiniú nó a teaghlaigh na bpríosúnach poblachtánach a thacú. Tacaíochta Bell éiligh go raibh deartháir Adams ‘Paddy fhorchuirtear ar an IRA i mBéal Feirste chun stifle gníomhaíocht mhíleata i mBéal Feirste. Ba chuid den straitéis Rúnda na Breataine Seirbhíse.

Adams déanta go maith cinnte go mbeadh Bell a thuilleadh freastal ar an ghluaiseacht phoblachtach nuair a chuala sé a réasúnta. Tá an ghluaiseacht phoblachtach i stair i gcónaí níos éifeachtaí ag silencing siúd a ceist a cheannaireacht ó laistigh trí bhás nó bagairt an bháis ná luascadh tuairim an phobail ina malaise insular seicteach. Bhí amharc Adams agus an t-ordú ó thuaidh den PIRA pholaitíocht mar arm de comhéigean fadtéarmach agus ceann amháin go bhféadfadh sé a rialú. Toisc go bhféadfaí fada Adams áit teaghlach agus cairde i bpoist lárnacha sa PIRA d’fhéadfadh sé é a úsáid agus a rialú chomh maith. An straitéis cogadh fada a bhí fós go mór an tráchtas lárnach an idé-eolaíocht Sealadach, nó mar sin dhealraigh sé.

Sna pobail ina raibh Sinn Féin / IRA bonn cumhacht a fhorchuirtear siad a bheidh ar na gnáthdhaoine, páistí Caitliceacha i PIRA réimsí rialaithe a dared a insint ‘as-mheasfaidh’ (mar shampla, Oibrithe Sóisialta) go raibh siad raped nó gnéasach ionsaí ag baill Sinn Féin / IRA a bhí buailte go nó lámhaigh i na glúine ag grúpaí de bhaill an IRA, cuireadh iachall teaghlaigh ó cheantair poblachtach faoi bhagairt an bháis má thuairiscigh siad aon rud ar an ‘as-measfaidh’. Fiú Sinn Féin Uachtarán, folaithe Gerry Adams TD ar an bhfíric go raibh a athair Gerry Snr agus féin a deartháir Liam dá rapists leanbh a d’úsáid an ghluaiseacht phoblachtach chun iad a chosaint ó ionchúiseamh coiriúil.

[1] Page 140 O’Connor, 1994

[2] An Caighdeán an Tuaiscirt, Nollaig, 1994  

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 7 – Shoot do na Cille – Angla-na hÉireann, – chaimiléireacht Poblachtach

Na 1980í le feiceáil laghdú i ngníomhaíochtaí an IRA cibé an raibh sé seo mar thoradh díreach ar na gluaiseachtaí poblachtacha treo nua faoi Adams nó polasaí nua ionsaitheach ag na fórsaí slándála, nó meascán den dá is deacair a insint, tá an t-údar seo a thabhairt roinnt anailíse thíos maidir le Loch gCál 1987. Mar sin féin, beidh an tréimhse sin a mheabhrú do líon ard na mball IRA a bhí dírithe go sonrach agus go hachomair, fhorghníomhú ag na fórsaí slándála agus go háirithe an SAS. Tá an RUC bhí forbartha freisin aonad speisialta chun dul i ngleic leis an IRA agus grúpaí poblachtacha eile. E4A an RUC aonad a bhí i bhfeidhm as ceann de na príomh-an RUC ag Dún Uí interrogation ionaid Gough i Cathair Ard Mhacha a bhí ag obair go dlúth leis an SAS. Cé go raibh an IRA agus grúpaí sceimhlitheoireachta eile atá ag feidhmiú go soiléir shoot agus buama a mharú polasaí ar feadh na mblianta, adeir an cheannasaíocht phoblachtach bréan nuair a d’fhreagair na fórsaí slándála i comhchineáil. Mar sin féin, bhí seó den sórt sin ag an cheannaireacht scáileán deataigh taobh thiar de a chur i bhfolach ar an bhfíric go raibh go leor de na ceannaireachta Sealadach IRA / Sinn Féin gníomhairí na Breataine a bhí ag cabhrú lena láimhseálaithe na Breataine chun díriú ar chroí-aonaid IRA nach bhféadfaí a bheith corralled isteach suas.

Sir Patrick Mayhew, ansin achoimriú Ard-Aighne na Breataine ar bun le himscrúdú ar na líomhaintí mar seo a leanas leis an Teach na dTeachtaí ar an 25 Eanáir, 1988;

Tar éis staidéar a dhéanamh ar an bhfianaise dug suas ag Sampson agus Stalker, bhí gcrích Sir Barry Shaw go raibh aon ‘shoot-le-mharú polasaí’ agus níl aon gríosú chun dúnmharú.

Mar sin féin, bheadh ​​fiú an bhreathnadóir is cuspóir a aontú go raibh shoot-le-mharú polasaí i bhfeidhm i dTuaisceart Éireann le linn na tréimhse seo agus mar iar-bhall den PIRA, bheadh ​​an t-údar a rá, mar sin cad. Cé gur thuig an t-údar an luach propaganda na n-éileamh sin ag an ghluaiseacht poblachtach, tá sé soiléir nach bhfuil aon oibrí deonach IRA ag dul chun gearán a dhéanamh faoi a bheith lámhaigh agus ar seirbhís chogúil, go bhfuil an nádúr an Beast mar a bhí sé. Focail Sir Pádraig ar fáil beag a quell míshuaimhneas poiblí mar gheall ar an shoot-le-mharú náisiúnaí beartais agus poblachtaigh fós cinnte maidir háirithe leis an líon comhlacht suite.

Ceannaireacht poblachtach a bhí i gcónaí cúramach gan a chur san áireamh na Seirbhísí Faisnéise Gaeilge ina líomhaintí de shoot-le-mharú. Mar sin féin, i killings de Roddy Carroll agus Seamus fhás an bheirt fhear INLA maraíodh ag an am seo, níl aon amhras gur chabhraigh na Seirbhísí Faisnéise theas na hÉireann trína ghníomhairí agus fáisnéiseoirí a gcomhghleacaithe Faisnéise thuaidh a rianú Carroll agus fhás ar oíche a n- turas deiridh mar thrasnaigh siad an teorainn ó Chontae Mhuineacháin i go Contae Ard Mhacha, áit a raibh um Sheirbhísí Slándála na Breataine luíocháin i bhfeidhm. An ceann is suntasaí de na cásanna shoot-le-mharú ag an am a bhí an forghníomhú achoimre ar ocht oibrithe deonacha IRA agus sibhialtach neamhchiontach ag Loch gCál i 1987, beidh an t-údar a chlúdach go eachtra anseo go mion sular fhill sé ar fhorbairtí breise i Sinn Féin / IRA .

I ndiaidh athstruchtúrú na Briogáide Thír Eoghain Thoir an IRA Sealadach ag rá PIRA deonach Kevin Mc Kenna. Bhí an Tír Eoghain Thoir Bhriogáid an IRA Sealadach cheann de na hionstraimí is gníomhaí agus eagla ar an ngluaiseacht poblachtach. An Tír Eoghain Thoir Briogáid tharraing a bhallraíocht ó chontaetha éagsúla agus bhí ina cheannaire fearless i Kevin Mc Kenna. Bhí tháinig Mc Kenna a bhí ina gcónaí agus tá cónaí air i gContae Mhuineacháin ó Augnacloy i gContae Thír Eoghain. Mc Kenna a bhí ar eolas go maith leis na seirbhísí slándála i dTuaisceart Éireann agus sa Phoblacht.

Tá Phoblachtachas cathach in Oirthear Thír Eoghain stair fhada ag dul siar go Tom Clarke agus níos faide anonn. I lá nua-aimseartha is cathach phoblachtach béaloideas Thír Eoghain Thoir ag croílár chomhráite chuid is mó. IRA Ocrais bhuailteoir Martin Hurson a bhí as Tír Eoghain agus na deicheanna a lán de na mílte daoine a bhí i láthair a sochraide íoctha teist an meas mór a bhí ar siúl poblachtachas cathach i gContae Thír Eoghain. Ach bheadh ​​sé Oirthear Thír Eoghain agus an ‘teorainn’ contae i gcoitinne a bheadh ​​mar fhócas marfach de na seirbhísí slándála na Breataine nuair a thug siad ar an laige a bhaineann le ceannaireacht an Adams / Mc Guinness i lár na 1980í-.

Ba mhaith leis an Tír Eoghain Thoir Bhriogáid an IRA Sealadach íoc ar phraghas trom le haghaidh Wheeling agus ag plé go raibh gabháil Adams agus Mc Guinness i le M16. Tá a fhios againn anois go cinnte go fiú nuair a bhí Gerry Adams labhairt chuid focal weasel ar an taobh uaigh IRA Commander Jim Lynagh, Mc Guinness a bhí ag gabháil cheana féin i gcruinnithe folaitheach le M16 gníomhaire Michael Oakley amd Oakley á comhairle Gníomhaire Breataine Sean O’Callaghan. Ach dúirt Adams na mourners ag uaigh Jim Lynagh ná go, “Tá duine ar bith a dhéanann gnó leis na Breataine, an SDLP nó bunú Freestate fools mar tá siad díolta ar fad amach ar mhuintir na hÉireann”. Ach tá go díreach cad a bhí Adams agus Mc Guinness á dhéanamh cheana féin, bhí ag gabháil siad na Breataine i rún agus faoi bhealach láimh. Cumarsáid mhalartú idir Martin an IRA Mc Guinness agus Michael Oakley na M16 curtha fheiceáil ag an údar agus tá a n-ábhar suimiúil. I gceann amháin comharthaí cumarsáide Oakley amach le Tiochaigh Cruinniú la, agus ní mór ceann a thabhairt i gcrích go bhfuil an tagairt do thabhairt suas an IRA Sealadach. Is cinnte go McGuinness Earcaíodh go foirmiúil M16 sa bhliain 1985, sular tugadh an solas glas chun dul i ngleic leis M16 thar ceann an PIRA.

Ar an 8 Bealtaine, 1987 sheol an Tír Eoghain Thoir Bhriogáid an IRA Sealadach a ‘Foireann’ a shéideadh suas gan foireann RUC stáisiún i Loch gCál. Mar sin féin, ar an ócáid ​​seo ní bheadh ​​an ‘A Foireann’ ar ais. Ar an 8 Bealtaine, 1987 chaill an Tír Eoghain Thoir Briogáid ocht oibrithe deonacha IRA nuair a bhí ambushed siad ag SAS Arm na Breataine. Féadfaidh aon bhreathnadóir oibiachtúil a iarraidh, cén fáth a ionsaí ar gan foireann RUC stáisiún? Déanfar é seo a mhíniú anois.

Na 1980í le feiceáil athrú farraige laistigh Sinn Féin agus an IRA. Bhí bheith ag an IRA eagraíocht dea-oiled paraimíleata. Bhí airm nua, pléascáin agus an mhodheolaíocht a fuarthas agus forbartha ag an IRA Sealadach. Sheol Colonel Gaddafi de Libia méideanna suntasacha airm, lón lámhaigh agus semtex (pléascáin) leis an IRA. Tá an IRA agus go háirithe Thír Eoghain Thoir Briogáid bhí gan staonadh ina bhfeachtas cathach i gcoinne bunú na Breataine. Bhí léite IRA Commander, Jim Lynagh agus baill eile de cheannasaíocht an IRA Sealadach agus lonnaithe i bPríosún Phort Laoise i bPoblacht na hÉireann agus ghlac Maoist Míleata Straitéis / tactic as a fheachtas. Lynagh mhíniú dóibh siúd atá in ann a thuiscint go raibh an intinn a chruthú criosanna Glas nó Liberated i dTuaisceart na hÉireann a bhí fós faoi riail na Breataine. Seo tactic i gceist ní hamháin marú baill de na seirbhísí slándála na Breataine ach freisin marú aon duine a chuidigh nó a chabhraigh a choimeád ar bun láithreacht na Breataine in Éirinn.

Tá sé cóir a rá go mbeadh Protastúnaigh iompróidh an brunt an tactic nua agus d’aon ghnó. Lynagh nach ndearnadh aon leithscéal as an ngné seo den fheachtas. An feachtas a bhí i bhfeidhm feachtas glanadh eitneach i gcoinne an phobal Protastúnach. Tharla sé go mbeadh straitéis nua Lynagh ar a gcomhpháirtíocht le polasaí nua an Rialtais na Breataine Ulsterisation nó normalú. An polasaí nua na Breataine i gceist go mbeadh an Arm na Breataine a bheith níos lú le feiceáil ar na sráideanna agus bheadh ​​an RUC áitiúil agus UDR a bheith sa líne tosaigh i gcoinne an feachtas an IRA. An polasaí nua na Breataine a chur go simplí spriocanna níos Protastúnach bog sa ghailearaí lámhach IRA. Rialtas na Breataine ag iarraidh an gcoinbhleacht i dTuaisceart Éireann chun féachaint air mar coiriúil bhféadfaí a bheith ag déileáil le modhanna póilíneachta ngnáthnós. Mar sin féin, bheadh ​​taobh thiar de na pictiúir m15 a ordú don cogadh i gcoinne an IRA, cé go mbeadh MI6 a chothú agus a fhorbairt a chaidreamh le ceannairí Óglaigh na hÉireann, mar shampla Martin Mc Guinness agus Gerry Adams.

Ba mhaith leis an straitéis Maoist a fheiceáil mar a bheith, tráth a is fearr ar éirigh an IRA i réimsí ar nós Ard Mhacha Theas. Mar sin féin, limistéir mhóra uirbeacha i mBéal Feirste agus i nDoire measadh freisin mar scéalta rath. Mar shampla, sna 1960í, bhí an Bóthar Ormeau, i mBéal Feirste níos mó ná 80% Protastúnach; ionsaithe leanúnach a leanas i gcoinne an phobal Protastúnach ag an IRA go bhfuil an líon sin leath lá atá inniu ann. Fiú i ndiaidh an IRA scoirfidh-tine i 1994, lean ‘poblachtaigh’ chun é a dhó amach gnólachtaí Protastúnach ar Bhóthar Ormeau agus fiú dóite síos an club cruicéad. Lynagh i gceist limistéir fuascailliú geografach mór Tír Eoghain, Fear Manach agus Contae Dhoire.

Is é Loch gCál sráidbhaile pictiúr-cárta poist ar theorainneacha Thír Eoghain agus i gContae Ard Mhacha go bhfuil a chuid boscaí fuinneoige neatly eagrú agus ciseáin chrochta a mbeifeá ag súil a bhuachan an chuid is fearr na bliana chomórtais choinneáil sráidbhaile i ndiaidh bliana. Turasóirí a thagann chun na siopaí antique agus seomraí tae teolaí an líne sin a bpríomhshráid caol. 25 bliain ó shin i 1987, tháinig cuairteoirí eile ar Loch gCál. 

Bhí shattered an ciúin tráthnóna Bealtaine ar 8 Bealtaine 1987 ag an toirneach gunnaí SAS mar an Reisimint (mar a bhfuil sé ar eolas) ambushed agus wiped amach ar cheann de na is mó armtha agus a bhfuil taithí go mór Aonaid Seirbhíse Gníomhacha (ASU) go raibh an IRA Sealadach riamh chéile. Bhí aithne sé mar an Fhoireann ‘A’. Ocht gcomhlacht i éadaí gaileadáin, cuid acu le balaclavas, leagan fuilteacha agus marbh ar an talamh agus i gcúl an veain a bhí siad ag taisteal. Bhí an SAS atá suite i fóill agus bhí oscail suas le barrage de níos mó ná 200 babhtaí blasted as gunnaí Cuspóir ginearálta Meaisín (GPMGs) agus ard-thiomáint raidhfilí Heckler agus Koch. An SAS outnumbered agus outgunned an IRA ag 00:57. Tá an veain a bhí lán cosúil le criathar agus a bpaisinéirí IRA gearrtha píosaí. Ba é an caillteanas is mó a d’fhulaing an IRA ó 1921 nuair a bhí wiped dosaen ar a fear amach ag an notorious ‘Dubhchrónaigh’. Laghdaíodh Loch gCál stáisiún póilíní, cúpla céad slat taobh amuigh den sráidbhaile agus an sprioc de ionsaí an IRA, do carn twisted de nithiúla agus brablach. An IRA a bhainistiú ach do mhadhmadh a 200 buama lb roimh oscail an SAS suas.

A cúpla míle ar shiúl sa seomra comharchumainn go raibh an t-ionad nerve de na fórsaí slándála ‘Grúpa tasking agus Comhordaithe (TCG), as a raibh an luíocháin ordóidh, an Cheannasaí SAS, a Sinsearach m15 Oifigeach agus beirt Oifigeach RUC sinsearacha (idir lámhaigh marbh 1989) a bailíodh go himníoch a chloisteáil mar thoradh ar cheann de na is phleanáil go cúramach oibríochtaí m15, RUC agus Arm na coimhlinte ó thuaidh. Bailíodh siad thart oifigeach SAS a bhí i dteagmháil raidió leis an ceannasaí SAS ar an talamh, nuair a tháinig an nuacht trí, chas an tOifigeach SAS dóibh siúd a bailíodh (TCG) agus dearbhaithe, “Iomlán Wipe amach”.

Chun na Breataine, thug an SAS an IRA a bhfuil blas a leigheas féin agus Aontachtaithe Uladh clambering le haghaidh an arm a chur ar an lámhainní amach, ní roimh am. Bhí ceiliúradh i TCG ag an contentment nach bhfacthas riamh roimhe iontach agus ciúin in Oifig Thuaisceart Éireann. A Buan-Rúnaí ag an am, Sir Robert Andrew, a dúirt níos déanaí conas a mhothaigh sé ar éisteacht leis an nuacht. ‘Bhí mo imoibriú pearsanta i ndáiríre ar cheann de roinnt sástachta go raibh muid’ bhuaigh amháin ‘mar a bhí sé. I mo thuairimse, léirigh sé leis an IRA go bhféadfadh an taobh eile a imirt garbh é. Tá súil agam chuir sé teachtaireacht go raibh an rialtas na Breataine diongbháilte agus a bhí ag dul chun troid leo. ‘

Bhí cinnte an IRA ag imirt sé an-gharbh. Níl ach coicís roimhe sin, bhí assassinated sé an dara Thuaisceart Éireann breitheamh is sinsearaí, a Thiarna Breithimh Gibson agus a bhean chéile le buama a £ 500 mar a thiomáin siad ar ais trasna na teorann i ndiaidh saoire ar shiúl. Bhí shíl na pléascáin a bheith tagtha ó Libia. Bhí an breitheamh sprioc príomha ó shin i leith bhí éigiontaíodh sé an oifigigh póilíní a lámhaigh marbh Gervaise McKerr (a bhfuil cás rialaigh freisin ar in Strasbourg) agus beirt fhear IRA eile le linn carr chase i 1982. Mhol sé iad a thabhairt ar an duine éagtha chun ‘an deiridh cúirte an cheartais’. Bhí armtha aon cheann acu ag an am. An ansin Thuaisceart Éireann Rúnaí, Tom King dúirt, ‘Bhí muid comhfhiosach bhí muid os comhair bagairt feabhsaithe agus thógamar bearta feabhsaithe chun freastal ar sé.’ Ba é an SAS thús cadhnaíochta.

Ag an am Loch gCál, bhí an IRA brimful le muinín. Bhí sé le déanaí go raibh a líonadh a Umair beagnach bursting le níos mó ná 130 tonna de armra trom agus pléascáin ard smuigleáil isteach go hÉirinn i gceithre caoinchead lastais namhaid faoi mhionn Mrs Thatcher, an Coirnéal Gaddafi (maraíodh 2011) de Libia. Na céimeanna atá ídithe a cheannaireacht bhí threisiú freisin de réir maise an IRA briseadh amach as an bpríosún Maze i 1983, go leor dá gcuid gunmen sinsearach a bhí fós ar na rith. Ba é ceann acu Patrick McKearney (32).

Bhí aithne sé go raibh forbairt IRA Commander, Jim Lynagh, nua Maoist straitéis Criosanna Glasa fuascailliú, criosanna a bheadh ​​a ghlanadh na Breataine agus a gcuid comhoibrithe. Tá an IRA tús a straitéis nua i 1985 le ionsaí moirtéal tubaisteach ar an stáisiún RUC sa bhaile teorann an Iúir ina bhfuair naonúr oifigeach póilíní. Lean sé sé suas le ionsaí buama agus gunna ar Baile Uí Dhálaigh stáisiún póilíní gur fhág beirt fhear RUC marbh. I 1986, sheol sé ionsaí buama eile ar stáisiún póilíní, gan foireann ag an am, i sráidbhaile beag bídeach ar an Birches feadh bhruacha Loch nEathach i gContae Thír Eoghain. Bhí Anois córas seachadta nua a úsáid, tochaltóir JCB le buama 200-punt meáchain inti sa bhucaeid. An tochaltóir smashed tríd an fál slándála, phléasc an buama agus laghdaíodh an stáisiún brablach. Dearadh an ionsaí ar Loch gCál a bheith ina chóip charbóin den ionsaí ar an Birches. Ach bhí a fhios an am na Breataine faisnéise an IRA a bhí ag teacht agus bhí sé thar a phleananna.

An táscaire chéad faoi fheidhmiú Loch gCál tháinig trí seachtaine níos luaithe ó ghníomhaire RUC atá bunaithe i mBaile Mhuineacháin, bhí Patrick Kelly thaisteal Mhuineacháin chun freastal ar Jim Lynagh, áfach, mar a tharla go minic, ní raibh Lynagh faoi, rinne Patrick Kelly ar an botún marfach a dhéanamh fiosrúcháin faoi Lynagh le Owen / Eoin Smyth, an Bharra Teach Babhta, Cearnóg na hEaglaise, Baile Mhuineacháin. Is ar éigean trí sheachtain roimh Loch gCál, bhí lámhaigh cúig cinn de na Thír Eoghain Thoir IRA marbh Harold Henry (52), comhalta den gnó tógála Henry Bráithre a rinne deisiúcháin ar bhoinn bhfeidhm slándála. Díreach roimh an meán oíche, ghlac an IRA tUasal Henry as baile, a chur air suas in aghaidh balla agus lámhaigh dó marbh le dhá raidhfilí agus gunna gráin. D’fhág sé ina baintreach agus seisear páistí. Chun an IRA a bhí sé ina ‘sprioc dlisteanach’, an chéad cheann de níos mó ná fiche ‘comhoibritheoirí’ a ‘fhorghníomhú’ ag an IRA le haghaidh ‘cuidiú leis an inneall cogaíochta na Breataine.’ Ceann de na n-arm a chreidtear a bheith in úsáid i marú Henry bhí a aisghabháil ina dhiaidh sin ag Loch gCál.

Ar bhonn na faisnéise ar aghaidh chuig an Brainse Speisialta an RUC ag an informer IRA i mBaile Mhuineacháin, cuireadh oibríocht slándála mór a chur i ngníomh. Tugadh Foirne SAS Breise isteach ó thuaidh, laistigh de uair an chloig de theacht isteach sa tuaisceart, tugadh na Foirne SAS leis an raon lámhaigh faoi bhun an Dlí-RUC Lab i mBéal Feirste, go raibh siad airm fired cosúil leo siúd a thástáil a bheadh ​​in úsáid ag an bhFoireann IRA ag Loch gCál. Cuireadh an Fhoireann SAS ag Ard-Cheannfort Harry Breen agus an Ceannfort Robert Buchanan an RUC. Chuirfeadh sé seo ar lámhach tástáil ar chumas an SAS idirdhealú a dhéanamh idir cairdiúil agus dóiteáin namhaid ar an oíche an gcur chun báis Loch gCál. Cé gur thug an Informer Mhuineacháin táscaire go raibh mór-oibríocht thart faoin áit a ghlacadh, nach bhfuil an sprioc iarbhír a bhí ar a dtugtar láithreach, go mbeadh sé seo a ghlacadh mapála mionsonraithe iliomad foinsí faisnéise. Ba mhaith leis an Informer Mhuineacháin teagmháil a láimhseáil ar feadh cúpla lá roimh Loch gCál a rá go raibh ar athraíodh a ionad Jim Lynagh go dtí teach sábháilte i Oileán an Ghuail, Contae Thír Eoghain.

Bhí faisnéis ríthábhachtach eile freisin ó fheistí éisteacht m15 ar curtha taobh istigh den teach faoi dhrochamhras IRA, de ghnáth a chur i bhfeidhm nuair a bhí siad ar shiúl – nó fiú nuair a bhíonn an teach de na cinn níos suntasaí a bhí á thógáil. Chomh fada is a bhí na cadhnraí amach, tá na bhfeistí teicniúla a – nó ‘bugs’ – d’fhéadfadh monatóireacht a dhéanamh ar míle go leor ar shiúl nó a n-ábhar síos-luchtú ag héileacaptair ag eitilt thar an t-áitreabh ina raibh i bhfolach orthu. Tá sé dóchúil freisin go raibh an suíomh áit a raibh a stóráiltear na pléascáin le haghaidh an buama Loch gCál freisin faoi m15 faireachais teicniúil. Bhí siad dócha freisin faoi an duine ‘na súile-ar’ breathnóireacht oibreoirí aonad barr-rúnda undercover an arm, ar 14 Cuideachta Faisnéise (ar a dtugtar comhráiteach mar an ‘Det’) agus a bheadh ​​comhionann leis an RUC ar aonad faoi cheilt, E4A. Is é ‘E’ an cód le haghaidh Brainse Speisialta an RUC ar.

Cuireadh an oibríocht bhfeidhm slándála i bhfeidhm ar an Déardaoin 7 Bealtaine, an lá roimh ionsaí beartaithe an IRA. Trí oifigigh Chraobh Speisialta an RUC ó aonad speisialaithe frith-sceimhlitheoireachta deonach chun fanacht taobh istigh an stáisiún sin go hiondúil sleepy mar cluana a thabhairt ar an cuma ar normáltacht an am céanna an IRA a rinne a ‘recce’. Ba é ‘Matt’, a veteran na n-oibríochtaí faoi cheilt den sórt sin, ar cheann acu. Tháinig siad ar an stáisiún le roinnt de na troopers SAS mar a thit dorchadas ar an oíche Déardaoin. Tá siad ceapairí a rinneadh agus jokes scáinte a Éadromaigh an tedium de feithimh agus b’fhéidir go calma an nerves.

Ba é an ceannairí comhpháirteach de chuid an ASU Patrick Kelly (30), le taithí an IRA ceannasaí a bhfuil a deirfiúr, le tacaíocht ón gaolta eile, bhí príomh-ghluaisneoir a thabhairt ar na cásanna Loch gCál os comhair na Cúirte na hEorpa. Bhí Kelly gabhadh i 1982 agus a mhuirearú le cionta sceimhlitheoireachta ar an focal ar ‘supergrass’ ach scaoileadh ina dhiaidh sin mar ní raibh an fianaise comhthacaíocht. Ba é Jim Lynagh an Cheannasaí dara agus ba é an fear is mó ráchairt ag na seirbhísí slándála na Breataine agus na hÉireann. I measc na daoine óga an ASU Bhí ceithre cairde óga ón sráidbhaile de na Ceapaí chuaigh ar an IRA i ndiaidh bhás an duine dá cara sráidbhaile, Martin Hurson, ar stailc ocrais i 1981. Ceann acu, Declan Arthurs (21), ba é a thiomáint an JCB le buama a £ 200 sa bhucaeid – díreach cosúil leis an Birches.

Le linn na huaireanta fada Dé hAoine, bhí fhéach an gcathair ghríobháin de lánaí tíre timpeall Loch gCál stáisiún póilíní agus patrólaithe ag oibreoirí ‘Det’ ar an lorg-amach le haghaidh ‘Team A’. Ba é ceann acu ar bhean óg a dtugtar ‘Anna’ a bhí ag tiomáint ar fud an cheantair lena páirtí ‘Det’ mar chuid den tródaim faireachais. Go tobann chonaic siad Toyota Hiace gorm van. Ar dtús, shíl siad go raibh sé greamaithe taobh thiar de ach feithicil mall-ghluaiseachta ach nuair a thuig siad go raibh sé ina JCB, chuir siad láithreach Baile Uí Dhálaigh agus na Birches le chéile. ‘Tuigeann tú go tobann tá sé an MO (modus operandi) in úsáid ag Briogáid an Thír Eoghain Thoir,’ a dúirt sí. ‘Bhí sé cosúil le replay. Ach an uair seo bhí againn ar a bharr agus bhí a fhios againn cad a bhí ag tarlú. Mar sin, rith muid ar an eolas ar an TCG agus tharraing amach. ‘ Tá an Ardchonstábla ar an am, Sir John Hermon, a dúirt nach bhféadfadh an ASU IRA é a ghabháil. Dúirt sé riamh go raibh sé ina rogha réadúil ó tharla go mbeadh an IRA ní dócha go teacht amach lena lámha suas agus oifigigh póilíní saol a bheadh ​​i mbaol dá bharr uaigh.

Ag 7:15 mar dubh a bailíodh, ardaíodh an JCB le Arthurs Declan ag an roth agus an buama ard sa buicéad, trundled anuas ar an stáisiún póilíní leis an gorm Toyota veain i láthair. An dá bliain d’aois ansin agus chuaigh ar ais sa treo gach áit a tháinig siad. Go tobann, roared an JCB i saol, i gceannas ar an fál imlíne agus crashed tríd. Beagnach ag an am céanna, tharraing an veain suas lasmuigh, disgorging Patrick Kelly agus comhaltaí eile an ASU a spréitear an stáisiún lena n-raidhfilí ionsaithe. An SAS beagnach cinnte go oscail suas i láthair na huaire Kelly thosaigh lámhaigh. Gach rud a chuma a tharlóidh ag an am céanna i crescendo deafening torainn. Laistigh den stáisiún, ná ‘Matt’ (Brainse Speisialta), a bhí ag an fhuinneog tosaigh, ach thart ar deich méadar ó na JCB nuair a tháinig sé ar deireadh ceart roimh a shúile. Chas sé agus rith leis an ais le focal amháin ar a intinn. Buama! ‘Shíl mé an Birches agus Baile Uí Dhálaigh agus an nóiméad seo chugainn go raibh Bang almighty. Bhí bhuail mé in aghaidh, leag ar an talamh agus faoi thalamh. Shíl mé “Tá mé marbh”, simplí sin! ‘ Miraculously Mhair ‘Matt’ cé go adhlactha sa brablach ‘dusta inhaling agus dorchadas.’ Ní raibh an ‘A’ Team. ‘A mowed Declan síos. D’fhéadfadh sé a bheith glactha príosúnach, ‘arsa a mháthair, Amelia Arthurs,. ‘Riamh thug an SAS dóibh an deis.’ Is iad na grianghraif a glacadh ar an ardán gruesome. Bhí sracadh leis an veain a bhí na hoibrithe deonacha IRA thaistil oscailte ag cuid de na shrapnel as an buicéad tochaltóra nuair a phléasc sé, go bhfuil an fhaisnéis nua.

‘Matt’ bhraith aon bá leis na comhlachtaí bullet-lán ar an talamh taobh amuigh den stáisiún agus i gcúl an veain. ‘Bhí siad ann a mharú dúinn,’ a dúirt sé. ‘Ba iad na guys atá freagrach as go leor agus go leor básanna sa cheantar sin agus páirteanna eile den chúige. Tá sceimhlitheoirí Dead níos fearr ná póilíní marbh. ‘ Raibh baint ag tástálacha Fóiréinseacha a rinneadh ar na hairm IRA aisghabháil ar an láthair go hocht dúnmharuithe agus tríocha a trí lámhach.

Ní raibh an ceantar thart ar an stáisiún póilíní a bhí cordoned amach ó go bhfuil déanta mbeadh mhisneach sin a dhéanamh ar an IRA amhrasach agus fainiciúil an luíocháin go cúramach a leagtar. Mar thoradh air sin, bhí lámhaigh beirt deartháireacha ag filleadh abhaile ón obair, ag an SAS. Bhí an pearsanra slándála a leagan ar an croí amuigh den luíochán ordaíodh dó iad a mharú gach duine laistigh den chrios mharú.   B’fhéidir shíl na saighdiúirí a bhí siad mar chuid den ASU nó mistook n-bán Citroen do ‘scout’ an IRA carr, b’fhéidir mar gheall ar cheann de na na háititheoirí a bhí ag caitheamh a oireann coire. Bhí an deartháir ag obair ar charr. An SAS fired daichead babhtaí ag an bhfeithicil, marú Anthony Hughes (36) agus go dáiríre créachtú a dheartháir Oliver bhí scarred a feadh a saoil. Dúirt sé nár tugadh aon rabhadh. Príomh-An RUC ar Constábla, Sir Ronnie Flanagan, cur síos ar an ionsaí ar an bheirt fhear neamhchiontach mar ‘tragóid unspeakable’ agus an milleán ar an IRA, ní pleanála agus oibríochta easnaimh, ar a bhás.

Nuair a d’fhill ‘Anna’, comhghleacaithe a ‘Det’ agus SAS chun bonn, bhí ceiliúradh mór. ‘Bhí páirtí ollmhór agus chuaigh sé is dócha ar feadh 24 uair an chloig,’ a dúirt sí. ‘Bhí a lán de beoir ar meisce. Bhí muid lúcháireach. Shíl muid go raibh sé post a dhéanamh go maith. Chuir sé tonnta turrainge tríd an domhan sceimhlitheoireachta a bhí muid ar ais ar an mbarr. ‘ Dúirt sí de na fir IRA marbh. ‘Tá siad ar fad oibrithe deonacha agus go gníomhach ag gabháil i gcoinne an arm na Breataine. Tá siad ‘ag cogadh’ mar a bheadh ​​siad cur síos a dhéanamh air. Is é mo dearcadh go bhfuil má tá cónaí ort ag an claíomh, tá tú bás ag an claíomh. Bhí muid sásta ach ag deireadh an lae a bheith beo dúinn féin. ‘

Tá roinnt faisnéise nua atá san Airteagal seo, is cinnte gur tháinig an táscaire chéad le haghaidh oibriú Loch gCál ó Speisialta an RUC Brainse Informer i mBaile Mhuineacháin. Seo informer i dteagmháil chomh maith leis an RUC in iúl dóibh go raibh ar athraíodh a ionad Jim Lynagh go dtí teach sábháilte i Oileán an Ghuail díreach roimh an oibríocht Loch gCál. Nuair a bhí na seirbhísí slándála lena táscaire chéad oibríocht IRA mór, bhí m15 agus an RUC a gcomhchoibhneas go simplí a iliomad faisnéise a mheaitseáil leis an Foireann A a sprioc. Ag an am céanna go raibh dírithe m15 agus an SAS ar an Tír Eoghain Thoir IRA, bhí M16 obair go dlúth le Máirtín Mac Aonghusa (a bhí earcaithe mar ghníomhaire M16 i 1985) agus Gerry Adams agus bhí cur chuige lámha-uaire chun an IRA i nDoire agus Béal Feirste.

Bhí streachailt leanúnach ar siúl laistigh den cheannaireacht poblachtach, bhí Adams agus Mc Guinness anois i dteagmháil rialta leis na Breataine agus bhí príomh-ceannairí IRA, mar shampla Kevin Mc Kenna ndearnadh a le feachtas cathach eolas a fháil dara láimhe ó Caoimhghin O ‘ Caoláin a thaistil ó thuaidh go rialta chun cruinnithe ceannaireachta. Mc Kenna cónaí agus saol ag an am a scríobh i gContae Mhuineacháin agus bhí sé ar an reáchtáil ó thuaidh mar a bhí a bhí sé ag na Breataine i ndáil le roinnt na n-ionsaithe an IRA i gContae Thír Eoghain. Mc Kenna a bhí le blianta fada cinnte go mbeadh an ghné pholaitiúil an fheachtais fanacht níos mó ná rud a tactic agus mar sin d’fhéadfadh sé leanúint ar aghaidh lena fheachtas cathach.

An cath leanúnach idir ‘seabhac’ agus ‘doves’ nó hibridí an dá Chiallaigh sé sin go sna 1980idí, chinn an cheannaireacht PIRA lena fheachtas ar ais go Sasana, rinneadh é seo le haghaidh roinnt cúiseanna lena n-áirítear cuidiú chun díriú an intinn na hidirbheartaithe na Breataine agus ar uninterested-Phríomh-Aire, Bean Thatcher. Bhí sé chomh maith boast meanma i measc lucht tacaíochta poblachtach, go háirithe i nDoire agus i mBéal Feirste áit a raibh moill Adams agus Mc Guinness síos gníomhaíocht IRA agus i gcás gur aontaigh an Brits cur chuige na lámha-uaire. An chuid is mó de ghníomhaíocht IRA a bhí ar siúl in áiteanna tuaithe ó thuaidh agus go háirithe Tír Eoghain, Fear Manach agus Deisceart Ard Mhacha. Ag 02:54 ar an Lá 12 Deireadh Fómhair 1984, fuair poblachtaigh borradh meanma nach raibh súil ag go leor nuair a phléasc buama ag Comhdháil Pháirtí Coimeádach i Brighton, beagnach marú Príomh Aire na Breataine, Bean Thatcher. Bhí lá joyous do na poblachtánaigh mé féin san áireamh a bhí fuath Thatcher ar an bhfíric go raibh shuigh sí go hidéalach agus cheadaigh deich fir óga Gaeilge ocras chun báis i Cheis Fhada. Mar sin féin, chomh minic agus is amhlaidh roimh, go raibh sé sibhialtaigh neamhchiontach a fuair bás agus a gortaíodh go dona, bhí sé, áfach, ionsaí eisceachtúil ó thaobh pleanála agus úsáid teicneolaíochtaí nua fós simplí.

An Bombers Brighton gabhadh ina dhiaidh sin ar bhonn na faisnéise arna soláthar ag informer. Ba é ceann de na gabhadh ball sinsearach de Shinn Féin, arís a léiríonn an dúbailteacht an phearsanra i Sinn Féin / IRA. Margaret Thatcher, mar fhreagra ar an ionsaí an IRA neartófaí cur suas a n-iarrachtaí a bheith fir an IRA a eiseachadadh ó Phoblacht na hÉireann agus freisin chun labhairt leis na páirtithe bunreachtúla sa tuaisceart, d’fhonn a defame agus imeallú tuilleadh ‘na fir an fhoréigin.

Ar an 15 Samhain, 1985 ag gCaisleán Hillsborough, Bean Thatcher agus an Taoiseach na hÉireann, Garrett Fitzgerald shínigh an Comhaontú Angla Éireannach. Aontachtaithe dúirt ‘Níl’ ar an gcomhaontú mar atá sé ról don rialtas Bhaile Átha Cliath i dTuaisceart Éireann gnóthaí, áfach, sa deireadh chinn an hAontachtaithe sin;

Sa deireadh má táimid bata le chéile agus liathróid imirt leis na Breataine beidh muid ag fanacht mar saoránaigh na Breataine i gceannas ar ár gcinniúint féin.

Náisiúnaithe Constitutionalist (SDLP) dúirt, yes, mar a chreid siad go mbeadh sé an bonn den gluaiseachtaí poblachtacha ‘sainordú. Captaen James Kelly a bhí gafa leis na trialacha arm go luath sna 1970í agus mar atá leagtha amach níos luaithe sa leabhar seo cur síos ar an gComhaontú Hillsborough mar earráid mórdhíobháil nuair a dúirt sé;

Gur caitheadh ​​roimh 1970, náisiúnach i dTuaisceart Éireann mar shaoránaigh rang a dó.

Kelly le fios gur mar ba é seo an chúis láithreach na coimhlinte sa tuaisceart, bhí go leor ‘go mícheart’ léim ar an tuairim go má tugadh Cearta an Duine agus Sibhialta iomlán a náisiúnaithe mbeadh siad glacadh á n-ainmniú na Breataine. A bhí bunaithe Sunningdale ar premise den sórt sin. Mar sin, chomh maith i gComhaontú Angla-Éireannach, tá sé ina earráid mórdhíobháil sa mhéid is go, cosúil le Marxism mheas faoina luach sé an tábhacht a bhaineann le féiniúlacht náisiúnta. An tOllamh Paul Bew ag Ollscoil na Banríona, Béal Feirste díospóid ar an gcoincheap sin an tábhacht a bhaineann athaontú le náisiúnaithe ó thuaidh nuair a dúirt sé go;

Náisiúnaithe ag iarraidh deireadh a chur le polasaithe a bhraitear leatromach faoi réimeas aontachtach, agus tá an cheist náisiúnta i gcomparáid beagán níos mó ná tábhacht sentimental.

Is é seo an dearcadh ag Bew go leor ag teacht leis an gcomhlacht leathan smaoineamh náisiúnach i dtuaisceart na hÉireann agus go deimhin náisiún na hÉireann ina iomláine. Tá formhór na gCaitliceach na hÉireann ar Oileán na hÉireann ag iarraidh go simplí chun beo go buan agus go bhfuil an fáth go bhfuil Sinn Féin agus páirtithe eile atá fheiceáil mar mhór a bhí go traidisiúnta sciar céatadán beag den vóta tóir ar an Oileán na hÉireann. Bhí cruaite an t-imoibriú aontachtaithe don Chomhaontú Angla-Éireannach ag an bhfíric go raibh náisiúnaithe bunreachtúla thar a dhíol ar an ról Rialtas na hÉireann sa todhchaí ó thuaidh. Dílseoirí / Aontachtaithe / Protastúnaigh ina anois i achrann foréigneach oscailte leis an RUC mar a bhí fágtha ar an RUC sa líne tosaigh i gcoinne agóidí aontachtach agus fearg. Cuireadh chun sochair Ardchonstábla ar an RUC Sir Jack Herman linn na tréimhse seo le coinneáil an RUC ó cion mutiny.

Tá sé aon iontas gur ghlac an daonra i gcoitinne agus a bhunú polaitiúla i bPoblacht na hÉireann an Comhaontú Angla-Éireannach. An glacadh oscailte den Chomhaontú Angla-Éireannach angered Gerry Adams agus ba chúis dó arís a rá;

Ní féidir linn súil a thógáil tríocha a dó contae eile más rud é nach bhfuil muid a thógáil streachailt tríocha a dó contae.

Bhí bheith ag an ordú ó thuaidh faoi Adams agus Mc Guinness ionas insular go raibh siad i mbaol a bheith in ann a shealbhú ar aon fhoras i bPoblacht na hÉireann. Ní raibh eagraíocht beagán nó gan aon pholaitiúil sa deisceart. Bhí Muineachán, An Mhí, Lú, Dún na nGall agus Baile Átha Cliath na roinnt áiteanna i bPoblacht nuair a d’fhéadfadh Sinn Féin pointe réalaíoch le rath eagraíocht agus polaitiúla. Ceannaireacht poblachtach ar aghaidh a theipeann glacadh le straitéis pholaitiúil fíor ar fud an Oileáin uile na hÉireann. Bhí bheith ag an cheannaireacht thuaidh insular agus paranoid mar a rinne siad chun smacht a choinneáil ar fist iarainn na heagraíochta. Cé go raibh an ghluaiseacht phoblachtach sa tuaisceart foréigean seicteach a náisiúnaithe tréada i ngeiteo taobh thiar dóibh, go raibh siad aon ghléas den sórt sin comhéigneacha sa Phoblacht.

Tom King, Rúnaí Stáit Thuaisceart Éireann i 1985 dúirt an Chomhaontaithe Angla-Éireannach;

Táimid tar éis a síníodh Comhaontú ina bhfuil an Príomh-Aire na hÉireann i ndáiríre glacadh le haghaidh gach críche praiticiúla ….. ní bheidh a bheith ann Éire aontaithe.

Adams agus a leanúna a fhios cé go raibh abstentianism i dTuaisceart Éireann ‘inghlactha’ nach raibh sé inghlactha i bPoblacht na hÉireann. Formhór na ndaoine i bPoblacht na hÉireann ag súil a n-ionadaithe tofa chun freastal ar an Dáil (Parlaimint na hÉireann) riamh, fiú má tá siad a bhaint amach i ndáiríre go mór. An díospóireacht ar abstentianism a bhí raging tríd an ghluaiseacht phoblachtach; bhí sé soiléir fada roimh an 1986 Ard Fheis go raibh an ghluaiseacht phoblachtach ar tí é a sracadh féin seachas uair amháin níos mó. Daoine den sórt sin mar mé a bhí sa dá Sinn Féin agus an IRA a bhí faoi orduithe sonracha gan plé a dhéanamh ar an ábhar abstentianism lasmuigh de na cruinnithe éagsúla a bhí ar siúl suas go dtí an Ard Fheis.

An 1986 Ard Fheis a bhí ar chúrsaí a shocrú chun an achrann ar abstentianism a bhí dosheachanta, a chur ar an tairiscint ar aghaidh ag an gComhairle Ard (Sinn Féin ceannasaíocht) a léamh;

Go titeann an Ard Fheis meon staonadh ar Theach Laighean. Beidh an rathúil Sinn Féin iarrthóirí sna fiche sé chontae toghcháin freastal ar Theach Laighean mar a ordóidh an Chomhairle Ard agus ní a tharraingt a dtuarastail le haghaidh úsáide pearsanta.

Is fiú tabhairt faoi deara go raibh an íobairt selfless maidir le tuarastail le haghaidh úsáid phearsanta go luath taobh-neartófaí cur le duine aonair Sinn Féin Teachtaí Dála a bhailiú níos mó ná 100k in aghaidh na bliana.

Sna míonna ag rith suas go dtí an 1986 Ard Fheis, Adams lucht tacaíochta Thuaidh agus Theas, lena n-áirítear an scríbhneoir, d’oibrigh go crua i gcontaetha Mhuineacháin, an Chabháin, Lú agus Dún na nGall a fháil Cumans nua (áitiúil Sinn Féin coistí) i bhfeidhm agus go Adams mar go leor a bheith vótaí agus is féidir ar an urlár na hArd Fheise. Bhí sé arís ar an réamh-1970 Ard Fheis a bhí le feiceáil ar an scoilt an IRA Oifigiúil, ar an IRA Sealadach hOiséite, cé an am seo d’fhan an gunnaí leis an PIRA. Le haghaidh seachtain tar éis a dúirt an 1986 Ard Fheis toscairí an gcaoi a raibh vótáil siad ar son Cumans a bhí ann ar pháipéar amháin, d’fhonn a chaitheamh thar an cheannaireacht d’aois ó dheas.

Adams ina aitheasc an Ard Fheis rinne sé soiléir go bhfuil an PIRA a bhí ag tacú leis an athrú ar abstentianism ó polasaí a tactic, thug ról déach Adams ‘ar an Arm an IRA Comhairle agus le Sinn Féin Ard Chomhairle dó an deis a sway an Ard-Arm Coinbhinsiún (Tá a fhios againn anois an chuid is mó an Ard-Arm Coinbhinsiún bhí gníomhairí na Breataine) chun a bhealach smaointeoireachta trí seachtaine níos luaithe. Dúirt sé ag smaoineamh ar aon duine faoi deara scoilt go mbeadh siad freisin a bheith ag a thréigean an IRA. Bhí realized an IRA Sealadach gur gá iad a athrú má bhí siad ag dul le lamháltais sliocht as an Rialtas na Breataine agus níos faide iarracht a dhéanamh an bonn a bhaint toil na ndaoine, Protastúnach.

An Adams ‘a ritheadh ​​rún ag an tromlach de dhá thrian is gá agus mar súil shiúil O’Bradaigh agus Ó Conaill amach le daoine eile agus go gairid ina dhiaidh déanta Poblachtach Sinn Féin le Leanúnachas IRA a bheith a’ míleata ‘sciathán. Tá an PIRA faoi Adams agus Mc Guinness i gcrích ar roinnt na n-oibríochtaí míleata go gairid tar éis an scoilt a thaispeáint nach bhfuil siad raibh tionchar ag an athrú polasaí, chabhraigh seo a thaispeáint ar neart míleata a choinneáil ar an militants íon ar bord. Bhí dtroideanna go leor i measc na poblachtaigh, ach riamh, formhéadú sé isteach aon rud cosúil leis an scoilt sa bhliain 1970.

An doiciméad inmheánach a scaipeadh i measc iad siúd de dúinn i Shinn Féin / IRA i 1986 tar éis an Ard Fheis thaispeáin go raibh Adams agus Mc Guinness go daingean i gceannas ar an ghluaiseacht phoblachtach a bhí beagnach go heisiach déanta suas anois de Adams ‘tá’ fir (gníomhairí na Breataine) . Ní raibh sé seo go bhfuil a eisiamh militarists íon, d’fhéadfadh daoine cosúil Kevin Mc Kenna agus a bhfuil staidéar á Jim Lynagh leanúint ar aghaidh le gnó mar is gnáth mar a bhí a fhios Adams agus Mc Guinness go má chaill siad figiúirí IRA sinsearach mbeadh siad i dtrioblóid fíor a dhéanamh ar a bplean an chéad leibhéal eile. 

 An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 8

A Arm Rúnda Measartha – Caibidil 8 – Polaitíocht na Protastúnaigh ndúnmharú

An ghluaiseacht phoblachtach faoi cheannaireacht Mc Guinness agus Adams ar aghaidh a theipeann i dtéarmaí a tháirgeadh ar straitéis chomhtháite agus soiléir polaitiúil ar an mbealach a ceann. Bhí siad anois luchtaithe as an garda sean Brádaigh O ‘agus Ó Conaill, ach tá fós taobh istigh de Shinn Féin / IRA d’fhonn schizophrenic ar fud an domhain. Adams agus Mc Guinness agus glacadh le cur chuige rian cúpla ar an Armalite i lámh amháin agus an bosca ballóide sa chás eile, lean siad a bheith ar an eireaball polaitiúil á wagged an madra míleata go raibh an IRA. Adams agus Mc Guinness bhí-Janus aghaidh ar a gceannaireacht, ar an domhan go raibh siad ag iarraidh a dhíol féin mar cheannairí polaitiúla pragmatach fós ag a n-croí agus ar na sráideanna a bhí á thiomáint siad ag dúnmharú seicteach a gcomharsana Protastúnacha. Ní raibh an tseirbhís Breataine rún a bhí ag stiúradh Adams agus McGuinness chailliúint codladh níos mó ná an bás na gCaitliceach áitiúla agus Protastúnaigh, i ndáiríre seo feistithe go maith lena n-plean a dhíol an choimhlint ó thuaidh mar aon rud níos mó ná squabble idir dhá tribes seicteach.

Adams a dúirt go mbeadh sé is fearr a fheiceáil staid ina raibh an streachailt armtha gan ghá, ach Adams ag a sruth i dtreo pholaitíocht ghlac cheana féin gur theip ar poblachtachas cathach. Adams a bhí ag glacadh anois ar an bhfíric, cosúil le Goulding roimhe, bhí go poblachtachas cathach aon todhchaí fadtéarmach agus ní raibh aon rud níos mó ná bac ar bith socrú polaitiúil sa tuaisceart. Adams agus Mc Guinness a bhí ag ligean a chroí chun rialú a thabhairt a n-intinn mar a lean siad revel i bhfeachtas an IRA i gcoinne an phobal Protastúnach. Bhí a fhios acu domhain síos go raibh an ‘cogadh’ os a chionn ach a fhios acu freisin go raibh an Protastúnaigh a bheith unnerved dá Sinn Féin ag dul a fháil áit ar bith plé polaitiúil.

Ar an 30 Eanáir, 1915, IRA, ceannaire, Séamas Ó Conghaile scríobh chuig Dúirt an Oibrí:

Beidh muid ag troid le haghaidh ár chúis le focail nuair a bhíonn focail úsáideacha, agus le arm nuair a arm ag teastáil.

Mar sin féin, bhí Séamas Ó Conghaile ag caint faoi an IRA a bhí i ngleic oscailte leis an Arm na Breataine, bhí an IRA de 1986 an IRA follasach díriú agus murdering Protastúnaigh neamhchiontach. Adams agus Mc Guinness a bhí anois faoi rialú an ghluaiseacht phoblachtach fós fhan sé ar ancaire i foréigean seicteach. An cheannaireacht Sinn Féin ina Ard Chomhairle i 1987 bhí tríocha comhalta a bhí beagnach go heisiach ó thuaidh. Ach nuair a léigh duine ar an liosta na n-ainmneacha ar an gComhairle Ard ag an am sin d’fhéadfadh duine a forgiven chun a chreidiúint go raibh an cheannaireacht a bheith níos lú ná macánta faoi an makeup geografach an Chomhairle Ard, tá IRA veteran, Joe Cahill (RIP) ionadaíocht ar an liostú oifigiúil a bheith ó Chontae Lú sa Phoblacht, nuair a bhí Joe is cinnte as Béal Feirste.

Ceannaireacht poblachtach ar aghaidh chun iarracht a dhéanamh gach rud do gach uile phobal, más rud é ar athraíodh a ionad siad freisin go tapa i dtreo ar bith ar cheann d’fhéadfadh siad roinnte a thuilleadh ag an eagraíocht, chiallaigh sé sin gur lean militarists íon, mar shampla Kevin Mc Kenna agus ‘Slab’ Tomás Ó Murchú le gnó mar is gnách. Ba mhaith leis an 1987 Meitheamh toghcháin Westminster féach Sinn Féin a thairiscint ar an bhratach na ‘saoirse, ceartas agus síocháin’ do mhuintir Thuaisceart Éireann. Mar sin féin, d’fhéadfadh ceannlínte banner den sórt sin a cheilt ar éigean ar an bhfeachtas atá ar siúl i ndúnmharú i gcoinne an phobal Protastúnach ag an IRA. An pobal Caitliceach a bhí chailliúint foighne leis an gceannaireacht a poblachtach; bhí sé ar an gnáth daoine Caitliceach a bhí ag an brunt na bearta díoltais dílseoirí do ionsaithe IRA.

Ní raibh an pobal Caitliceach a bhí á iompar ag ceannlínte banner gur chiallaigh rud ar bith, chuaigh an Sinn Féin vóta síos ó 13.4% i 1983 go 11.3% i 1987. Bhí sé seo ina bhuille mór leis an cheannaireacht go háirithe mar a bhí thit siad abstentianism. Fuair ​​Adams atoghadh in Iarthar Bhéal Feirste, áfach, ní fhéadfadh fiú an rath seo a thomhas a chlúdach an réaltacht teip Sinn Féin a dhéanamh a thuilleadh bhuntáistí polaitiúla. Caitlicigh a bhí ag casadh ar náisiúnachas bunreachtúil seachas cad a bhfaca siad mar poblachtas seicteach. An SDLP ar ghnóthachain suntasach agus fuair triúr Feisirí a toghadh Westminster.

Is fiú a lua anseo go raibh Sinn Féin ar cheann de na is sofaisticiúla córais rigging vóta a chaitheamh sa saol nua-aimseartha democratised. An Sinn Féin mantra toghcháin a bhí, ‘Vóta Luath, Vóta minic’, bhí sé aon áibhéil a rá gur féidir le daoine a fuair bás agus a bhí fós ar an gclár toghthóirí raibh a caitheadh ​​vóta. Daoine a d’fhág Éire blianta fada sula raibh a n-vóta dóibh; i réimsí rialú ag an IRA a chothabháil siad rialuithe daingean ar vótáil. Tá gach páirtí polaitíochta cead a bheith ar cheann gníomhaire pearsanú sna hionaid vótála. Ciallaíonn sé seo go bhfuil duine éigin ó Shinn Féin suí i lár vótála an lá ar fad le liosta d’ainmneacha na ndaoine a bheidh le vóta a chaitheamh sa limistéar sin, thart ar uair an chloig roimh na hionaid vótála a bheidh gar Sinn Féin / IRA ball in iúl nach bhfuil a vótáil agus a bheidh siad cuairt a thabhairt ar na tithe. Beidh daoine a dhéanamh chun na hionaid vótála i tacsaithe dubh agus más rud é nach féidir leo dul ar chúis ar bith a bheadh ​​Féin / IRA Sinn comhalta a gcárta vótála agus caithfidh siad vóta iad. Do mo náire, chonaic mé é, ghlac mé páirt ann agus ghlac mé é.

Bhí an Chomhdháil Angla-Éireannach bunaithe agus gur cheadaigh seo go léir na páirtithe bunreachtúil chun páirt a ghlacadh i rud éigin go bhfuil an chuma pragmatach, bhí an SDLP agus John Hume Caitlicigh a thabhairt le súil thuaidh tús nua ach chuma bhfostú gluaiseacht phoblachtach i n-bealaí d’aois. Cé go raibh dúnmharú seicteach rud éigin glorified ag poblachtaigh sin ar a dtugtar i geiteonna leithscartha i mBéal Feirste agus i nDoire, i na Caitlicigh tuath a bhí i bhfad níos lú seicteach i n-dearcadh agus bhí idirspleách ar a chéile sa saol laethúil. Caitlicigh agus Protastúnaigh i mbailte agus i sráidbhailte beaga a bhí ag obair agus ag maireachtáil taobh le taobh, bhí gach a dtraidisiúin féin, ach na traidisiúin a bhí den chuid is mó ciúin ar mhaithe le maireachtáil i bpobal. Ach rumbled an meaisín dúnmharú poblachtach seicteach ar.

Ar an 8 Samhain, 1987, de réir mar Adams agus Mc Guinness Labhair faoi plandáil ‘síochána agus ceartais’ an IRA buama in Inis Ceithleann i gContae Fhear Manach, i gcás ina cuimhneacháin cogadh seirbhís a bhí á reáchtáil ag an Leacht Cuimhneacháin i lár an bhaile. Ba é seo an áit a bhailiú traidisiúnta le haghaidh an teaghlach agus cairde na fir agus mná a bhí tar éis titim cé sa chogadh domhanda chéad agus an dara agus é ag troid tyranny. An buama IRA curtha chun uasmhéadú taismigh maraíodh 11 Protastúnaigh agus gortaithe go tromchúiseach eile 63 Protastúnaigh. An ghluaiseacht phoblachtach a bhí arís léirithe a chroí dorcha, agus bhain an ghluaiseacht phoblachtach ach in ann nó toilteanach chun dul ar aghaidh. Bhí sé líomhanta go raibh an ionsaí díoltas a mharú ochtar ball IRA ag Loch gCál Bealtaine na bliana sin, áfach, ní féidir leis an dúnmharú mais neamhchiontach fir, mná agus páistí a bheith retaliation le haghaidh an marú armtha bhaill an IRA.

Ceannaireacht poblachtach aitheanta go tapa go raibh an ionsaí follasach ar an bpobal Protastúnach tromchúiseach caidreamh poiblí botún. De ghnáth, nuair a dhéantar iad an IRA gníomh foréigin éiligh siad freagracht díreach tríd a n-ainm cleite, ‘P. O’Neil ‘, áfach, ar feadh tríocha uair an chloig tar éis an ionsaí Inis Ceithleann thit an ghluaiseacht phoblachtach adh. Nuair a bheidh an ghluaiseacht phoblachtach cuireadh iachall ar deireadh a admháil freagracht as an dúnmharú maise, bhí gcuid focal log i measc na focail ar an Athair ar cheann de na íospartaigh buama. Gordon Wilson (anois éagtha) chaill a iníon óg, altra. Bhí chumhdaithe chuid focal de maithiúnas agus compassion ar fud an domhain nuair a dúirt sé:

Iompróidh mé aon toil tinn. Ní gur saghas cainte ag dul a thabhairt di ar ais go dtí saol. Bhí sí ina mór beag Lassie. Thaitin sí a gairm. Bhí sí ina peataí agus tá sí marbh. Tá sí ar neamh agus beidh muid le chéile arís. Ná cuir ceist dom le do thoil chun críche. Ní dóigh liom go bhfuil na críche sin. Ní féidir liom freagra ach tá a fhios agam go bhfuil a bheith ina phlean. Más rud é nach raibh mé ag smaoineamh go bhfuil, ba mhaith liom tiomantas féinmharú. Tá sé mar chuid de phlean níos mó agus Dia go maith agus beidh muid le chéile arís.

Gerry Adams a bhí beag a chur ar fáil mar fhreagra nuair a dúirt sé:

Ní dóigh liom gur féidir a bheith ann Enniskillens níos mó agus Sílim go bhfuil an IRA i glacadh le freagracht as an méid a tharla agus a mhíniú, le fios go bhfuil siad ag dul chun a chinntiú go bhfuil Enniskillens níos mó.

Na focail weasel Ba le haghaidh na ceamaraí agus an lucht féachana domhanda, taobh thiar de na poblachtaigh radhairc lena n-áirítear a bhí mé féin lúcháireach mar gheall ar an buama Inis Ceithleann. Tá sé Creidtear go forleathan go raibh an buama Inis Ceithleann ar a laghad déanta ag déantóir buama an IRA ó Mhuineachán a bhí ina chara gar de chuid Óglaigh na hÉireann ceannasaí Jim Lynagh a maraíodh ag Loch gCál ag an SAS. An déantóir buama a bhí gar do IRA Ceann Foirne, Kevin Mc Kenna agus dá bhrí sin bheadh ​​an déantóir buama IRA aghaidh aon smachtbhanna i ndáil leis na básanna sibhialta a tabhaíodh in Inis Ceithleann fiú má bhí an cheannaireacht Janus-aghaidh chun iarracht a scaradh féin ó na atrocity ag am na polaitíochta de íogair. Dúbailteacht Adams ‘mar Airm Ball Comhairle agus an Ard Chomhairle ball Chiallaigh sé sin go leagan atá freagrach as an massacre ag Inis Ceithleann ag a chéim doras.

Na meáin ar aghaidh ag speculate faoi seabhac agus doves laistigh den ghluaiseacht phoblachtach, áfach, ba é seo beagán mímhacánta. Cónaí orm, a ithe, agus bhí sé i bpríosún le poblachtaigh; bhí a fhios agam an chuid is mó bisiúil marfóirí IRA agus na daoine is spreagtha go polaitiúil de Sinn Féin. I mo chuid ama go léir sa ghluaiseacht phoblachtach ní fhaca mise amháin poblachtach nach raibh curadh gníomh IRA agus go háirithe nuair a chaingean sin IRA a bhí dírithe follasach ar an bpobal Protastúnach. Is é an meán i dTuaisceart Éireann pobal beag agus an ghluaiseacht phoblachtach mar aon fhiontar eile lena trolls sna meáin. Bhí sé Myth úsáideach a thabharfadh le tuiscint go raibh doves agus seabhac sa ghluaiseacht phoblachtach. Mar sin féin, fiú amháin i ndiaidh an massacre Inis Ceithleann agus an caillteanas tonna pléascáin agus airm ar an long an Eksund a cinneadh an ghluaiseacht phoblachtach chun leanúint ar aghaidh le foréigean seicteach.

Sa bhliain 1988 John Hume, thosaigh an ceannaire SDLP próiseas cainteanna rúnda leis an gceannaireacht a poblachtach trí Adams agus Mc Guinness. An ghluaiseacht phoblachtach sainordú faltering mar a bhí sé go bhfuair, leibhéal na tacaíochta go bhfuil an chuma ag teacht agus mar sin chreid Hume ceart nó mícheart nach mbeadh i dteagmháil le Adams Gortaítear an SDLP. Ba léir do gach duine más rud é go raibh a bheith ar chineál éigin de shocrú sa tuaisceart a bheadh ​​sé a bheith ar réiteach a bhí Sinn Féin. Tá an chinnteacht achoimriú suas ag Bishop agus Mallie nuair a deir siad:

Ag deireadh an lae, in ainneoin go léir an intinn, polaitíocht maith in Éirinn, mar Adams discerned, a bhí fós ina ábhar tribalism. Cibé rud a tharla, bhí méadú an IRA agus Sinn Féin freisin buan mar ghné den tírdhreach pholaitiúil na hÉireann a bheith fágtha amach as aon phléití dáiríre faoi a thodhchaí. [1]

Na caibidlíochta idir John Hume agus Gerry Adams mhair ó Mhárta go Meán Fómhair, 1988 agus go mbeadh a bheith ar a dtugtar an tionscnamh Hume / Adams. An rúndacht go timpeall na cainteanna Hume / Adams chúis amhras ó ndílseoirí agus náisiúnaithe. Plé thosaigh teacht chun cinn de Pan-Nationalist-Tosaigh agus d’fhág Aontachtaithe / dílseoirí an-un-éasca. Is fiú a thabhairt faoi deara go bhfuil Náisiúnaithe Chaitliceach i dTuaisceart Éireann atá mar bunúsach seachas Sinn Féin / IRA mar go bhfuil dílseoirí, mar sin Hume a bhí ag cur i mbaol dáiríre. Paraimíleataigh dhílseacha thosaigh anois chun díriú ar bhaill an SDLP mar atá le feiceáil siad iad mar a thabhairt dlisteanacht le gníomhaíochtaí marfach ar an ngluaiseacht poblachtach. Dílseoirí ag iarraidh chun árachas nach mbeadh Pan-Náisiúnach-Tosaigh chun cinn as an tionscnamh Hume / Adams.

Ag an Sinn Féin Ard Fheis i 1989 cáineadh Gerry Adams ina dúbailteacht hypocritical an IRA a teip leanúnach chun a chinntiú nach sibhialtaigh a maraíodh. Tá a fhios againn anois ó leabhar nua Ed Moloney s ‘Voices ó na Grave’ go raibh Gerry Adams féin a ordú líomhain an dúnmharú sibhialtaigh neamhchiontach. Mar a mhínigh mé nuair ag caint faoi Loch gCál, ó 1986 Protastúnaigh an raibh sibhialta nó míleata na spriocanna ceart an IRA. Sinn Féin a bhí os comhair isteach i gceann eile toghchán Bealtaine 1989 agus mar sin bhí Adams ag iarraidh a scaradh cosmetically féin ó ar siúl atrocities IRA. Sinn Féin chreid go bhféadfadh siad vótaíocht go maith sna toghcháin rialtais áitiúil i dTuaisceart Éireann i mBealtaine 1989 mar thoradh ar an tionscnamh Hume / Adams. Mar sin féin, lean atrocities IRA a shealbhú ar an Sinn Féin sainordú statach beagnach. Sinn Féin polled 11.3%, titim ó na toghcháin áitiúil roimhe sin i 1985.

Sinn Féin a bhí teacht ar aon bhfabhar leis na toghthóirí i bPoblacht na hÉireann ach an oiread. Poblacht na hÉireann a bhí i cúlú eile fós eacnamaíochta agus an giúmar poiblí a aistriú go vóta agóid do pháirtithe eite chlé. Olltoghchán 1989 Ginearálta sa Phoblacht le feiceáil ar an Páirtí na nOibrithe (bhí sé seo oifigiúil Sinn Féin óna scoilt Adams i 1970) bua 5% den vóta náisiúnta agus a thabhairt dóibh seacht suíochán i bParlaimint na hÉireann, Dáil Éireann. Páirtí an Lucht Oibre Bhuaigh 9.5% den vóta náisiúnta agus cúig shuíochán sa Dáil. Laghdaíodh vóta Shinn Féin le 1.2% den vóta náisiúnta agus bhuaigh siad aon suíocháin. Dhírigh an Sinn Féin vóta i bpócaí beaga, mar shampla Muineachán / An Cabhán, Dún na nGall, Lú, na Mí, Ciarraí agus Baile Átha Cliath. Bhí go leor den Sinn Féin eagraíocht i bPoblacht tógtha ag iarrachtaí na Mhuineacháin poblachtach, Caoimhghin O’Caolain, a bhí ina tacaíocht Fail Fianna traidisiúnta ach chuaigh Shinn Féin i 1980 mar thacaíocht do na Stailceoirí Ocrais. Mar sin féin, fiú amháin i measc na bhfolús den sórt sin polaitiúil i bPoblacht na hÉireann nach raibh na daoine a féachaint ar Sinn Féin a thairiscint aon rogha eile réadach nó straitéis pholaitiúil.

An Toghchán Eorpach i 1989 a bhí le bheith eile baraiméadar de fortunes polaitiúil Sinn Féin, i vóta Poblacht na hÉireann Sinn Féin a bhí slashed ó 5.2% sna Toghcháin roimhe Eorpach go 2.9%. I dTuaisceart Éireann slumped an Sinn Féin vóta freisin go 9.2% den iomlán, sa bhliain 1984 a fuair Sinn Féin 13.4% den vóta iomlán. Ceannaireacht poblachtach ar aghaidh chun iarracht a dhéanamh agus a mhíniú ar shiúl a n-teipeanna toghcháin le gearáin faoi chinsireacht agus na toghcháin atá le teacht ró-luath tar éis an athrú ar an mbeartas abstentianism. Ach bhí réaltacht stánadh an ghluaiseacht phoblachtach in aghaidh; raibh aon rogha eile comhleanúnach polaitiúil a chur ar fáil ar na daoine. Branda Sinn Féin de poblachtas cathach seicteach raibh aon áit sa pholaitíocht daonlathach Poblacht na hÉireann. Thóg gcomrádaithe iar Shinn Féin i Oifigiúil Sinn Féin (Páirtí na nOibrithe) seacht suíochán sa Dáil. Gur íoc cinneadh Goulding chun dul polaitíochta i 1970 díbhinní agus Adams a fhios ach go maith freisin.

Bheadh ​​1990 a fheiceáil i bhfad fuath Mrs Thatcher éirí as oifig mar Príomh-Aire na Breataine, bhí sí le feiceáil ar pholasaí na Breataine i dTuaisceart Éireann ar feadh beagnach dhá bhliain déag agus bhí tuillte sí í féin uimhir amháin ar an láthair ar liosta bhuail an IRA an chuid is mó daoine ag iarraidh. Ní bheadh ​​Thatcher dearmad a dhéanamh as a ról le linn na stailceanna ocrais. D’fhéadfadh Adams agus ceannaireacht thuaidh suí amháin ar ais agus é ag breathnú mar a bhí ar a gcomrádaithe iar Oifigiúil Sinn Fein seacht suíochán sa Dáil. Goulding Bhí tuairimí measctha ar a chinneadh chun dul polaitiúil i 1970 agus an Sealadach IRA / Sinn Féin chun moill ag dul polaitiúil nuair a dúirt sé:

Bhí muid cinnte ceart, ach ceart go luath freisin. Is féidir Adams a bheith ceart i brú ar an provos i dtreo pholaitíocht, ach tá sé ró-mhall agus ní bheidh Ruari O’Bradaigh (Poblachtach S / F) a bheith ceart. [2]

Mar oifig Thatcher chlé go raibh roinnt súil le hathrú polaitiúil sa tuaisceart. Mar sin féin, laistigh de chúpla mí gearr reasserted an IRA a bhfeachtas ar comhéigean eacnamaíoch agus síceolaíochta in aghaidh na Comh-Aireachta na Breataine agus an pobal na Breataine nuair a chuir siad fáilte roimh Príomh-Aire, John Major chun Uimhir 10 le ionsaí moirtéal. Gortaíodh aon cheann de na nAirí nó an Príomh-Aire mar a mbuaileann siad i Uimhir 10 ach an t-ionsaí i gcuimhne na Breataine nach raibh Saddam Hussein a namhaid amháin. Ba é an feachtas an IRA i gcoinne Rialtas na Breataine agus poiblí iarracht a chur ina luí orthu a bheith persuaders de na daoine Protastúnacha chun dul isteach Éire aontaithe nó aistriú i dtreo Éire aontaithe. Ar an talamh i dTuaisceart Éireann i bhfad ar shiúl ó na aire meáin, lean an IRA lena n-coiriúlacht, leanaí á lámhaigh i na cosa agus fosta ag dronganna IRA toisc go raibh siad dared a insint oibrí sóisialta go raibh siad raped nó gnéasach ionsaí ag a Sinn Féin nó IRA ball. Bhí robálacha armtha, smuigleáil, earraí góchumtha, agus mangairí drugaí ceadúnaithe gach cuid den méid a bhí anois Mafia IRA eagraíocht.

Ba é Peter Brooke an Rúnaí Stáit nua do Thuaisceart Éireann agus a leagtar sé faoi shocrú le sraith de chainteanna faoi cainteanna. Na sceimhlitheoirí Lean dúnmharú ar a mbeidh, bhí dílseoirí anois réamhghníomhach seachas frithghníomhach agus i 1991 Dhúnmharaigh seachtó a cúig sibhialtaigh i fola fuar ar líon beagnach cothrom le dronga dúnmharú dílseoirí agus poblachtach. D’fhéadfaí an ghluaiseacht phoblachtach a thuilleadh a éileamh go raibh sibhialtaigh Phrotastúnacha taismigh de thaisme ‘cogadh’ mar sa bhliain 1991 ní raibh ach 19 taismeach míleata. Dílseoirí a bhí meaitseáil anois ar an gcomhlacht IRA seicteach count beagnach bás i leith báis. Bhí cuireadh an luí ‘cogadh’ faoi bhun na comhlachtaí an neamhchiontach agus Adams éileamh go ndéanfar leasanna Protastúnacha ag croí aon rud níos mó ná Myth féin-deluding. Rinneadh deimhin suirbhé fhairsing ag Livingston agus Morison i rogha páirtí i dTuaisceart Éireann sa bhliain 1991; fuair siad go cé go raibh nach bhfuil toirchiú tras idir aontachtaithe agus páirtithe náisiúnacha, ceann a dúirt Protastúnach a bheadh ​​siad vóta do Shinn Féin. [3]

Ceann de na tactics is cowardly úsáid ag an cheannaireacht poblachtach agus ceann amháin a chosain siad go leor tacaíochta ag an am seo an tactic úsáid a bhaint as Buamaí Daonna (seachfhreastalaí). Bhí an tactic forbartha ag a chomhlachú deireadh IRA cheannaire, Martin Mc Guinness. Mc Guinness bhraith go raibh air a thógáil ar ais ar roinnt de na cumhachta sráide a bhí bhog go sa ceannaireacht Óglaigh na hÉireann le Kevin Mc Kenna agus Thomas Murphy, McKenna agus Murphy a thóg a bhuailtear mór ó na Breataine agus ba chosúil gur poblachtaigh gnáth a bheith ag troid an ‘ cogadh ‘ar a gcuid féin. Baineadh úsáid as an tactic buama duine ar feadh tréimhse ghearr i rith na 1990í, áfach, bhí sé tréigthe sa deireadh tar éis outrage poiblí. Seo tactic buama an Duine i gceist ag tógáil sibhialta neamhchiontach agus tying go sibhialtach i gluaisteán nó veain agus forcing iad a thiomáint sa ghluaisteán nó veain pacáilte leis pléascáin i suiteáil na Breataine míleata, nuair a tháinig an duine sin ag an tsuiteáil míleata a bheadh ​​an IRA explode an buama ag rialú iargúlta, marú an sibhialta agus aon duine i gcomharsanacht an buama. An duine éigean ar an buama a thiomáint ar a gceann scríbe dúradh de ghnáth go mbeadh a chlann a maraíodh más rud é nach raibh sé an buama a thiomáint chun a gceann scríbe. Murab ionann agus an sceimhlitheoireacht lá nua-aimseartha Muslim a deonach a shéideadh é féin suas i ionsaí buama féinmharú, bhí an IRA ró-cowardly a chur i gcrích ionsaithe den sórt sin iad féin.

Bhí an ionsaithe Buama Daonna ceadaithe ag an Arm an IRA Comhairle a bhí fós ag dul sa tóir ar pholasaí glanadh eitneach i gcoinne na daoine Protastúnacha ag comhéigean araon fisiciúil agus síceolaíoch. Ar an 24 Deireadh Fómhair, 1990, gníomhach IRA luaidhe aonad seirbhíse ag duine an-gar do Martin Mc Guinness, ghlac an teaghlach Phádraig ghiall Gillespie, rabhadh tUasal Gillespie go mbeadh a bhean chéile agus leanaí a maraíodh más rud é nach raibh sé comhoibriú. Bhí ceangailte tUasal Gillespie i gluaisteán a bhí lán le £ 1,000 pléascán agus dúirt faoi bhagairt an bháis a thiomáint chuig an tsuiteáil Arm na Breataine ag Coshquin. Mar a shroich sé an tsuiteáil na Breataine an cladhaire thú IRA mhaidhmigh an buama ag rialú iargúlta, Dhúnmharaigh an tUasal Gillespie agus cúig cinn eile. Chomh maith leis sin ar an 24 Deireadh Fómhair, 1990, iachall ar an IRA pinsinéir a thiomáint buama i seicphointe Arm na Breataine lasmuigh Iúir. An pinsinéir cróga bhainistiú chun léim saor in aisce ag an nóiméad deireanach ach maraíodh duine amháin agus phléasc os cionn dosaen gortaithe mar an buama ag rialú in áiteanna iargúlta. I Ómaigh ar an lá céanna i 1990 bhí an IRA fear bean chéile agus leanaí beag ghiall, agus strapped siad dó i gluaisteán a líonadh go bhfuil pléascáin, ar an ócáid ​​seo theip ar an buama le pléascadh. An IRA a onnmhairítear seo a tactic cowardly agus ar an 24 Aibreán, 1993, iachall ar an IRA dhá tiománaithe tacsaí Londain buamaí thiomáint chun Sráid Downing agus an Nua-Albain Clós, bhí an bheirt fhear in ann tacsaí a thréigean a gcuid feithiclí in áiteanna sábháilte agus rabhaidh a eisiúint chuig don phobal. Ba é seo an uair dheireanach a baineadh úsáid as an buama seachfhreastalaí mar a léirigh sé an IRA ar stáitse an domhain le haghaidh na cladhaire thú a bhí siad.

An buama carr, veain buama, buama leoraí, buama moirtéal, buama seachfhreastalaí Forbraíodh go léir ag an IRA agus iad sa lá atá inniu a úsáidtear i bhfeachtais sceimhlitheoireachta ar fud an domhain. Is é an gcomhar dlúth idir an ghluaiseacht phoblachtach agus idirnáisiúnta / narco sceimhlitheoireacht caillte go minic sa doctoring casadh a bhaineann leis an bpróiseas síochána sa tuaisceart, tá sé seo amhlaidh go háirithe i sin ar a dtugtar na hÉireann / Meiriceánach meán a dhéanamh ar a gcuid aráin agus ime ó mhiotaseolaíocht phoblachtach. Is é fírinne an scéil go bhfuil na tactics úsáid ag grúpaí ar nós MTE, FARC agus Al-Qaida tactics múineadh go dóibh na hoibrithe IRA ar cuireadh chuig na tíortha sin mar mhalairt ar airm nó i gcás airgid drugaí FARC.

An Taoiseach na hÉireann, an tUasal Charles Haughey, bhí a chur in ionad an Uasal Albert Reynolds, fear a raibh bagáiste polaitiúil beag agus an chuma réidh agus toilteanach aon ní a dhéanamh chun cabhrú le teacht ar fhoirmle ar an tribalism cogaíochta i dTuaisceart Éireann. Reynolds agus an Príomh Aire na Breataine, John Major, bhí an chuma ann labhairt go héasca lena chéile agus an chuma siad in ann agus toilteanach chun gnó a dhéanamh. Mar sin féin, bheadh ​​an scáth dorcha chaith an ghluaiseacht phoblachtach a thabhairt go luath lá eile dorcha i stair Thuaisceart Éireann.

Ar an 17 Eanáir, 1992 cruthaíodh arís, má bhí gá cruthúnas, ná go Protastúnaigh an sprioc dlisteanach ar an ngluaiseacht poblachtach nuair ar an dáta sin Dhúnmharaigh na seacht Protastúnaigh agus seacht gcinn eile gortaithe ag buama an IRA a dhírigh d’aon ghnó na fir agus iad ag thaisteal chun na hoibre i Treebane, Contae Thír Eoghain. An seabhac agus teoiric chol bhí nonsense, bhí an tráchtas lárnach den fheachtas poblachtach a fisiciúil agus psychologically chomhéigniú na daoine Protastúnacha i Éire aontaithe, dá bhfágfadh sin ag baint úsáide as meascán de dúnmharú agus polaitíocht ansin go bhfuil cad a úsáid. An tseirbhís rúnda na Breataine a bhí sásta chun suí siar agus ar chumas a gcuid gníomhairí chun leanúint ar aghaidh chun dul i mbun seicteachas treibhe.

I cainteanna Londain faoi cainteanna ar aghaidh i measc na bpáirtithe bunreachtúla, lean Sinn Féin a eisiamh iad féin as na cainteanna mar gheall ar fhoréigean leanúnach phoblachtach. An Páirtí Aontachtach Daonlathach (DUP) ag iarraidh Rialtas na hÉireann a scriosadh Airteagail 2 agus 3 ó Bhunreacht na hÉireann (Bunreacht na hÉireann), bhí leagtha éilimh sin go Tuaisceart Éireann mar chuid den chríoch náisiúnta. Na cruinnithe á n-úsáid ag na Breataine a insint Meiriceánaigh na hÉireann go raibh próiseas i bhfeidhm chun roinnt de chineál socrú a thabhairt ar an bhfadhb thuaidh. I Meiriceá, bhí na 1992 toghcháin Uachtaránachta i swing iomlán agus an stocaireacht na hÉireann Meiriceánach a bhí flexing a matáin, ag tairiscint tacaíocht iomlán do Bill Clinton más rud é go mbeadh sé aontú le thoscaire síochána a chur chuig Tuaisceart Éireann. Bill Clinton Bhí ról lárnach sa phróiseas síochána agus a síocháin thoscaire George Mitchell a bhí fear an-in ann.

Rialtas na Breataine ar aghaidh ag aontachtaithe a ráthú nach mbeadh a gcuid ceart bunreachtúil a bheith saoránaigh na Breataine an bonn aon déileáil. An seasamh atá á chothabháil ag na Breataine aghaidh le bheith ina fhadhb dóibh siúd ag iarraidh a bhaint as an Crosadh Aontachtach ar ghnóthaí an Tuaiscirt. Ag deireadh 1992 bhí ar a dtugtar Olltoghchán i bPoblacht na hÉireann, agus cuireadh ar ais Albert Reynolds agus a Páirtí Fianna Fail chun na hoifige mar chomhpháirtithe comhrialtas le Páirtí an Lucht Oibre. I mí Márta 1993 Albert Reynolds bualadh le Uachtarán Mheiriceá, Bill Clinton agus eolas air ar fhorbairtí sa tuaisceart. Reynolds bhí le rá i Rialtas láidir agus ullmhaíodh chun rioscaí a ghlacadh síocháin a dhaingniú sa tuaisceart. An Pan-Náisiúnachas labhartha ag aontachtaithe a bhí treisithe go anois ag an Aire le Príomh-láidir agus toilteanach Gaeilge a fuair tacaíocht a ag Uachtarán leasmhara agus an phobail Mheiriceá, Bill Clinton.

Adams agus Hume bhí cainteanna cuimsitheach i 1988 agus go mbeadh na cainteanna ag tosú arís i 1993 mar a bhí móiminteam polaitiúil a bhuíochas sin do Reynolds. Aontachtaithe bhí raged amach mar d’fhéadfadh siad a fheiceáil go bhfuil náisiúnachas a bhí ag cur ar móiminteam nua, áfach, bhí Reynolds agus Hume ag iarraidh go simplí chun Sinn Féin a chur faoi bhráid constitutionalism. Sinn Féin a bhí á thairiscint an deis a bheith taobh istigh den tent polaitíochta nó lasmuigh de. Albert Reynolds raibh an creideamh mór i cumais John Hume ina láimhseáil Adams agus Sinn Fein nuair a dúirt sé:

 Tá an tUasal Hume polaiteoir an-taithí acu. Tá sé don Uasal Hume a mheas cibé an féidir rud éigin úsáideach a thagann as na cainteanna.

Ba mhaith leis an triangulation Hume, Reynolds agus Clinton a bheith ar an bhunchloch cad a bheadh ​​ina dtugtar an próiseas na síochána, bhí a fhios Sinn Féin / IRA go raibh sé seo an Saloon seasamh seo caite agus d’fhéadfadh siad a bheith i mar constitutionalists nó amach mar sceimhlitheoirí. Taobh thiar de na pictiúir ar an tSeirbhís Rúnda na Breataine faoi threoir a gcuid gníomhairí laistigh de cheannaireacht Sinn Féin / IRA, bhí na Breataine sásta chomh fada is nach cónraí á chur ar ais go Sasana.

[1] Page 464 Bishop agus Mallie, 1994

[2] Page 324 Ollainn agus an Mac Donald, 1994

[3] Page 9 Livingston agus Morison, 1991

A Arm Rúnda Measartha – Caibidil 9

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 9 – chumadh na Síochána

Faoi 1992 bhí an ghluaiseacht phoblachtach ar na ráillí, bhí Martin Mc Guinness a earcaíodh mar ghníomhaire MI6 sa bhliain 1985 agus bhí sé tar éis ceadaithe cainteanna rúnda le M16 gníomhaire Michael Oakley (an dreapadóir sléibhe) do na blianta. Bhí Gerry Adams ag caint le John Hume, agus bhí fiú ionadaithe na hEaglaise Caitlicí ag obair taobh thiar de na pictiúir chun iarracht a dhéanamh agus a thabhairt Sinn Fein / IRA i ón fuar. An cheannaireacht poblachtach a fhios go bhféadfadh siad a bheith ceachtar an móiminteam nua polaitíochta nó fanacht scoite agus imeallaithe mar mafia seicteach / coiriúil. Ar an talamh a bhí sceimhlitheoirí dílseacha a thagann leis an gcomhlacht IRA ráta dúnmharú do chomhlacht, bhí an IRA i deacracht fíor agus Sinn Féin ag déanamh aon bhealach ceann polaitiúil.

Doiciméad Shinn Féin, I dTreo Síochána buan in Éirinn i láthair, go dtí an 1992 Sinn Féin Ard Fheis an Chomhairle Ard mar dhoiciméad plé. Tá sé tábhachtach a thabhairt faoi deara go mbeadh a leithéid de cháipéis a léamh ach ag líon beag de phoblachtánaigh gheall ar an bhfíric go raibh an cheannaireacht paranoid faoi chruthú míshuaimhneas i gcuid céimeanna. An cháipéis go raibh an príomhchuspóir a chur in iúl don díospóireacht taobh istigh den pháirtí agus díospóireacht phoiblí níos leithne faoi conas is fearr chun straitéis a fhorbairt ar son na síochána in Éirinn. Ceannaireacht poblachtach a bhí éadóchasach a ghabháil leis an dea-thoil atá á thairiscint taobh thiar de na pictiúir ag Rialtas na hÉireann, an Rialtas Mheiriceá, agus an SDLP. Mar sin féin, nach mbeadh dea-thoil seo caite go deo agus na bunaíochtaí polaitiúla a bhí ag fáil an-tuirseach an fhoréigin ar bhonn leanúnach seicteach.

Tháinig Adams ina cainteanna le Hume a thuiscint go bhfuil tacaíocht ó Rialtas na hÉireann, agus an Riarachán Mheiriceá an t-am a bhí ag teacht gar nuair a d’fhéadfadh comhéigean polaitiúil buaic do ghluaiseacht phoblachtach. Ag leibhéal na ceannaireachta a bhí an teoiric ag teacht chun cinn ar cheann de na taidhleoireacht thiomáint ard. A thabhairt isteach chun doiciméad Sinn Féin, I dTreo Síochána buan in Éirinn, deir:

A Próiseas Síochána mór má tá sé le bheith idir fiúntach agus buaine aghaidh a thabhairt ar na bunchúiseanna na coimhlinte.

Cé go d’fhéadfadh na sentiments a bheith uasal, má forordaithe ag daoine nach raibh dul ar aghaidh sa doiciméad céanna a chruthú thar aon ní eile a n-easpa féin tuisceana ar, “Cúiseanna an fhréamh na coimhlinte”, nuair a ar leathanach 14 den doiciméad, an Shinn Féin ceannaireacht aghaidh a thabhairt ar an bpobal Protastúnach. Deir an doiciméad go:

Aontachtaithe ionadaíocht a dhéanamh ar thart ar an cúigiú cuid den mhuintir na hÉireann.

 Is é sin an cúigiú cuid dá dtagraítear sa cháipéis seo roinnt i bhfad níos mó ná aon tacaíocht a fuair Sinn Féin ar Oileán na hÉireann. Léiríonn sé seo iarracht fann ag an imeallú de na daoine Protastúnacha go leor go soiléir an cheannaireacht poblachtach theip ar a thuiscint ar an bhfíric go léiríonn a gcuid dáilcheantar i ngeiteo féin ach cuid bheag de mhuintir na hÉireann. Tá sé a n-poblachtachas cathach seicteach go raibh brú ar an ghluaiseacht phoblachtach chun an mhéid a shroicheann na próise polaitiúla daonlathaí i dTuaisceart Éireann agus Poblacht na hÉireann. Sa bhliain 1992 fuair Sinn Féin ach 1.6% de na vótaí ar fad a caitheadh ​​sa Toghchán Eorpach i bPoblacht na hÉireann. An chuid is mó de na vótaí a chuaigh ach amháin trí Sinn Féin iarrthóirí, rud a léiríonn go raibh an traidisiún poblachtach cathach aon áit sa pholaitíocht Poblacht na hÉireann.

I dteideal an doiciméad suimiúil a tháirgtear ag an am seo ag an cheannaireacht poblachtach, Baill Shinn Féin Maraíodh, liostaí doiciméad seo fiche dó ball Sinn Féin a maraíodh ar na héilimh doiciméad ag na húdaráis na Breataine agus scuaid bháis dhílseacha. Mar sin féin, tá an liosta i ndáiríre éileamh calaoiseach a martyrdom, mar shampla, ceann de siúd atá liostaithe a mharaigh ag Comhaontú na Breataine, Jeff Mc Kenna, a bhí i ndáiríre a maraíodh i dtimpiste carr i mBaile Átha Cliath. Agus bhí Jeff is cinnte ar shaorálaithe IRA sula raibh sé ina Sinn Féin gníomhaí. Ceannaireacht poblachtach a úsáidtear chaimiléireacht ag gach cas chun iarracht a chur i láthair pictiúr a bhí ag teacht leis an fhírinne.

Rinneadh é seo iarracht ag an cheannaireacht poblachtach a chruthú Sinn Féin Ról Onóra ar leithligh ó na IRA d’fhonn a chruthú ar an íomhá go raibh Sinn Féin agus an IRA aonáin ar leith agus a thaispeáint go ndearna Sinn Féin íobairt mór ar son na daoine Náisiúnach. Ní dhéanann an doiciméad a lua, áfach, an iliomad go leor de Shinn Féin baill a ciontaíodh as dúnmharú, éigniú linbh agus coireanna tromchúiseacha eile. Ceannaireacht poblachtach i dtír eile doiciméad dar teideal, An Evolution de Sinn Féin, a dhéanamh thagairt aonair le na Cásca Éirí Amach 1916 in Éirinn agus a ceanglófar amháin ó na meáin a úsáid ag an am a deir go bhfuil an 1916 ag ardú a bhí, ‘The Sinn Féin Éirí Amach’ . Ceannaireacht poblachtach a bheith corralled isteach creat bunreachtúil bheadh ​​a chruthú féin-íomhá íobairt agus martyrdom stairiúil d’fhonn a choimeád ar bun a bonn toghcháin lárnacha. Díreach mar a bhí déanta de Valera fiche nó tríocha bliain roimhe sin, d’fhéadfadh an bhfíric go raibh seanathair Gerry Adams ‘ghníomhaire do de Valera ar cheann de na cúiseanna atá leis an dúbailt tras-epochal.

Gach súile a bhí anois ar an nua Thuaisceart Éireann, Rúnaí Stáit, Sir Patrick Mayhew a gealladh tograí nua don bhealach chun tosaigh. Mar a bhí moltaí Sir Pádraig go bhfuil aon ghné ndeisceart na hÉireann agus ní raibh ach inmheánach Thuaisceart Éireann socrú ar a n-chroí, go mbeadh siad scuttled go tapa. An Rialtas Coimeádach sa Bhreatain ag brath ar vótaí aontachtacha i Westminster agus mar sin ní raibh na Conservatives ag dul a carraig an bád saol aontachtach. Mar sin féin, bheadh ​​dhá toirpéid stailc an long Coimeádach, bheadh ​​an chéad an buama Geata Bishop i Londain a bhí curtha ag an IRA agus a bheadh ​​ina chúis le na milliúin punt fiú an damáiste. Bheadh ​​an dara scéala comhpháirteach an ceannaire SDLP John Hume agus Sinn Fein / IRA cheannaire Gerry Adams a rialaigh go sainráite amach inmheánach Thuaisceart Éireann lonnaíochta.

Ar an moladh a chinneadh féin-náisiúnta, dúirt Adams agus Hume i n-scéala go bhfuil, ‘tacaíocht tromlach na ndaoine in Éirinn a gcuid dearcadh’, an smaoineamh go bhfuil Sinn Féin a polled 1.2% den vóta i bPoblacht na hÉireann sa Eanáir 1989 Ba Olltoghchán agus an SDLP nach raibh sainordú toghchánach i bPoblacht na hÉireann, ionadaíocht a fheiceann gach trí thromlach de mhuintir na hÉireann a Myth. An chuid is mó de na daoine ag iarraidh go simplí síochána, áfach, ní ba chóir go bhfuil tacaíocht ar son na síochána a mheascadh le tacaíocht a thabhairt do sceimhlitheoirí. Mar a léirítear arís agus arís eile ag a gcuid gníomhartha an ghluaiseacht phoblachtach chreid go mbeadh feachtas brutality fisiciúil agus síceolaíoch i gcoinne na daoine Protastúnacha a thabhairt faoi náisiúnta féin-chinneadh agus a cheadú Sinn Féin / IRA a choimeád ar bun rialú stíl mafia i limistéir a bhí faoi smacht, áfach, an ghluaiseacht phoblachtach á deis le teacht i as an wilderness polaitiúil.

Dearcadh Tim Pat Coogan ar an teachtaireachta a Hume / Adams go raibh, bhí an ráiteas a ghlacadh réalaíoch an staid i dTuaisceart Éireann mar a bhí sé roimh i ’1969 ‘i 1993 ag dhá cheann de na brains shrewdest polaitiúil sa cheantar. Ag an bpointe seo tá sé riachtanach chun meastóireacht a dhéanamh leabhar Tim Pat Coogan, ar an IRA, ag aithint go raibh Coogan fréamhaithe go domhain teagmhálacha laistigh den IRA, a bhain na teagmhálacha ach amháin an saol chomh fada agus a lean Coogan a thabhairt anailís beatha drip ar an leagan rómánsaíocht de poblachtachas bheatha dó an miotaseolaíocht infhéitheach de Adams agus a lucht siúil eile. Bhí sé cruthaithe easpa Coogan de iriseoireacht imscrúdaithe ar an 18ú Meán Fómhair 1995, nuair a dúirt An Nuacht na hÉireann:

Tógadh an eagrán is déanaí den IRA ag Tim Pat Coogan as an bookshelves mar gheall ar a tagairtí don Ghrúpa Comhaontú Nua tar éis fás as an IRA Oifigiúil.

D’fhéadfadh Ní dhéanfaidh aon ní a bheith thuilleadh as an fhírinne, bhí Comhaontú Nua le blianta fada agóid foréigean seicteach mar a bhfuil aon áit i sochaí sibhialta. An foilsitheoirí leabhar Coogan ar Harper / Collins rinne a leithscéal go poiblí le haghaidh earráidí mórdhíobháil Coogan agus bhí sé cruthaithe na líomhaintí go bhfuil aon bhunús i gcoinne Comhaontú Nua. Ach lean leabhair Coogan chun bheith ina phointe tagartha do na droch-eolas na hÉireann / Meiriceánaigh atá ag tacú Sinn Féin / IRA.

I mbeagán focal a tháinig chun bheith cad ar a dtugtar i measc lucht aontachtacha leis an Pan-Náisiúnach-Tosaigh, Dick Spring, ceannaire Pháirtí an Lucht Oibre na hÉireann sa Phoblacht, thug agallamh an-suntasach ar John Palmer den nuachtán Guardian (7 Iúil, 1993) . In Earrach agallamh Dick a bhí sa Rialtas comhrialtas i bPoblacht na hÉireann, dúirt flatly go bhféadfadh an aontachtaithe a thuilleadh a bheith crosta ar dhul chun cinn polaitiúil. Más rud é nach mbeadh an aontachtaithe aontú le cainteanna, ansin bheadh ​​an Rialtas i Londain agus i mBaile Átha Cliath comhaontú a dhéanamh thar a cheann.

Samhradh na bliana 1993 ar aghaidh le cogadh poiblí de na focail idir na páirtithe polaitiúla sa tuaisceart, mar sin féin, taobh thiar de na pictiúir lean na cainteanna rúnda idir an cheannaireacht poblachtach agus M16, bhí freisin cainteanna rúnda idir sceimhlitheoirí dílseacha agus gluaiseacht phoblachtach. Chomh maith leis sin sa iliomad cruinnithe clóca agus miodóg ghníomhaigh an Eaglais Chaitliceach Rómhánach mar idirghabhálaí idir an cheannaireacht phoblachtach agus an Rialtas Bhaile Átha Cliath. Díreach mar atá i 1921 gur cheadaigh Lloyd George a státseirbhísigh chun bualadh le ceannaire Óglaigh na hÉireann Michael Collins, bhí John Major ligean a chuid seirbhíseach sibhialta i bhfoirm M16 chun freastal ar an IRA na 1990í.

Cé go raibh Martin Mc Guinness a bhfuil cruinnithe rúnda le poblachtaigh rangú M16 níos ísle á fhorghníomhú ag an IRA a bheith fáisnéiseoirí. Mc Guinness a bhí go feasach nó unknowingly a léiríonn laige agus a bhí déanta go le blianta fada mar gheall ar a cruinnithe rúnda leis an tSeirbhís Rúnda na Breataine nuair a bhí an tseirbhís rúnda céanna forghníomhaitheach go hachomair baill IRA. Bhí sé le gnó murky ach ansin murkiness bhí gnó an cheannaireacht poblachtach faoi Adams. Is fiú a lua, cé go raibh Martin Mc Guinness cruinniú le M16, a bhí Seán Ó Ceallacháin (iar IRA ceannasaí iompaigh gníomhaire na Breataine) comhairle a thabhairt go gníomhach M16 i ndáil leis na cruinnithe seo, ar gach ócáid ​​a Martin Mc Guinness bualadh le M16 Sean O’Callaghan éist i ar na cruinnithe. Na Breataine a bhí leas beagán nó gan aon i mbásanna de Phrotastúnaigh cúpla nó Caitlicigh i dTuaisceart Éireann, agus má tá go bhfuil an méid a thóg sé a choinneáil ar an ghluaiseacht phoblachtach i mbun cainteanna rúnda, a bheith amhlaidh é. Iar-Phríomh-Aire, bheadh ​​Tony Blair admháil ina dhiaidh sin ina dhírbheathaisnéis go raibh lied sé don phobal agus don pharlaimint faoi ghnéithe tábhachtacha an ‘síochána phróiseas’.

Ar an 22 Deireadh Fómhair, 1993, go mbeadh an IRA a chur i gcrích eile dúnmharú mais de Phrotastúnaigh neamhchiontach, an uair seo bhí sé ar an ndúiche Protastúnach Bhóthar na Seanchille i mBéal Feirste nuair a naoi fir neamhchiontach, bhí mná agus leanaí a bheith blown chun píosaí ag buama an IRA . Sceimhlitheoirí nDílseoirí retaliated ag marú Caitlicigh neamhchiontach ar fud Thuaisceart Éireann mar a fhios ag an cheannaireacht cowardly poblachtach a bheadh ​​siad. Cé McGuinness agus Adams á chosaint ag a n-láimhseálaithe na Breataine, fágadh Caitlicigh neamhchiontach lé. Ceannaireacht Óglaigh na hÉireann a dúirt go raibh siad curtha ar an buama sa siopa Bhóthar na Seanchille iasc mar a bhí siad ag iarraidh chun díriú ar dílseoirí sceimhlitheoireachta / drugaí dealer, Johnny Adair, áfach, fiú dá mbeadh an míniú seo fíor go raibh aon míniú ar conas a d’fhéadfadh siad a mharú le cúpla roghnú le buama mór i limistéar siopadóireachta gnóthach ar tráthnóna Dé Sathairn. É fírinne an scéil ná go raibh an Bombers níl sé de rún ag fáil aon duine amach roimh phléasc an buama, bhí na Bombers IRA i réimse dílseoirí mór go raibh siad aon imní do na Protastúnaigh neamhchiontach a bheadh ​​a fhaigheann bás, agus chomh fada agus a bhí i gceist an cheannasaíocht phoblachtach an t-aon Ba Phrotastúnach maith le ceann marbh.

Bhí cáineadh ar fud an domhain ar an massacre na Seanchille áfach, is mian amhlaidh roimh i bhfad, bhí socraithe na ceannlínte os comhair an deannaigh ar Bhóthar na Seanchille devastated. Mar sin féin, laistigh de sheachtain ón buama na Seanchille Rialtais na Breataine agus na hÉireann a tháirgtear, leis an Dearbhú Shráid Downing, plécháipéis chun cabhrú le teacht ar bhealach chun tosaigh ar an leamhsháinn na polaitíochta i dTuaisceart Éireann.

I gcaint chun an Cumann na hÉireann go luath tar éis fhoilsiú an Dearbhú, Sráid Downing, i gCaisleán Bhaile Átha Cliath, an Taoiseach, Albert Reynolds, a breathnaíodh, “spiorad na comhéigean”, mar an olc mór de stair na hÉireann nua-aimseartha. An tUasal Reynolds go áitigh sa todhchaí ní mór an ceart daonlathach a chinneadh féin-ag muintir na hÉireann mar iomlán a fheidhmiú agus faoi réir chomhaontú agus toiliú thromlach i dTuaisceart Éireann. An tOllamh Paul Bew ag Ollscoil na Banríona Creidtear go bhfuil an tiúchan an Taoiseach ar an ‘creimeadh comhéigean’ macalla as an lá John Redmond roinnt seachtó bliain roimhe sin. Ba é an úsáid an fhocail ‘comhéigean’ le Reynolds aitheantas ar cad a bhí an tráchtas lárnach de na gluaiseachtaí poblachtacha theip ar straitéis.  

A Arm Rúnda Measartha – Caibidil 10

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 10 – Dearbhuithe agus scoirfidh-tinte

Measadh an Dearbhú Shráid Downing le hAontachtaithe mar dhíol-amach. Na tuairimí is mó a mhór ag teacht ón Pháirtí Aontachtach Daonlathach (DUP), nuair atá sé ansin Leas-Cheannaire, dúirt Peter Robinson:

Tá sé mar threoirphlean le haghaigh Éire Aontaithe

Tá sé tábhachtach chun iarracht a dhéanamh agus a thuiscint na cúiseanna freagairt shades éagsúla na hAontachtaithe chomh héagsúil le moltaí éagsúla. Is é an DUP a rugadh ina as Protastúnachas fundamentalist faoi cheannaireacht an seanmóirí tine agus ruibh an Ian Paisley Oirmhinneach níos thiomáint ag an gcosaint de Protastúnachas as Riail na Róimhe seachas cosaint ach an Uladh Aontachas. Tá an Páirtí Aontachtach Uladh a gnóthaí níos pragmatach agus cosúil le cur chuige dá bpolaitíocht, ní i gcónaí, ach tá an Páirtí Aontachtach Uladh níos fanacht agus cur chuige a fheiceáil, maidir le hábhair ar nós Dearbhú Shráid Downing. Ní raibh sé seo agus ní eiseoidh siad gach dathanna de na hAontachtaithe dul i mbun léirithe tribalism mar a chonacthas uair amháin nuair a Ian Paisley Oirmhinneach agus ansin Leader Aontachtach Uladh, marched David Trimble síos Bóthar Gharbh náisiúnach lena lámha ar siúl ard. Seo amach doirteadh tribalism a bhaineann leis an bhfíric go ndearnadh Paráid Orange (Protastúnach) ceadaithe ag an Rúnaí ansin Stáit, Mo Mowlam, dul ar aghaidh tríd an limistéar den chuid is mó Caitliceach.

I mí Iúil 1994 dhiúltaigh an cheannaireacht na gluaiseachta poblachtach an Dearbhú Shráid Downing, áfach, a bhí ag fás dóchas go raibh an cheannaireacht poblachtach bowing síos go dtí brú méadaithe ó Mheiriceá, an Eoraip, an SDLP, Rialtas na hÉireann agus, níos tábhachtaí na gnáth daoine na hÉireann a thréigean foréigean seicteach le haghaidh maith. Ní raibh Sinn Féin a dhéanamh ar aon mbogann mhór chun tosaigh polaitiúil in aon cheann de na toghcháin go áitigh sé ó thuaidh nó ó dheas. Tá an IRA don chéad uair i stair na coimhlinte a bhí á dhéanamh ag sceimhlitheoirí dílseoirí i dtéarmaí an líon comhlacht seicteach. An ghluaiseacht phoblachtach bhí ar an rópaí agus constitutionalists bhí a thairiscint dóibh an brainse olóige na síochána má ghlac siad a suíocháin ar an tábla ar an bpolaitíocht bunreachtúla.

I lámhaigh Léim annamh de na mothúcháin mór an tromlach na ndaoine in Éirinn i ndáil le dul ar aghaidh foréigean poblachtach, suirbhé a rinne na Suirbhéanna Margaíochta na hÉireann: 91% de na gnáth daoine in iúl ó thuaidh agus ó dheas den tuairim gur chóir don ghluaiseacht phoblachtach buan thréigean foréigean seicteach. [1]

Ag an Sinn Féin Ard Fheis i mBaile Átha Cliath ag an deireadh seachtaine an 26 Feabhra, 1994, bhí an cheannaireacht poblachtach faoi bhrú dian chun deireadh a chur le sceimhlitheoireacht. Bhí sé suimiúil freisin a thabhairt faoi deara go raibh láimh achainí ó 13,000 mic léinn ag Ollscoil na Banríona i Ard Fheis ag iarraidh deireadh a chur le foréigean an IRA, go raibh sé seo suntasach mar go raibh Ollscoil na Banríona ar an áit bhreithe an Ghluaiseacht Chearta Sibhialta sna 1960í déanacha, anois bhí na mic léinn céanna ag iarraidh ar an ghluaiseacht phoblachtach chun deireadh a chur lena mí-úsáid cearta daonna na ndaoine an-céanna chois.

An 1994 Ard Fheis a bhí le bheith ina chloch tábhachtach i constitutionalisation de Sinn Féin / IRA, mar a thug Martin Mc Guinness an leader/MI6 IRA gníomhaire a bhí i mbun cainteanna rúnda le MI6 le blianta fada leid go IRA scoirfidh-tine Ba féidir. Tá sé suimiúil freisin a thabhairt faoi deara ag an am seo, cé go raibh Mc Guinness ag caint le MI6 agus idirghabhálaithe eile na Breataine an IRA a bhí ag leanúint ar dhúnmharú, lot agus saoránaigh na hÉireann chéasadh. Cé go raibh fhág mé cheana féin ar an IRA ag an am seo bhí mé fós i dteagmháil go rialta le baill an IRA gníomhach, agus ar ócáid ​​amháin nuair a bhí rinne an IRA amach go fóill eile atrocity, dúnmharú beirt oifigeach póilíneachta pobail i Lorgan, Contae Thír Eoghain, Nollaig, 1993 , d’iarr mé go maith a chur IRA ball sa réimse sin más rud é go thuig sé an futility a bhfeachtas. D’fhreagair sé go bhfuil, “Ní mór don cogadh ag dul ar”. Mhínigh mé don chomhalta IRA go bhfuil ag deireadh 1994 go mbeadh an IRA a thabhairt suas, dífhostaíodh é mo anailís as láimh.

Bhí sé seo dichotomy ag smaoineamh ar leibhéal na ceannaireachta agus ar talamh a chruthódh fadhbanna maidir le gluaiseacht phoblachtach tuilleadh síos ar an líne. Ag an 1994 Sinn Féin, mhol Ard Fheis Martin Mc Guinness más rud é go raibh deireadh leis an crosadh Aontachtach ó aon cainteanna ansin a bhí an IRA scoirfidh-tine is féidir. Mc Guinness dúirt go mbeadh sé a iarraidh go pearsanta an IRA le haghaidh tine scoirfidh-más rud é comhlíonadh a choinníollacha, bhí an ar ndóigh fhan ceist reitriciúil mar Mc Guinness ina bhall sinsearach den IRA Arm na Comhairle. Soiléiriú bhí anois an focal Buzz mar a d’iarr an ghluaiseacht phoblachtach Príomh Aire na Breataine, John Major a mhíniú roinnt débhríochtaí a fheictear i nDearbhú Shráid Downing. John Major as a cuid a bhí ag leanúint a shéanadh go raibh a chuid Rialtas aon teagmháil leis an IRA, áfach, nuair Rúnaí Stáit, d’fhreastail Sir Patrick Mayhew léacht bliantúil ag Ollscoil na Banríona a bhí ambushed sé le ceist faoi cainteanna idir an Rialtas Coimeádach agus an IRA. Mar sin féin, fiú amháin i bhfianaise na fianaise indisputable Sir Patrick Shéan go raibh aon cainteanna den sórt sin ar siúl agus Mór chuaigh tuilleadh nuair a dúirt sé Pharlaimint go mbeadh sé, “Breoite ina bholg má cheap sé cainteanna den sórt sin a bhí ar siúl”.  

Mar sin, bhí sé gur thosaigh gach taobh chun dul i mbun gleacaíochta ó bhéal mar go bhfuil gach jockeyed do phost agus iarracht gan a isolate ina dtoghlaigh. In agallamh ar an 27 Feabhra 1994, ar RTÉ, dúirt Gerry Adams:

Tá na hAontachtaithe ar ndóigh an ceart a roghnú as Éire aontaithe, ach ní féidir leo an ceart chun féin-chinneadh.

Sa ráiteas seo léiríonn Adams easpa soiléir tuiscint ar an chuid is mó de na daoine sa tuaisceart a bhí ag iarraidh fanacht na Breataine. Tásca tháinig ó Adams ag an 1994 Ard Fheis go bhféadfaí réiteach síochánta a fháil, áfach, ní raibh sé soiléir más rud é go raibh atá an rún seo i nDearbhú Shráid Downing. Náisiúnaithe Bunreachtúla thuaidh agus ó dheas cheap go raibh an ghluaiseacht phoblachtach ag tosú a Bend faoi bhrú brú intíre agus domhanda, go háirithe brú i as an riarachán Mheiriceá, chun deireadh a chur lena fheachtas seicteach.

Ina óráid 1994 Ard Fheis Adams dúirt chomh maith:

Is iad Aontachtaithe mionlach náisiúnta na hÉireann, mionlach religio-polaitiúla, le cearta nach bhfuil mionlach, na cinn is mó.

Fiú i mód polaitiúil Lean Adams a imirt ar an cárta seicteach mar a tháinig comhéigean pholaitiúil níos mó chun tosaigh an straitéis phoblachtach. D’fhéadfadh ní raibh Adams labhairt ó thaobh neart os cionn an de na daoine Protastúnacha in Éirinn mar Sinn Féin muster ach céatadán beag de na vótaí ar Oileán na hÉireann i gcomparáid le líon na Protastúnaigh sa tuaisceart. Ba é an feachtas seicteach tiomáinte ag gluaiseacht phoblachtach go raibh mionlach religio-pholaitiúil ar Oileán na hÉireann. Ceannaireacht poblachtach a bhí á dragged kicking agus screadaíl isteach creat bunreachtúil bhí ceann laige leanúnach, agus go raibh laige mainneachtain a sheachadadh straitéis pholaitiúil inchreidte in éagmais foréigean seicteach. Foréigean a bhí chomh éasca i gcomparáid leis an gcóragrafaíocht intreach idirbheartaíocht pholaitiúil agus réiteach féideartha.

Ar an 24 Iúil, 1994, dhiúltaigh an cheannasaíocht phoblachtach an Dearbhú Shráid Downing, agus bhíothas ag súil é seo mar nach raibh siad mar chuid den phróiseas cainteanna a tháirgtear an Dearbhú, áfach, sa mhéid is go diúltú in iúl Adams go raibh an choimhlint ag dul isteach sa chéim dheireanach. Aontachtaithe bhí ar buile mar gur chreid siad go raibh siad á ndíol síos an abhainn ag Dearbhú Shráid Downing. John Major agus Albert Reynolds raibh mórán a rá faoi na gluaiseachta poblachtach diúltú an Dearbhú mar a fhios acu as a gcuid teagmhálacha rúnda leis an IRA go raibh go leor go fóill is féidir. John Hume cheap go raibh fáil ar an éirim ghinearálta an tionscnaimh Hume / Adams i nDearbhú Shráid Downing agus bhí dá bhrí sin, talamh coitianta a bhunaigh na páirtithe go léir lena mbaineann agus go creat le haghaidh cainteanna uileghabhálach a bhí á thógáil.

Tógadh gach ceann de na litríocht agus trácht ag gluaiseacht phoblachtach a bhaineann leis an Dearbhú, lena n-áirítear an óráid Adams go Washington agus a sheachadadh chuig Uachtarán Bill Clinton le teachtaire taidhleoireachta ó Bhaile Átha Cliath. Bheadh ​​Clinton Tá ról ríthábhachtach le himirt ag an raibh an ‘síochána próiseas’ a fháil as an talamh. Rinne Clinton geallúintí ar an stocaireacht na hÉireann / Mheiriceá a thabhairt Adams víosa má toghadh Clinton Uachtarán. Mar sin féin, ar an gcoinníoll na Breataine na Meiriceánaigh leis an doiciméadú, a léiríonn Adams a bheith bainteach le sceimhlitheoireacht. Mar sin féin, bhí a fhios cad a bhí Clinton a dhéanamh; daoine cosúil Ted Kennedy a fhios nach raibh aon déileáil indéanta ach amháin má d’fhéadfadh an cheannaireacht poblachtach a gcuid backers na hÉireann / Mheiriceá leo. Clinton rinne an cinneadh chun cead Adams i Meiriceá ar feadh daichead ocht n-uaire; déileáladh Adams nós státaire ag Rialtas na hÉireann / Meiriceánaigh. I bhformhór tá an dearcadh na hÉireann / Mheiriceá ar an choimhlint sa tuaisceart i gcónaí ar cheann saonta, parted siad lena n-dollar as tuiscint ar chiontacht.

Níl na hÉireann / Meiriceánaigh grúpa aonchineálach agus iad siúd ag tacú IRA foréigean in Éirinn a bhí á thiomáint go príomha ag chiontacht agus d’fhonn saonta foréigin IRA. Ní raibh na hÉireann / Meiriceánaigh a fheiceáil leanaí Caitliceach a bhfuil a cosa briste ag dronganna IRA toisc go dared na leanaí sin a insint oibrí sóisialta go raibh siad raped nó drochúsáid ghnéasach ag comhalta den Sinn Féin / IRA. Ní raibh na hÉireann / Meiriceánaigh a fheiceáil comhlachtaí neamhchiontach fir, mná agus leanaí atá suite briste ar na sráideanna tar éis a bhí curtha buamaí gan idirdhealú ar shráideanna ard. Meiriceánaigh Gaeilge a bhí beatha go simplí ar aiste bia ar phíosa scannáin Chearta Sibhialta d’aois agus bailéid poblachtacha.

Bhí athrú ar an teanga an cheannaireacht poblachtach ó sin de aon chur isteach na Breataine i gcúrsaí na hÉireann go bhfuil an riachtanas do na Londain agus Rialtais Baile Átha Cliath chun cabhrú le socraíocht a éascú sa tuaisceart trí gach cainteanna san áireamh. Bhí béim Adams an post seo ar a chéad turas go Meiriceá. Adams a bhí ráidheadh ​​an seasamh na Breataine mar atá luaite i Sráid Downing Dearbhú:

Bhreatain raibh aon leas santach straitéiseach nó eacnamaíoch i dTuaisceart Éireann; Is é a leas bunscoile a fheiceáil síocháin, cobhsaíocht agus athmhuintearas a bunaíodh trí chomhaontú i measc na daoine a inhabit an oileán.

Ba léir go ndearna an tionscnamh Hume / Adams agus Rialtas na hÉireann a rian ar Dearbhú Shráid Downing agus an cheannasaíocht phoblachtach á cinnte go slí a d’fhéadfadh a fháil ar aghaidh gan defeat a ligean isteach. Clinton a bhí lárnach i spreagadh rialtas na Breataine chun dul in éineacht leis an móiminteam polaitiúil a bhí ag tosú a thógáil. Thacaigh an dearcadh seo ag an Dr Martin Mansergh, a bhí ina chomhairleoir sinsearach polaitiúil do Rialtas na hÉireann, agus Albert Reynolds raibh áirithe nach mbeadh gan na nithe seo a ionchur Clinton ar athraíodh a ionad ar aghaidh leis an luas den sórt sin. Díríodh Minds ag an dúnmharú mais IRA na fir, mná agus leanaí neamhchiontach ar Bhóthar na Seanchille Protastúnach i 1993, lean an neamhchiontach a íoc ar phraghas trom do cheannaireacht poblachtach ar shiúl na gcos dragging cur chuige maidir le dispeansáid nua polaitíochta a bhí ag tarlú.

An atrocity ar Bhóthar na Seanchille a rinne sé níos éasca do Major a shíniú Dearbhú Shráid Downing mar d’fhéadfadh sé a bheith le feiceáil ag gníomhú in iarracht chun iarracht a dhéanamh stop a chur outrages seicteach a thuilleadh. Shábháil sé freisin ar an náire rialtas na Breataine agus is féidir go raibh cainteanna rúnda an IRA leis an rialtas na Breataine dar críoch díreach i teip, leis an IRA accusing na Breataine ar intransigence. John Hume a tháinig faoi bhrú mar gheall ar a cainteanna le Adams, go leor laistigh dá pháirtí bhraith go raibh legitimized Hume Sinn Féin agus Aontachtaithe go raibh mothúcháin den chineál céanna. Hume fós agus ar deireadh thiar an brú ghlac a dola ar an fear a bhí mhisneach a oiread sin nuair a tugadh cead dó san ospidéal ar an 8 Samhain ag fulaingt ó tuirse. An brú a bhí ar mhalairt slí go luath ar shiúl ó Hume, nuair a an lá i ndiaidh tugadh cead dó ospidéal, nochtadh go raibh an Rialtas na Breataine a bhfuil cainteanna rúnda leis an IRA.

Sir Patrick Mayhew Shéan go raibh Rialtas na Breataine a bhfuil cainteanna leis an IRA nuair a dúirt sé:

Níl aon duine atá údaraithe chun labhairt nó a chaibidil thar ceann Rialtas na Breataine le Sinn Féin nó aon eagraíocht eile sceimhlitheoireachta.

Mar a shéan na Breataine raibh na cainteanna ar siúl agus na poblachtaigh shéan an leagan na Breataine na n-imeachtaí ba léir go raibh na cainteanna ar bun agus ar an 26 Feabhra 1994, bhí Sinn Fein an eolas go:

D’aontaigh Rialtas na Breataine de bheith i seilbh cainteanna leis poblachtaigh a d’fhéadfadh más rud é go ndeachaigh siad go maith a fhógairt go tapa go poiblí.

Deireadh Fómhair

Ionaid Molta do na cainteanna bhí na tíortha Lochlannacha, na hAlban agus Oileán Mhanann.

Bheadh ​​sé riachtanach go mbeadh síocháin ar feadh na tréimhse de na cainteanna a rabhthas ag súil a go deireanach 2-3 seachtaine.

Na Breataine Dhearbhaigh go mbeadh an toradh na cainteanna a bheith ina nglacfaidh poblachtaigh nach raibh aon ghá breise le streachailt armtha.

Cumarsáid idir an IRA agus Rialtas na Breataine ar aghaidh le cogadh de na focail mar a rinne gach ceann chun a seasamh a chosaint ar a dháilcheantar féin. Na Breataine úsáid as feachtas an IRA bhuamáil 1994 de bhailte cúige sa tuaisceart mar chúis gan labhairt leis an IRA agus an IRA úsáid as an Rí theip ar chainteanna de 1975 chun distrust na Breataine. Mar sin féin, bhí taobh thiar de na megaphone taidhleoireacht Martin Mc Guinness hooked ag a teagmhálacha le M16, teagmhálacha nach raibh ach impersonal. I gceann amháin cumarsáide idir Gníomhaire MI6 Michael Oakley agus Martin Mc Guinness, shínigh Oakley amach ag rá, “Tiocfaidh Ar La”, aistríonn seo i mBéarla mar, “An mbeidh ár Lá Tar”, a raibh an gol rallying na gluaiseachta poblachtach, agus táimid Is féidir glacadh leis ach amháin go raibh Oakley in iúl d’fhonn chun go dtabharfaí suas poblachtas cathach, d’fhonn atá cosúil le bheith i bpáirt ag Mc Guinness.

Faoi dheireadh d’aontaigh an ghluaiseacht phoblachtach go dtí dhá sheachtain scoirfidh-tine, ní raibh Sir Patrick Mayhew cinnte má ba é seo anois an am ceart le teacht ag caint leis an IRA mar a bhí na toghcháin rialtais áitiúil ag teacht suas ar an 17 Bealtaine. Major ordaigh a fhoireann a tharraingt suas tograí nua lena n-áirítear cainteanna níos faide scoirfidh-tine agus in éiric d’fhéadfadh an poblachtaigh a bheith lóistíochta leis na Breataine. An coinníoll amháin go raibh fíorthábhacht ag na poblachtaigh dul isteach cainteanna leis na Breataine a bhí go mbeadh an cheannaireacht poblachtach a dheimhniú nach raibh deireadh buan le foréigean ag brath ar a n-anailís a bheith formhuinithe mar an bealach amháin chun tosaigh.

An fhreagairt IRA ar na coinníollacha ba chúis leo a lua gan aon éideimhne go raibh an t-athrú i ton ó na Breataine mar gheall ar:

Cúiseanna páirtí fóirsteanach, inmheánach agus polaitiúla baile

Níl aon amhras ach go raibh an Rialtas Mór ar beholding leis na hAontachtaithe mar go raibh na hAontachtaithe a chabhraigh go díreach Rialtas tacaíocht mhór i dtaca le vóta tábhachtach ar Chonradh Maastricht Eorpach. Ar an 29 Deireadh Fómhair Albert Reynolds agus John Major eisigh ráiteas sa Bhruiséil a shéan an cur chuige Hume / Adams agus Féin Sinn cainteanna. Tá an dá Príomh-Airí in iúl go soiléir sé an-an IRA go gcaithfidh siad tiomantas a thabhairt do mhodhanna síochánta má bhí siad a bheith páirteach i gcainteanna san áireamh. An diúltú Dearbhú Shráid Downing ag an ghluaiseacht phoblachtach chiallaigh go raibh Albert Reynolds a bheith ag obair níos deacra le Príomh Aire na Breataine, John Major a fháil ar bhealach chun tosaigh. Clinton ar aghaidh ag leanúint Albert Reynolds luaidhe i ndáil leis an tionscnamh síochána thuaidh agus Clinton ar aghaidh ag luí ar fhéidearthacht Mór an tsíocháin.

Tugadh de chumhacht ag an gcoiste idirchaidrimh na seirbhíseach hÉireann agus na Breataine Shibhialta a bunaíodh tar éis an Dearbhú Shráid Downing a dhréachtú Creatdoiciméad le socrú ar na hÉireann sa deireadh Anglo. An lonnaíocht atá beartaithe i bhfad na hathruithe a bhaint amach, san áireamh sna athbhreithniú ar Airteagail 2 agus 3 de Bhunreacht na hÉireann go leagtar éileamh ar an oileán uile na hÉireann agus a athbhreithniú go raibh Rialtas na Breataine Acht na hÉireann 1920 a leagadh éileamh ó thuaidh Éirinn. An fallout ó massacre IRA ar Bhóthar na Seanchille ar 22 Deireadh Fómhair, 1993, d’fhág mothúcháin ag rith an-ard i measc an phobail Phrotastúnaigh agus na mothúcháin atá fearr a achoimriú suas ag na focail an fear óg, Keith, a bhfuil a neacht bhí butchered ag beag an IRA ar an lá sin:

Tá sé i ndáiríre dochreidte chun smaoineamh go bhféadfadh ár rialtas contemplate lamháltais a dhéanamh don IRA. Nuair a chonaic mé Adams ag iompar na cónra ar an sceimhlitheoireachta IRA a mharaigh mo neacht beag a milleadh mé agus d’fhéach mé le mo rialtas freagra a thabhairt ar a n-fheachtas seicteach marfach le dlí an Stáit. Is é a bhaint amach go bhfuil na dúnmharfóirí tugtar aon rá sa chaoi a ndéantar ár dtír nó a bheidh a reáchtáil disgrace den ordú is airde cibé acu é a sa Doiciméad um Chreat nó aon doiciméad eile.

Bhí sé mór iarraidh ar na daoine ngnáthnós Protastúnach glacadh leis go bhféadfadh Sinn Féin / IRA thréigean foréigean seicteach le haghaidh dea-, go háirithe nuair a lean Adams a dhéanamh ar an cónraí dúnmharfóirí a raibh níos mó cosúil le Myra Hindley agus Ian Brady (An dúnmharfóirí Moores) ná mar a bhí siad leis na ceannairí Poblachtach de 1916. Cé gur lean Rialtas na hÉireann a rá riamh go mbeadh siad ag dul i Rialtas le Sinn Féin / IRA i bPoblacht na hÉireann bhí ag súil leo Aontachtaithe chun dul i Rialtas Shinn Féin / IRA sa tuaisceart.

Fiú amháin laistigh gcuid céimeanna féin a bhí an IRA agus leanann a bheith acu rangú ard na Breataine gníomhairí oibriúcháin. Ceann de na Gníomhairí is infamous na Breataine ag feidhmiú laistigh de na céimeanna an IRA Frederick Scappaticci, a raibh an post a torturing agus murdering fáisnéiseoirí líomhnaithe. Nuair a Freddie bhí faoi lé ar deireadh mar ghníomhaire na Breataine a bhí numbed gluaiseacht poblachtach, Freddie a bhí go han-dlúth a bhaineann leis an gceannaireacht a poblachtach i mBéal Feirste. Bhí sé Glactar leis go forleathan laistigh den ghluaiseacht phoblachtach go raibh maraíodh Freddie poblachtaigh roinnt as a bheith fáisnéiseoirí póilíneachta, cé go raibh sé féin ina gníomhaire na Breataine. I eachtra amháin a bhí tortured triúr fear IRA agus ansin maraíodh ag Freddie mar a bhí sé amach go raibh na trí chomhalta IRA fáisnéiseoirí. Bhí glacadh na fir a bhí i gceist Gregory Burns, John Dignam agus Aidan Starrs go raibh siad fáisnéiseoirí; admhaigh siad freisin go raibh kidnapped siad, raped agus maraíodh bean óg as a gcuid spraoi féin.

Bhí an comhlacht ar a n-íospartach Margaret Perry (26) óga le fáil in uaigh éadomhain i Mullach Mór, Contae Shligigh. Ní raibh sé neamhghnách don IRA dúnmharú a kidnap agus rúnda a n-íospartaigh bury. Sa bhliain 2011, fós íospartaigh go leor de na feachtas dúnmharú IRA undiscovered i uaigheanna gan mharcáil. Bhí kidnapped Leanaí, mar shampla Columba Mc Veigh ag an IRA i gContae Thír Eoghain i 1970, a glacadh ar Chontae Mhuineacháin, tortured, dúnmharaíodh agus rúnda faoi thalamh, riamh a chorp aimsithe. Is é seo an cineál gníomhaíochta go raibh na hÉireann / Meiriceánaigh maoiniú lena n-dollar. 

A Arm Rúnda Measartha – Caibidil 11

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 11 – Gach an Uachtaráin Fir

An móiminteam polaitiúil thosaigh sé ag piocadh suas gaile mar an ‘Pan-Náisiúnach-Tosaigh’ a bhfuil cur síos amhlaidh ag aontachtaithe thosaigh a fháil ar roinnt talamh coitianta. Rialtas na hÉireann, bhí an SDLP agus an riarachán Mheiriceá faoi Uachtarán Clinton ag tairiscint an ghluaiseacht phoblachtach ar bhealach amach as an cul de sac de foréigean seicteach a bhí entrapped siad féin. TUachtarán Clinton Ceapadh Jean Kennedy Smith mar Ambasadóir na nua in Éirinn i 1993 agus seo a thug muinín nua leis an bpróiseas polaitiúil. Adams agus an cheannasaíocht phoblachtach bhí mothú an brú a thairgtear constitutionalists dóchais le haghaidh athruithe. D’fhéadfaí an ghluaiseacht phoblachtach a bheith taobh istigh den tent polaitiúil ag breathnú amach nó ar an taobh amuigh ag breathnú isteach

Ós rud é go raibh an tAcht na hÉireann ag gluaiseacht ar an tábla idirbheartaíochta thug Adams rud éigin dul ar ais chuig an cheannaireacht leis, ní raibh sé i bhfad tar éis bháis an méid sin agus scrios ach bhí sé ina tús. Martin Mc Guinness ar aghaidh leis an reitric céanna d’aois go mbeadh an Brits a bheith ag fágáil na hÉireann luaithe seachas níos déanaí, áfach, péinteáilte ar an réaltacht pictiúr difriúil. An reitric raibh ach a choinneáil ar na saighdiúirí de bhun an IRA ar bord, tá sé tábhachtach a mheabhrú go bhfuil a tháinig an chuid is mó baill an IRA ó fhorais ar ais lag oideachais agus a n-amharc ar an domhan a bhí go minic dubh agus bán. Tromlach na gcomhaltaí IRA a bhí ag a leanúna nádúr agus mar sin de na focail a gceannaireacht thoradh orthu ó lá go dtí an chéad cheann eile, ní bheadh ​​an chuid is mó de poblachtaigh fiú sa lá atá inniu buíoch as an chastacht na cainteanna rúnda agus déileáil dúbailte a tharla idir an cheannaireacht phoblachtach agus an. na Breataine

Adams a fhios go raibh sé seo an saloon deis seo caite, bhí an ghluaiseacht phoblachtach ar na rópaí araon polaitiúil agus míleata agus mar sin bhí sé go Lúnasa 1994 a tháinig toscaireacht Éireannach / Meiriceánach in Éirinn chun freastal ar an cheannasaíocht phoblachtach le haghaidh díospóireachtaí ar an méid a d’fhéadfaí an ghluaiseacht phoblachtach a sheachadadh . Adams a bhí in ann a rá leis an toscaireacht go mbeadh an IRA glaoch scoirfidh-tine dá mbeadh coinníollacha áirithe a chomhlíonadh, mhínigh Adams go raibh sé tábhachtach nach raibh an IRA a bhí le feiceáil a bheith ghéillte mar a d’fhéadfadh briseadh an ghluaiseacht poblachtach, d’iarr Adams dóibh seo a leanas :

Sin dhá cheann de na fir barr an IRA go mbeadh cead ag taisteal go Meiriceá chun a mhíniú a gcuid tacaíochta i NORAID fáth a scoirfidh-tine a bhí bheith ar a dtugtar. Bheadh ​​an bheirt fhear a bheadh ​​ag taisteal go dtí na Stáit Aontaithe thar ceann an IRA Joe Cahill, a veteran ó fheachtas 1940í an IRA a bhí curtha chun sochair a bhfuil a bheith ar cheann de bhunaitheoirí NORAID sna Stáit Aontaithe. Bheadh ​​Joe a bheith in ann a thabhairt ar an garda d’aois chomh maith leis an bpróiseas polaitiúil. Bheadh ​​an poblachtach sinsearacha eile chun taisteal go dtí na Stáit Aontaithe Pat Treanor, iar-IRA príosúnach agus Sinn Féin Comhairleoir Contae i gContae Mhuineacháin.

Treanor a bhí á sheoladh chuig na Stáit Aontaithe le roinnt de na pearsanra Óglaigh na hÉireann a bhí ar deoraíocht ar an Stáit Aontaithe Mheiriceá, den chuid is mó príosúnacht a sheachaint, go mbeadh leanúint a luaidhe. Bhíothas ag súil go mbeadh an dúbailteacht de rebel óga agus veteran garda d’aois stifle aon iarrachtaí ag deighilt na dollar na hÉireann / Meiriceánach a bhí á poured isteach an IRA. Tar éis cead roinnt agóidí Treanor agus Cahill a bheith ceadaithe i na Stáit Aontaithe an Roinn Dlí agus Cirt isteach iad Arís ach chun aird a tharraingt ar an dichotomy idir an méid a bhí an cheannaireacht a dhéanamh agus cad a bhí na saighdiúirí coise ar an talamh a dhéanamh, seachtain sula ndeachaigh Treanor go Meiriceá a dhíol an bpróiseas polaitiúil a bhí sé maraíodh beagnach trí thimpiste in ionsaí gunna IRA.

Thóg Treanor roinnt iriseoirí ar bhóthar teorann a bhí dúnta amach ag na Breataine, bhí an bóthar tosaigh ó Mhuineachán i bPoblacht go Fhear Manach sa tuaisceart i ndáilcheantar Treanor agus bhí sé béim a ach fadhb áitiúil. Mar sin féin, nuair a chonaic Treanor i bhFear Manach ag Póilíní gabhadh é mar a bhí aithne air dóibh a bheith IRA. De bhrí go raibh an carr póilíní ag cur Treanor go dtí an stáisiún póilíní i nDún Geanainn, Contae Thír Eoghain, aonad IRA aineolach go Treanor a bhí sa charr póilíní oscail dóiteáin mar an carr póilíní a rith in aice le gCeapach i gContae Thír Eoghain, gortaíodh Treanor ag an tine gunna IRA agus scaoileadh ina dhiaidh sin ag na póilíní. Léiríonn an eachtra aisteach an easpa cumarsáide a bhí ann idir an cheannaireacht poblachtach agus iad siúd ar an talamh, bheadh ​​an elitism ina chúis le fadhbanna eile mar an ‘síochána próiseas’ forbartha.

Mar sin féin, ritheadh ​​taifeadadh téip ag an IRA le RTÉ iriseoir Charlie Bird agus bhí go téip ar an aerbhealaí náisiúnta ar maidin an 31 Lúnasa, 1994, ag fógairt IRA scoirfidh-tine mar a leanas:

Ag aithint cumas an staid reatha agus d’fhonn feabhas a chur ar an bpróiseas síochána daonlathach agus ár dtiomantas chinntitheach dá rath an cheannaireacht Oglaigh na hEireann (IRA) béim tar éis a chinneadh go mar an oíche lár-, Dé Céadaoin 31 Lúnasa beidh i gcrích scor na n-oibríochtaí míleata. Gach ár n-aonad tar éis treoir dá réir sin.

Ag an stairiúil tras-bhóthar, an cheannaireacht Oglaigh na hEireann beannachtaí agus molann ár oibrithe deonacha; gníomhaígh eile; ár lucht tacaíochta agus na príosúnaigh pholaitiúla a bhain leis an streachailt in aghaidh gach odds do na cúig bliana is fiche anuas. Do mhisneach, a chinneadh agus íobairtí a léiriú nach féidir leis an spiorad na saoirse agus an fonn ar son na síochána bunaithe ar comhréiteach cothrom agus buan a bheith brúite. Is cuimhin linn go léir ndaoine a fuair bás ar son saoirse na hÉireann agus táimid arís ár dtiomantas i leith ár gcuspóirí poblachtacha.

Tugaimid faoi deara nach bhfuil an Dearbhú Shráid Downing a réiteach ná cuireadh i láthair é mar sin ag a údair. Beidh réiteach a fháil ach amháin mar thoradh ar idirbheartaíocht san áireamh. Daoine eile, go háirithe, Rialtas na Breataine, tá dualgas ar aghaidh a thabhairt ar a gcuid freagrachtaí. Is é ár mian chun cur go mór le cruthú aeráide a spreagadh. Iarraimid gach duine chun cur chuige an staid nua le cinneadh fuinnimh, agus foighne.

A leithéid de ráiteas tar éis cúig bliana is fiche an bháis agus scrios thabhairt leis faoiseamh do go leor agus tá súil go léir. Mar sin féin, bhí a fhios dóibh siúd a fhios ag an IRA suas go dlúth agus pearsanta go raibh bheith an IRA ar Impireacht na mafia agus is cuma cad faoi na focail mhaisiúil scríofa ag Adams agus a lucht siúil eile, bhí go leor de na gluaiseachta poblachtach nach mbeadh a n-coiriúlacht géilleadh d’aon polaitiúil phróiseas. Tar éis na frithghníomhartha tosaigh ó gach duine a tháinig an focal ‘buan’ an focal Buzz do tráchtairí. Aontachtaithe, An skeptics na Breataine agus eile ag lorg cruthúnas a mbuaine an ‘scor an fhoréigin’ scoirfidh-tine nó.

Sceimhlitheoirí nDílseoirí bhí anois ar a dtugtar freisin ar a ghlaoch scoirfidh-tine agus mar sin bhí sé gur ar an 13 Deireadh Fómhair, 1994, an Ordú nDílseoirí Chomhcheangailte Míleata sa urlabhraí de Spence Gusty, bhí a maraíodh an chéad Chaitliceach sa choimhlint i 1966, d’fhógair a dílseoirí scoirfidh-tine. Mar sin féin, cosúil leis an ghluaiseacht phoblachtach bhí tógtha sceimhlitheoirí dílseacha go leor suas empires coiriúla trí sracaireacht, robálacha, mangaireacht drugaí, striapachas agus mar sin de. Mar sin féin, ní raibh na dochtúirí casadh polaitiúil ag dul a bheith distracted ag na dúnmharuithe íseal eochair agus sáruithe um Chearta an Duine ag obair réimsí aicme mBéal Feirste nó i nDoire. Go deimhin, bheadh ​​teacht ag am nuair Tuaisceart Éireann Rúnaí Stáit, bheadh ​​Mo Mowlam cur síos dúnmharuithe den sórt sin agus sáruithe um Chearta an Duine laistigh den phróiseas síochána mar ‘Inmheánach Teach a choinneáil’.

Thug an dá tinte scoirfidh-leo ar an aer dóchas agus ba ábhar spreagtha é seo trí Taoiseach na hÉireann, Albert Reynolds, an SDLP agus an riarachán Mheiriceá. Rialtas na Breataine Coimeádach fhan aireach mar a bhí siad níos gaire don mothúcháin aontachas. Reynolds mar cheannaire ar an Rialtas Fianna Fail fáilte roimh Adams chuig Tithe an Rialtais i mBaile Átha Cliath i 1994, ba é seo an páirtí Fail Fianna céanna go raibh a dúirt Adams am agus nach bhféadfaí a bheith iontaofa arís. D’oscail an Fóram um Shíocháin agus Athmhuintearas ar an 28 Deireadh Fómhair, a chuir ardán do dhuine ar bith a bhí ag iarraidh aighneacht a dhéanamh ar an bhealach chun tosaigh. Aontachtaithe breathnú ar an bhFóram mar shiopa náisiúnach ag caint ach taobh thiar de na pictiúir Aontachtach a fhios go raibh a riar nua polaitíochta tarlú.

Ba é an dáilcheantar dílseoirí sceimhlitheoireachta a insular beag amháin agus a mballraíocht go simplí atá dírithe ar choiriúlacht, roinnt de na dílseoirí níos cumasaí déanta páirtithe polaitiúla beag cosúil leis an PUP bhfuil ionadaíocht ag an UVF dílseoirí. An PUP faoi cheannaireacht David Ervine chuir fiúntach leis an bpróiseas síochána. Maidir leis an ghluaiseacht phoblachtach an tasc a bhí níos deacra mar a bhí a n-uimhreacha i bhfad níos mó, bhí an cheannaireacht Phoblachta sin go distractions teacht ar a gcuid gníomhaígh go leor agus lucht tacaíochta a fuair iad féin anois i gcríoch aithne. Ar dtús an ghluaiseacht phoblachtach tháinig suas le feachtais éagsúla le distract a gcuid saighdiúirí coise; bhí feachtais a oscailt bóithre trasteorann a bhí dúnta le blianta fada mar gheall ar an staid slándála, bhí feachtas a scaoileadh príosúnaigh phoblachtacha, bhí feachtas ar son de -mhíleatú agus mar sin de. Mar sin féin, bhí an feachtas ar cheann gur tháinig na poblachtánaigh suas leis agus a leanann ar aghaidh go dtí an lá an-feachtas eagraithe agus comhbheartaithe chun stop a paráidí tOrd Oráisteach máirseáil i réimsí áirithe den Thuaidh.

An feachtas seo follasach seicteach a thug an ghluaiseacht phoblachtach ciorcal iomlán, áitiúil ‘grúpaí cónaitheoirí a bhí mar thoradh den chuid is mó ag príosúnaigh IRA agus iar-dúbailt póstaeir, banners, preaseisiúintí agus pearsanra faoi lé na’ grúpaí cónaitheoirí mar aon rud níos mó ná clúdach do Shinn Féin / IRA gníomhaígh. Mar sin féin, aon duine a bhí bothered freisin, bhí na Scothaicme polaitiúla sásta go bhfuil na saighdiúirí coise a bhí á choinneáil ar áitiú. Core baill an IRA a bhí tógtha atá suas empires coiriúil cé go raibh raged an choimhlint le fáil anois faoi lé féin go hiomlán, lean an IRA le dúnmharú mangairí drugaí nach mbeadh ceadúnas a íoc leis an t-aonad IRA sa cheantar ina raibh siad ag déileáil. Smuigleáil (breosla agus toitíní), góchumadh, robálacha bainc, a d’fhéadfadh sracadh níos soiléire a bheith le feiceáil mar an dúnmharuithe seicteacha subsided. Sa díospóireacht i dTeach na dTeachtaí ar an 27 Eanáir, 1999, an tUasal Robert Mc Cartney (MP, Dún Thuaidh) go raibh a dúirt an Ardchonstábla nach raibh sé ar an amhras slightest an IRA Sealadach agus Dílseoir UVF a bhí freagrach as an bualadh, lámhach agus ciorruithe a bhí á dhéanamh sna pobail a tionchar an-mhór orthu.

An tUasal Seamus Mallon (MP) an SDLP (Caitliceach / Náisiúnach) sa díospóireacht chéanna sa Commons dúirt, “Daoine, go háirithe daoine óga, a chur faoi bhrú síceolaíoch éagsúla ar bhealach go bhfuil ceaptha a chosaint ar an móin, tionchar a imirt ar cumhacht creimneach de ghrúpaí paraimíleatacha i n-eagraíochtaí. ” Daoine cosúil le Seamus Mallon a bhí lucht tacaíochta lárnach den phróiseas síochána a bhí ag éirí sickened ag an brutality mafia á n-úsáid ag na coirpigh IRA a choimeád ar bun chumhacht, rialú agus ciúineas ins na réimsí ina raibh ceannas. Mar sin féin, bheadh ​​an brú fíor teacht ar ghluaiseacht phoblachtach Márta 1999 nuair Scoil na mBráithre Críostaí 60 Miontuairiscí tiomanta le clár chun an brutality ag dul ar aghaidh sa tuaisceart. Seo clár faisnéise 60 nóiméad béim ar an ghníomhaíocht Maifia an dá sceimhlitheoirí ndílseoirí agus poblachtach agus ceannach sé tUachtarán Clinton a thabhairt ar na sáruithe ar Chearta an Duine sa chaint Lá Fhéile Pádraig a sa bhliain 1999. An clár faisnéise Scoil na mBráithre Críostaí agus urlabhra Bill Clinton a shábháil ón mbás go leor mar an ghluaiseacht phoblachtach cuireadh iachall a thuilleadh chun aghaidh a thabhairt ar a gcuid freagrachtaí laistigh den ‘phróiseas na síochána’.

Cibé an réaltacht den saol laethúil do na daoine Caitliceach agus Protastúnach i bpríosún sa geiteonna a bhí á rialú go bhfuil ag na sceimhlitheoirí phoblachtacha agus dhílseacha lean an Scothaicme polaitiúil a chanadh as an mbileog iomann ‘síochána’. Tugadh cuireadh do Shinn Féin leis an gcomhdháil infheistíochta idirnáisiúnta in Óstán an Europa i mBéal Feirste, Óstán an céanna go raibh séidte an IRA suas ar ócáidí dosaen. Bhí Glaonna le haghaidh cainteanna leis na Breataine an t-éileamh eile ag gluaiseacht phoblachtach agus tugadh ar dtús ag leibhéal an Oifig Thuaisceart Éireann agus ar deireadh thiar do Rúnaí Leibhéal Stáit. Cad araon hAontachtaithe agus oifigigh na Breataine fhoghlaim go tapa ná go raibh an cheannaireacht poblachtach i gceachtar Guinness Mc nó Adams stór focal an-teoranta. Ceannaireacht poblachtach a bhí caol insular ar an domhan agus ní raibh siad ar chumas féin a chlaonann ó gcuid dea-ullmhaithe scripteanna, i gcás ba chóir iad a bheith faoi lé. Fiú iriseoirí ar an ócáid ​​a bhí ach amháin chun ceisteanna a bhí á léamh ar dtús agus ceadaithe ag Adams nó Mc Guinness.

Mar sin féin, ní fhéadfadh an casadh polaitiúil cheilt ar an bhfíric go raibh an ghluaiseacht phoblachtach ag leanúint ar dhúnmharú, éigniú, chéasadh agus lot iad siúd laistigh dá bpobal féin, mar a ghlac siad smacht fist iarainn ar a empires coiriúla. Leanaí a bhí á nglacadh ag dronganna IRA agus fosta agus lámhaigh a insint oibrithe sóisialta go raibh siad raped nó gnéasach ionsaí ag baill Sinn Féin / IRA. Ní raibh an ghluaiseacht phoblachtach ag iarraidh a níocháin salach nite os comhair an domhain meáin a bhí camped anois i dTuaisceart Éireann mar an ‘síochána próiseas’ unfolded. Nuair a dúshlán mé amháin sinsearach IRA ball, Hughes ‘Darkie’ Brendan, mar gheall ar an dul ar aghaidh sáruithe ar Chearta an Duine i gcoinne leanaí Caitliceach ag an IRA a dúirt sé, “Nuair a bhfuil siad ag cosa a bhriseadh, nach bhfuil siad ag smaoineamh ar briseadh ar shiúl”, i bhfocail eile an cheannaireacht poblachtach a bhí ag ligean coirpigh poblachtacha a dhéanamh mar áthais siad chomh fada is nach raibh briseadh siad ar shiúl ón gcomhlacht is mó ar an ngluaiseacht poblachtach.

Gaeilge / Meiriceánaigh ag a súile agus cluasa in aice leis an brutality laethúil a bhí á meted amach anois leis an bpobal Caitliceach ar bhonn laethúil ag gluaiseacht poblachtach, gluaiseacht go raibh chuaigh ó Myth go mafia mar a thit an Scothaicme polaitiúil adh. Mar a d’fhan gach duine lena mbaineann leis an bpróiseas síochána d’fhoilsiú an Creatdoiciméad a bhí geallta ag Rialtas na Breataine agus na hÉireann, d’fhoilsigh an Irish Times Londain ar leagan leaked ar an doiciméad. An leagan leaked ba chúis outrage i measc aontachtaithe mar a bhí sé go raibh go leor rúnda a dhéanamh le poblachtaigh. An sceitheadh ​​a bhí obair an sympathizer an-chur aontachtach i státseirbhís John Major s; seo aontachtach a bhí ina bhall de ghrúpa i Westminster ag iarraidh iad féin ‘Cairde an Aontais, bhí an grúpa seo freisin mar bhall Sean eochair O’Callaghan ( iar-IRA ceannaire iompú MI5 ghníomhaire).

Foilsiú an doiciméid leaked oscail an Times suas díospóireacht agus d’fhéadfadh imoibriú aontachtach a thomhas. Nuair a bhí tús curtha leis an deannaigh socraithe i ndáil leis an díospóireacht doiciméad leaked faoi na rudaí a d’fhéadfadh an doiciméad fíor iontu. Ní dócha go raibh an duine a sceitheann an doiciméad a intinn dearfacha ar nós thionscnamh díospóireacht phoiblí, bhí sé níos mó is dócha go raibh an sceitheadh ​​rud éigin á n-úsáid ag hAontachtaithe lena dtugtar rabhadh don Rialtas na Breataine gan dul i bhfad ró nuair lamháltais a thairiscint do sceimhlitheoirí. Ar an gCéadaoin an 22 Doiciméad Feabhra an Creat a foilsíodh ar deireadh, bhí bheannaigh sé le dóchas ag náisiúnaithe agus aontachtaithe skepticism ag. Is féidir leis an Frithghníomhartha a achoimriú is fearr a chur ar bun le tuarascáil seo ar dhíospóireacht an t-aon mhór phoiblí ar siúl ar an doiciméad:

D’fhéadfadh an doiciméad Creat bheith deadlocked ag flaws ina Ollamh dhéanamh suas dlí le rá dúirt inné.

TOllamh Simon Lee, Ollscoil na Banríona, Béal Feirste dúirt mic léinn sochaí polaitiúil, ‘Ceartas 95′, Ollscoil na Ríona go bhfuil an comhthionscnamh Breataine agus na hÉireann “I bhfad ó foirfe”. Creideann an tOllamh go mbeidh an doiciméad theipeann ar deireadh thiar toisc go bhfuil sé sraith de “seiceálacha agus iarmhéideanna”.

“Beidh sé deireadh suas áit a bhfuil gach duine vetoing gach duine eile”, a dúirt sé ar chruinniú pacáilte na mac léinn i Nelson Mandela Halla na Banríona inné.

An tOllamh Lee mb’fhéidir go mbeadh na tograí ag obair níos fearr le córas na seiceálacha agus iarmhéideanna dlí seachas gardaí sábháilte polaitiúla. Dúirt sé go raibh sé i gceist freisin go údair an doiciméad cur chuige Thuaisceart Éireann mar shochaí ar “Dhá Foirne” atá ar leithligh, ach ag súil leo teacht le chéile ar talamh coitianta.

An tOllamh leanas nár cheart iarr ar na daltaí iad féin cé acu is maith leo an doiciméad ach cibé an bhfuil sé “Just”. An tOllamh Lee ag labhairt ag ceann de na díospóireachtaí chéad poiblí a sheoladh ag ‘Ceartas 95′.

Michael Ritchie ó Choiste na Riaradh an Cheartais dúirt go raibh spreagadh sé go raibh aghaidh cearta an duine aonair agus mionlaigh sa Doiciméad Chreat.

Aontachtaithe Uladh, dúirt Stephen King an doiciméad, ‘caged’ polaiteoirí aontachtacha ag súil iad a bheith ag comhoibriú laistigh de pharaiméadair daingean.

SDLP ionadaíocha, Peter Coll, dúirt an gcruinniú go bhfuil an doiciméad seo cruthúnas go bhfuil, “Tá Deighiltí teipthe”. [1]

Ollscoil na Ríona a bhí go bhfuil an áit bhreithe an ghluaiseacht um Chearta Sibhialta a bhí céim uair amháin i lár arís i dtéarmaí ag iarraidh a bhogadh an tsíocháin-próiseas ar aghaidh i ndíospóireacht oscailte, macánta agus trédhearcach faoi na ceisteanna a allmhairiú ar an lá. An doiciméad le cabhair díospóireacht phoiblí den sórt sin cé nach bhfuil aon tábhacht forleathana bunreachtúil, sa mhéid is go mbeadh aon chinneadh a ghlacfaidh ar na ceisteanna bunreachtúla fós i lámha na ndaoine dTuaisceart Éireann agus i bPoblacht na hÉireann i reifrinn ar leith. An Creatdoiciméad chomh maith le díospóireacht phoiblí chobhsaithe a leochaileach síocháin phróiseas, cé nach raibh an ghluaiseacht phoblachtach fhormhuinigh an doiciméad raibh siad is cinnte aitheanta deis laistigh dá athbhrí.

Ba mhaith leis an tsíocháin a bhíonn próiseas remain go leor do gach cineál na cúiseanna, bhí na páirtithe go léir lena n-áirítear bunreachtúil an riarachán Meiriceánach a fheiceáil fíor-thiomantas an tsíocháin ag an ghluaiseacht phoblachtach agus bhí éileamh ar dhí-choimisiúnú airm an IRA. Ba é seo do phoblachtánaigh an siombail suas nach raibh siad ag an bpointe sin a dhíol le n-toghlach féin. An cheannaireacht poblachtach argóint nach raibh de-coimisiúnú ina réamhchoinníoll chun an IRA scoirfidh-tine, áfach, bhí aighneas éileamh seo ag an IRA ag an Ollamh Paul Bew ag Ollscoil na Banríona.

I staidéar cuimsitheach ar an litríocht ar fad atá ar fáil a bhí mhalartú go bhfuil idir Rialtas na Breataine agus an cheannaireacht Poblachtach, dúirt an meamraim san áireamh idir Martin Mc Guinness agus a MI6 teagmhála Michael Oakley, an tOllamh Bew go raibh dí-choimisiúnaithe is cinnte ar an tábla os comhair na IRA scoirfidh-tine de 1994. Ba léir gur aontaigh an cheannaireacht poblachtach a thabhairt suas an IRA, áfach, ní raibh an am ceart le haghaidh an cheannasaíocht phoblachtach a thabhairt suas den sórt sin a dhíol le ballraíocht féin a bhí ag baint úsáide as fós foréigean ar shráideanna Thuaisceart Éireann.

Ceannaireacht poblachtach ar aghaidh ag labhairt amach an dá thaobh a n-béal i ndáil leis an tsíocháin, ar shráideanna Bhéal Feirste agus Doire poblachtánaigh a bhí ag leanúint ar dhúnmharú, éigniú agus daoine lot laistigh dá bpobal féin a bheidh ar mar a chothabháil siad rialú fist iarainn de na réimsí sin. Beidh Poblachtánaigh dúnmharaíodh ag an mór agus an dea-iompú súil dall ar mhaithe le leas an ‘níos mó maith’. Bhí lámhaigh mangairí drugaí nach mbeadh airgead cosaint a íoc leis an IRA marbh; tógadh leanaí agus mná a thuairiscigh á raped ag baill Sinn Féin / IRA amach agus lámhaigh nó fosta a choimeád ar bun a Silence. Tógadh cailín 16 bliain d’aois as a teach i gCathair Ard Mhacha, stripped agus ionsaí ag gang IRA a bhí ag baint úsáide as a seasamh a quench a tart pedophile.

An ghluaiseacht phoblachtach ar aghaidh ag úsáid bagairt an fhoréigin Macra más rud é nach raibh siad a fháil a mbealach sa phróiseas polaitiúil. I mí Mheán Fómhair go luath, 1995, agus bhí an IRA ar ‘tine scoirfidh-’ le breis agus bliain, rabhadh an ghluaiseacht phoblachtach go cruinniú Angla-Éireannach idir an Príomh Aire na Breataine, John Major agus an Taoiseach na hÉireann, ba chóir John Bruton go mbeadh chealú nó a bheadh, “Comhlachtaí ar na Sráideanna”. Bhí an bhagairt roimh i mí Lúnasa, 1995, nuair a dúirt Gerry Adams, ag tabhairt aghaidh ar rally ag Halla Cathrach Bhéal Feirste, “nach bhfuil an IRA imithe ar shiúl a fhios agat”. Adams fhios go raibh ag streachailt sé a choinneáil gníomhaígh IRA ar bord próiseas a chuma a thairiscint IRA thabhairt suas do rud ar bith níos mó ná suíochán sa bhfad fuath Foirgnimh Stormont.

Adams in agallamh mionsonraithe le Times na hÉireann i 1995 dúirt riamh go mbeadh an IRA a thabhairt suas agus más rud é go raibh dí-choimisiúnú réamh-riocht, ní bheadh ​​go raibh dócha go bhfuil scoirfidh-tine. Rialtas na Breataine iarr an ghluaiseacht phoblachtach go socrófar ceist na dí-coimisiúnaithe a bheadh ​​an IRA tiomanta do thabhairt suas a chuid airm do Chomhlacht um Dhíchoimisiúnú Idirnáisiúnta mar a fuair cainteanna gach páirtí-faoi bhealach. Bhí sé seo ar chomhréiteach idir an t-éileamh na Breataine go bhfuil roinnt airm an IRA a thabhairt suas mar choinníoll réamh-le ceannaireacht phoblachtach ag dul isteach cainteanna (ar a dtugtar Washington Trí ceanglas) agus an gealltanas IRA a lucht tacaíochta go bhféadfadh arm Óglaigh na hÉireann ar láimh ach thar tar éis Bhí socrú polaitiúil. I ndáiríre, bheadh ​​an IRA a bheith in ann a thabhairt suas a chuid airm as radharc an phobail laistigh de na téarmaí nua inghlactha le haghaidh dí-coimisiúnaithe. Sceimhlitheoirí nDílseoirí chreid nach raibh de-a choimisiúnú réamhriachtanas cainteanna mar Gary Mc Michael dúirt:

Ní chreidim gur chóir go mbeadh fuair tú fisiciúil os cionn na n-arm is gá chun idirphlé ar siúl.

Bheadh ​​Uachtarán Bill Clinton móiminteam breise a chur leis an tsíocháin a próiseas le cuairt a thabhairt ar an taobh ó thuaidh i mí na Samhna, 1995, agus tar éis an Euphoria an Uachtaráin cuairt bhog an fócas a iar-Seanadóir na Stát Aontaithe, An Coimisiún George Mitchell ar fear trí, a bhí á chur ar bun chun breathnú ar mholtaí le haghaidh dí-coimisiúnaithe. Sular foilsíodh tuarascáil an Choimisiúin i mí Eanáir 1996, shocraigh an Rialtas na Breataine agus na hAontachtaithe go raibh toghcháin i dTuaisceart Éireann ar an mbealach is fearr chun cinn. Na Breataine agus na hAontachtaithe Creidtear gur trí tionól daonlathach d’fhéadfadh saincheisteanna mar dí-choimisiúnaithe a dhéileálfar le. Náisiúnaithe dhiúltú go huathoibríoch leis an togra seo a chreidiúint é a bheith ar ais chuig an Aontachtach d’aois is mó Stormont riail. Tuarascáil an Choimisiúin i mír dá mhíreanna an leor molta i measc nithe eile nach raibh de-coimisiúnaithe riachtanach sula uile-pháirtí cainteanna.

Bhí socraithe ag an cheannaireacht poblachtach ar straitéis oirbheartaíochta le taidhleoireacht powered ard a bheadh ​​a atreorú ó na n-éagumas chun straitéis fíor polaitiúil, bheadh ​​sé a choinneáil chomh maith an domhain meáin díriú ar shiúl ó na rúin go leor dorcha a leagan faoi thalamh sna réimsí sin á rialú ag an ghluaiseacht phoblachtach. Go leor de na rúin dorcha ar aghaidh a bheith faoi lé sa 21ú hAois mar íospartaigh go leor de éigniú agus coireanna eile ag na lámha ar Sinn Féin / IRA ball fháil ar an misneach a chun tosaigh leis na sonraí a mblianta tosta i bhfeidhm.

An IRA – A Arm Cóir Rúnda – Caibidil 12 – Daonlathas Consociational poncaithe ag marfach Out-Rage

Mar sin, bhí sé go raibh na daoine beag a bhí faoi réir an oiread sin sáruithe ar Chearta an Duine ar an lámha sceimhlitheoirí phoblachtacha agus dhílseacha ón uair a dhearbhú scoirfidh-tinte i 1994 go mí-úsáid aitheanta agus aitheantas a thabhairt ag Uachtarán na Stáit Aontaithe Mheiriceá, an tUasal Bill Clinton sa chaint Lá Fhéile Pádraig a 1999.

An brú ar aghaidh ar ghluaiseacht phoblachtach chun deireadh a chur lena ciorruithe, rapes agus barbarity in aghaidh an phobail i ngeiteo Caitliceach thar a wielded sé de chumhacht Mafia sin i bhfad. Ceannaireacht poblachtach a bhí á bhrú agus ceirteacha tarraingthe sa treo ceart ag na constitutionalists sa bhaile agus thar lear. Seanadóir George Mitchell a bhí lárnach bróicéireachta Chomhaontú Aoine an Chéasta; an comhaontú seo deis gach taobh an deis chun díriú ar an lá go lá arán agus saincheisteanna im sa nua Thionól Thuaisceart Éireann, tig leis na saincheisteanna níos mó Bunreachtúil a ghlacadh reifreann seo a leanas ar ais suíochán i dTuaisceart Éireann agus i bPoblacht na hÉireann. Tá an coincheap ar a dtugtar Daonlathas Consociational nó i sráid teanga, aontú go n-aontaíonn. Cuireadh an coincheap fad a úsáidtear i bhfoirmeacha éagsúla i ndlínsí eile do na páirtithe polaitiúla sa tuaisceart ag mac léinn iarchéime ag Ollscoil na Banríona, Béal Feirste, agus a snáitheanna lárnacha glacadh go tapa.

An Comhaontú Aoine an Chéasta a shínigh na páirtithe go léir lena n-áirítear Sinn Féin ar Aoine an Chéasta, 1998, atá leagtha amach freagrachtaí an-sonrach do na sínitheoirí leis an gcomhaontú sin lena n-áirítear tiomantas do mhodhanna síochánta. Scaoileadh na príosúnaigh go léir sceimhlitheoireachta agus próiseas dímhíleatú / normalú ar aghaidh le suiteálacha trúpaí a tharraingt siar agus díchóimeáil na Breataine míleata.

I mí an Mheithimh 1998 tionóladh toghcháin do nua Tionól Thuaisceart Éireann agus d’fhonn éascú a mhórán alt den phobal agus is féidir go mbeadh an Tionól go mbeadh 108 suíochán ollmhór. An toghchán a cheadaítear an Pháirtí Aontachtach Fhorásach (PUP) a léirigh an grúpa terror dílseoirí an UVF a bhuachan dhá shuíochán agus bhí sé seo úsáideach. Grúpaí imeall eile ar nós na mBan Coalition bhuaigh dhá shuíochán ach go luath a ghalú. É fírinne an scéil ná go raibh an nua Tionól Thuaisceart Éireann ar bun agus a reáchtáil agus cumhacht a bhí á roinnt anois idir Chaitliceach agus Phrotastúnach. Tráchtairí go leor le fios go raibh roinnt cumhacht den sórt sin ar fáil sna 1970í agus nach raibh níos mó ná 3,500 daoine gá chun bás ar ais simplí a Stormont riail.

Tháinig Aontachtaithe Uladh ceannaire David Trimble Chéad Aire agus Sinn Féin, Martin Mc Guinness bhí an LeasChéad-Aire. Tá an Stormont an-go dúirt Gerry Adams a bhí propping suas riail Imperial in Éirinn a bhí á riaradh anois i bpáirt ag Sinn Féin. Mar sin féin, ní raibh ar fad go maith sa ghluaiseacht poblachtach, agus iad ag iarraidh a bheith gach rud le gach duine gur cheadaigh an Adams / Mc Guinness ceannaireacht coirpigh laistigh gcuid céimeanna féin a dhéanamh mar áthais siad. Sé seo léiriú féin i Samhain 1997 nuair a PIRA, Máistir Ráithe, d’fhág Michael Mc Kevitt an Airm an IRA Chomhairle agus ghlac leis airm, pléascáin agus pearsanra. Mc Kevitt líomhnaítear nach raibh sé sásta leis an gceannaireacht a poblachtach gnó a dhéanamh leis an Brits, ach go raibh sé ar an gComhairle Arm-am ar fad nuair a bhí Martin Mc Guinness a bhfuil cruinnithe rúnda le Gníomhaire MI6 Michael Oakley. Is fiú a nótáil go bhfuil ag gach tráth i rith an phróisis seo Oakley á comhairle Sean O’Callaghan. Bhí O’Callaghan ar an Arm an IRA gComhairle ach bhí faoi lé mar ghníomhaire na Breataine, ar athraíodh a ionad O’Callaghan go Sasana nuair a bhí sé ina chomhairleoir sinsearach don tSeirbhís Rúnda na Breataine, O’Callaghan Bhí baint freisin le umar smaointeoireachta ar Thuaisceart Éire, Idirphlé Nua.

Tá an IRA feidhmiú faoi na rialacha atá sa méid a bhfuil ar a dtugtar an Leabhar Glas, bhí léigh mé an leabhar nuair a bhí mé i bpríosún agus tá sé ina leabhar an-simplí le sraith deadly de rialacha. Deir sé go soiléir go mbeidh duine ar bith a bhaineann mí-úsáid nó misappropriating airm IRA nó pearsanra aghaidh Cúirte Martial agus má fhaightear ciontach i gcion tromaí a fhorghníomhú. Mar sin féin, Michael Mc Kevitt ná aghaidh Cúirte Martial nó d’fháil bháis, an chúis atá leis seo go bhfuil an cheannaireacht poblachtach chreid go mbeadh buamaí cúpla agus killings ag ‘easaontaigh’ cabhrú le fócas ar an intinn na hAontachtaithe, na Breataine, Rialtas na hÉireann agus gach eile pháirtithe leasmhara. Bhí an tactic a úsáidtear go minic ag gluaiseacht poblachtach, agus cé go ar an ócáid ​​seo ní raibh an IRA Real oibriúcháin faoi orduithe díreach ó na ceannaireachta poblachtach raibh tacaíocht intuigthe an Airm an IRA Comhairle.

Tá an PIRA bhí go minic a úsáidtear bratacha áise a chur i gcrích dúnmharuithe ag amanna na polaitíochta de íogair. Mar shampla, i mBaile an tSíoda ​​Kingsmill i 1976, nuair a stop an IRA ar ualach bus na bhfear oibre i nDeisceart Ard Mhacha agus maraíodh deich gcinn de na aon fhear déag oibre Protastúnach ar bord, fágadh an t-aonú do marbh, dúirt an killers IRA an Caitliceach ach amháin ar an bus chun siúl amach as an ardán, a úsáidtear an IRA an chlúdach ainm Ard Mhacha Theas Grúpa Gníomhaíochta Poblachtach, go deimhin, bhí Michael Mc Kevitt cheann de na comhaltaí IRA páirteach sa massacre i 1976. Ar an Domhnach, an 20 Samhain, 1983, chuaigh poblachtaigh an Lóiste Mountain Pentecostal Eaglais, i Darkley, in aice le Keady, i gContae Ard Mhacha agus dúnmharaíodh i fola fuar trí cinn de na daoine Protastúnach a bhí ag guí ann, gortaíodh seacht goers Eaglais eile sa ionsaí cowardly. Na sceimhlitheoirí úsáid as an t-ainm a chlúdach ‘Force Imoibriú Caitliceach’. Tar éis an IRA scoirfidh-tine de 1994 a úsáidtear an IRA an t-ainm Gníomhaíochta chlúdach Díreach in aghaidh Drugaí (DAAD) chun dúnmharú agus lot mangairí drugaí nach mbeadh airgead cosaint a íoc leis an IRA.

 Sa bhliain 1996 an IRA murdered an Gharda Síochána Jerry Mc Cabe, a bhí murdered an Gharda Síochána Mc Cabe ag gang IRA a bhí i mbun an robáil armtha faoi orduithe díreach an Airm PIRA Chomhairle cuid acu a bhí ina suí anois sa Rialtas Thuaisceart Éireann. [1 ]

Ar an 19 Iúil, 1998 smashed ochtar ball den PIRA i dtuaisceart Bhéal Feirste a mbealach isteach an árasán de 33 bliana d’aois Caitliceach, Andrew Kearney, agus lámhaigh marbh dó os comhair a pháirtí agus dhá leanbh seachtaine d’aois. An gang coiriúil sracadh amach ansin ar an teileafón agus jammed an ardaitheoir ionas nach bhféadfaí cabhair a thoghairm. Bhí an dúnmharú cowardly a rinneadh mar Andrew, maith ar a dtugtar spóirt fear, bhí stop an rapist IRA ó dtuaisceart Bhéal Feirste ionsaí ar leanbh ar Bhóthar na bhFál i mBéal Feirste. Tá an IRA ag iarraidh a choinneáil ar a rúin dorcha agus go mbeadh siad a mharú aon duine a thriail a nochtadh dóibh. Bheadh ​​aon duine a chúiseamh i ndúnmharú riamh Andrew mar a bhí amharc coireachta cosúil le ‘Teach Inmheánach a choimeád’ ag na Breataine dar leis an IRA ghéillte anois. Is féidir leis an bpróiseas síochána a bheith le feiceáil dá bhrí sin, ar ócáid ​​a bheith ina bac díreach ar an gceartas.

Mar sin féin, an cheannaireacht poblachtach tacaíocht intuigthe don ‘easaontaigh’ a bheadh ​​ar ais go luath dóiteáin nó ar a laghad a aiféala, momentarily ar a laghad. Ar an 15 Lúnasa, 1998 curtha ar an IRA Real buama carr i mbaile Ómaigh i gContae Thír Eoghain. An buama phléasc i sráid siopadóireachta gnóthach agus Maraíodh 29 neamhchiontach fir, mná agus leanaí. Bhí sé seo ina bhuille léirigh do na gnáthdhaoine na hÉireann a bhí fágtha a bhlaosc shocked. Tar éis an oiread sin tá súil á thairiscint ag an bpróiseas síochána fledgling an fhuil an neamhchiontach arís agam di ar na sráideanna.

An IRA Real bhí i gcomhar le baill den IRA Leanúnachas chun dúnmharú mais a sheachadadh do mhuintir na hÓmaí. Ceannaireacht poblachtánach i bhfoirm Adams agus Mc Guinness cuireadh iachall anois chun Cáineann an buama na hÓmaí, nach n-hypocrisy caillte ag tráchtairí seasoned go leor a bhí a mheabhrú an massacres a lán le déanaí faoi cheannaireacht an Adams / Mc Guinness. Mar shampla, bhí curtha trí seachtaine roimh an buama na hÓmaí an ‘easaontaigh’ buama sa bhaile den chuid is mó Protastúnach Dhroichead na Banna nuair a gortaíodh iad 35 neamhchiontach fir, mná agus leanaí agus an cheannasaíocht phoblachtach theip Cáineann go outrage, bhí na híospartaigh Droichead na Banna Protastúnaigh cé go raibh na híospartaigh an Ómaigh idir Chaitliceach agus Phrotastúnach.

An buama na hÓmaí a bhí cloch mhíle sa phróiseas síochána, bhí dírithe ar intinn agus an gnó ar an bpolaitíocht ar aghaidh. Gealladh go leor ag an dá Rialtas na Breataine agus na hÉireann i ndáil leis an tsúil agus príosúnacht de na dúnmharfóirí Ómaigh, áfach, chomh minic agus is amhlaidh an cás nuair a bheidh an deannaigh socraithe ciontaíodh aon duine de bhuamáil na hÓmaí. Ba mhaith leis an teaghlaigh na n-íospartach Ómaigh caingne a thionscnamh, sibhialta rathúil in aghaidh roinnt de na baint acu leis an massacre Ómaigh ach nach bhfuil aon tionchar fíor ar ghníomhaíochtaí an ‘easaontaigh’ a bheith acu.

I Nollaig 1999 bhí an limistéar nua Tuaisceart Éireann Tionól chumhacht chineachta dó le Westminster agus riail dhíreach ar deireadh dar críoch tar éis seacht mbliadhna ar fhichid. Mar sin féin, d’fhan de-coimisiúnú fadhb thromchúiseach, agus go raibh ‘easaontaigh’ beagnach neamhghníomhach ar feadh tréimhse shuntasach tar éis an buama na hÓmaí, lean an IRA a chur i gcrích dúnmharuithe agus cineálacha eile coiriúlachta. I bhFeabhra 2000 ar fionraí Rialtas na Breataine an Tionól Thuaisceart Éireann mar a bhraith Aontachtaithe in ann leanúint sa Rialtas le Sinn Féin agus lean an IRA le gnó mar is gnách. Ceannaireacht poblachtach a bhí faoi bhrú leanúnach chun stop a ligean a chomhaltaí chun leanúint ar aghaidh le gníomhaíocht choiriúil. Más rud é nach raibh an cheannaireacht rialú an gcoiriúlacht laistigh dá céimeanna féin ansin ní fhéadfadh sé a sheachadadh a chuid freagrachtaí laistigh de théarmaí Chomhaontú Aoine an Chéasta. ‘Slab’ Thomas Murphy a bhí ina Phríomh-an IRA Foirne ar feadh blianta fada os comhair na gCúirteanna i bPoblacht na hÉireann os comhair na muirir coiriúla a bhaineann le himghabháil cánach, gur úsáid Coiriúil na hÉireann Biúró um Shócmhainní tactics FBI a chur síos ar cheann de na Godfathers Mafia (http: / / Murphy tipiciúil conas mar sin a bhí déanta poblachtaigh a dtugtar rath pearsanta ar chúl an choimhlint sa tuaisceart.

I mí Bealtaine 2000 d’aontaigh an cheannaireacht poblachtach a thabhairt suas airm an IRA. Sé seo ar ndóigh ba mhaith scagtha san áireamh an doras cobhsaí tar éis an capall bolted mar a bhí le fáil ar an ‘easaontacha’ buamaí PIRA semtex. Na Breataine fhreagair comhchineáil agus cuireadh ar ais ar cumhacht don Tionól ar an mbonn go mbeadh an IRA a thabhairt suas a chuid arm. Mar sin féin, lean an IRA a mhias amach bás agus scrios, agus cé go lean cairde go leor de na sceimhlitheoirí i gcodanna áirithe de na meáin chumarsáide agus go háirithe i Stáit Aontaithe Mheiriceá a chur in iúl ag teipeanna aontachtach, neamhaird ar an meán céanna ar na comhlachtaí briste na n-íospartach éigniú agus eile d’íospartaigh na coireachta IRA a bhí ann fosta a isteach ciúineas ins an limistéir atá faoi cheannas na coirpigh phoblachtacha agus dhílseacha. Sa deireadh in aghaidh níos mó ná fianaise whelming gur lean an IRA ar dhúnmharú, d’éirigh Chéad Aire, David Trimble mar nach bhféadfadh sé a insint a mhuintir go raibh thug sé síocháin nuair a bhí dúnmharú leanúnach ar na sráideanna, roinnt príosúnach a scaoileadh go deimhin, faoi théarmaí an Bhí ar ais Comhaontú Aoine an Chéasta le coiriúlacht agus go mbeadh roinnt deireadh suas ag cur isteach pianbhreitheanna saoil úr i dtuaisceart na hÉireann agus Poblacht na.

An brú suite ar an cheannasaíocht phoblachtach agus go háirithe ó Mheiriceá áit a raibh an oiread sin infheistithe ag an riarachán Clinton. I mí Dheireadh Fómhair 2000 IRA Cuireadh iachall ar deireadh a n-arm a thabhairt suas do chomhlacht díchoimisiúnaithe, áfach, i go leor rúnda le húdaráis na Breataine ceadaíodh do na Sealadach IRA ceannaireacht a choinneáil 1000 arm cosanta lena n-áirítear raidhfilí agus gunnaí láimhe, tá an chuid is mó de na hairm anois i lámha na grúpaí ‘easaontacha’. Constitutionalists ar aghaidh ag bhrú ar aghaidh leis an bpróiseas síochána agus Sinn Féin ina dhiaidh sin taobh thiar le IRA coiriúlacht clutching ag a n-eireabaill cóta. Sa bhliain 2001 bhí a gabhadh trí poblachtaigh sinsearach agus bhí oiliúint narco-sceimhlitheoirí (FARC) i Columbia agus tá sé seo le náire mór dóibh siúd a bhíodh ag obair chomh crua ar son na síochána agus i riarachán go háirithe Mheiriceá.

I mí Dheireadh Fómhair 2002 raided an Féin-oifigí Shinn ag Stormont ag na póilíní imscrúdú oibríocht Spy líomhnaithe IRA ag Stormont, ar fionraí an Tionól agus riail dhíreach a fhorchuirtear. É fírinne an scéil ná go raibh roinnt de na daoine is sinsearaí Shinn Féin i Stormont gníomhairí na Breataine, Dennis Donaldson gan ach ceann amháin, mar sin bhí sé deacair a rá leis an guys maith as an olc. I mBéal Feirste i Nollaig 2004 goideadh an IRA Banc an Tuaiscirt agus ghoid fiche is a sé-milliún punt sterling. Sa geiteonna ina bhfuil an Mafia poblachtach wielded rialú lean sé a mhias amach bháis, ciorrú agus céasadh do dhuine ar bith a sheas ina bhealach. Ceann de na dúnmharuithe an IRA phróifíl is airde, agus ar an tine scoirfidh-, a bhí i mí Eanáir 2005, nuair a dhéanann baill shinsearacha an IRA murdered an Caitliceach neamhchiontach, athair de dhá Robert Mc Cartney. Mar sin féin, lean an tUasal Mc Cartney deirfiúracha ar killers sceimhlitheoireachta Robert le fuinneamh agus thug a n-glaoch ar son an cheartais go Meiriceá Mar sin féin, mar a bhí cur isteach na dúnmharfóirí Óglaigh na hÉireann le finnéithe agus píosaí scannáin CCTV, ní bheadh ​​dúnmharfóirí Robert a chiontú.

Le linn na chéad tréimhse deich mbliana de phoblachtacha agus dhílseacha ‘scoirfidh-tinte’ 1994-2004 bhí:

179 dúnmharuithe sceimhlitheoireachta

1,129 feistí pléascach sceimhlitheoireachta thángthas

2313 sceimhlitheoireachta – ciorruithe agus bualadh go príomha i gcoinne leanaí agus daoine fásta óga, bhí iarracht go leor díobh a thuairisciú a éigniú nó mí-úsáid ghnéasach ar na lámha sceimhlitheoirí do na húdaráis

5650 arm sceimhlitheoireachta fáil

5, 908 cúisimh choiriúla i gcoinne sceimhlitheoirí

11, 307 duine gortaithe ag gníomhaíochtaí a bhaineann sceimhlitheoireachta

Níl ach dhá sheachtain tar éis dhearbhú an IRA a scoirfidh-tine sa bhliain 1994 an IRA a maraíodh 54 bliain d’aois Caitliceach Frank Kerr agus rinne an IRA amach robáil in Iúr Cinn Trá Contae an Dúin. Ar an 9 Feabhra, 1996 phléasc an IRA buama i Wharf Chanáracha Londain murdering beirt oibrí siopa neamhchiontach agus díobháil os cionn céad duine neamhchiontach. Sceimhlitheoirí Poblachtach agus dílseoirí ag dúnmharú ar a mbeidh agus go mbeadh an dúnmharú cur síos faoi dheireadh thiar ag Rúnaí na Breataine Stáit Thuaisceart Éireann, Mo Mowlam mar “tís inmheánach”, i bhfocail eile ní raibh na sceimhlitheoirí sháraíonn a ceasefires comhaontaithe dá dhúnmharú siad ach, raping agus daoine torturing laistigh dá bpobail féin.

Bhí a bhí an Páirtí Aontachtach Daonlathach (DUP) a bhí i gceannas ag an Ian Paisley Rev liathróid crua le linn an phróisis cainteanna agus d’fhág sin dóibh san ionad maith leis na daoine Protastúnacha a d’fhulaing an oiread sin ar na lámha sceimhlitheoirí poblachtacha. I dtoghchán na Samhna 2003 a bheadh ​​an DUP steal na héadaí UUP agus a bheith ar an páirtí Aontachtach is mó sa tuaisceart, go mbeadh sé seo a fhágáil anois an DUP sa suíochán tiomána. I mí Iúil 2005 dúirt an IRA go raibh ordaigh sé a bhallraíocht a thabhairt suas a n-airm agus a gcuid spriocanna a shaothrú trí mhodhanna síochánta.

An caint ar aghaidh agus an chóragrafaíocht pholaitiúil ar aghaidh le himirt amach ar stáitse an domhain riamh ag laghdú mar a ghluais an domhain meáin ar ábhair níos tábhachtaí. Faoi dheireadh na bliana 2006 Príomh Aire na Breataine, Tony Blair agus Taoiseach na hÉireann, bhí Berty Ahern cainteanna leis na páirtithe Éire thuaidh a fheiceáil má d’fhéadfaí cineachadh a bhaint amach arís. Bhí an chuid is mó tuirseach anois baint acu leis an bpróiseas síochána ar an teip leanúnach an ghluaiseacht phoblachtach chun fanacht laistigh de na paraiméadair de Chomhaontú Aoine an Chéasta.

I mí Eanáir 2007 d’aontaigh an cheannasaíocht phoblachtach chun tacú le Seirbhís Póilíneachta nua Thuaisceart Éireann, PSNI, go raibh an réamhchoinníoll na bpoblachtach a bheith ceadaithe ar ais isteach sa Tionól. Adams agus Ian Paisley ar aghaidh ag obair le chéile sa Tionól tar éis athchóiriú cineachadh ar an 8ú Bealtaine agus an dá Pháirtí Aontachtach Uladh agus an SDLP a bhí le feiceáil ar dtús mar fágadh na Seaimpíní ar an bpróiseas síochána suí ar an taobh línte agus na dhálaí foircneacha aontachta agus náisiúnachas oibrigh le chéile. Ian Paisley Snr a throid uair an Friotaíocht Uladh (paraimíleataigh dhílseacha) a Chéad Aire agus IRA ceannaire (gníomhaire MI6) Bhí Martin Mc Guinness an LeasChéad-Aire. Ar an talamh lean an IRA chun dul i mbun coiriúlacht, i nDeireadh Fómhair 2007 ar an IRA murdered Caitliceach 21 bliain d’aois, Paul Quinn i gContae Mhuineacháin, i bPoblacht na hÉireann, an dúnmharú brúidiúil agus cowardly de duine neamhchiontach óg léirigh arís go raibh an IRA níos mó cosúil le dúnmharfóirí an Moore ná mar a bhí siad le poblachtachas. Mar sin féin, bhí an ghluaiseacht phoblachtach lagú tromchúiseach a sheasamh mar an ‘easaontaigh’ chuir sí armtha ar dtús bhí ag glacadh anois ar móiminteam nua.

Ar an 8 Meán Fómhair, 2008 Dúirt an Coimisiún Neamhspleách Monatóireachta (IMC) go raibh rialú an IRA Arm na Comhairle a thuilleadh oibriúcháin agus nach raibh an IRA bagairt ar an bpróiseas síochána. Mar sin, ba chosúil go raibh an (IMC) agus na Breataine sock-puipéad Thuaisceart Éireann um Chearta an Duine sásta súil dall dul chuig an dul ar aghaidh mí-úsáidí um Chearta an Duine á colbhaí ag an IRA i gceantair ina raibh siad rialú. Bhí sé ar eolas go maith gur thug Sinn Féin Uachtarán, Gerry Adams a athair ar shochraid stíl iomlán IRA nuair a bhí a fhios madraí ar an tsráid go raibh Gerry Adams Snr a rapist linbh sraitheach mar a bhí a mhac Liam Dominic Adams. Dhealraigh sé go bhfuil gach duine ag glacadh anois le dearcadh Mo Mowlam ná go raibh an dúnmharú, ciorrú agus céasadh agus éigniú na gCaitliceach ag na lámha ar an Mafia poblachtach rud níos mó ná ‘tí inmheánach’.

Ba mhaith leis an dul ar aghaidh sáruithe ar Chearta an Duine ag an IRA go luath arís a chur amach atá déanta ag poblachtaigh ‘easaontacha’. Ar an 7 Márta, 2009 an IRA Real mharaigh dhá Saighdiúirí na Breataine agus wounded ceathrar eile ag Massereene bonn arm gar do Aontroma. Dhá lá ina dhiaidh sin bhí lámhaigh oifigeach PSNI marbh ag an Leanúnachas IRA i Craigavon.

Mar sin, cé hiad na easaontaigh agus tá siad aon dlisteanacht. Sa bhliain 1986, nuair a Ruiri Ó Brádaigh gceannas ar ghrúpa le splinter na bpoblachtach ar shiúl ón gcomhlacht is mó de Sealadach Sinn Féin / IRA, sé nach ndearna sé amhlaidh mar gheall ar athrú beartais i ndáil le abstentionism ach i ndáil leis an athrú cumhachta. Adams agus Mc Guinness a rinneadh aon rún go bhfuil siad chun an bonn cumhacht ag an ghluaiseacht phoblachtach a ghlacadh chun an thuaidh agus an luaidhe garda sean athrú ag Ó Brádaigh as cumhacht. Ó Brádaigh ar bun Sinn Féin a bhfuil aon rud níos mó ná siopa ag caint do na fir d’aois a bhfuil cónaí i do chompord coibhneasta i bhfad ó na coimhlinte ó thuaidh feadh na mblianta. Ó Brádaigh masterminded freisin a chruthú Leanúnachas IRA, áfach, tá sé ach le blianta beaga anuas go Leanúnachas bhfuil tús a ghearradh a gcuid fiacla paraimíleata mar a n-céimeanna a bheith ataithe ag iarbhaill den IRA Sealadach. Sa bhliain 1996 phléasc an CIRA ar 1,200 punt meáchain inti buama ag óstán i bhFear Manach, áfach, ba é seo an obair ar fhoireann bheag atá bunaithe i Muineachán tuaithe, i bPoblacht na hÉireann. Tá Bluff O’Bradiagh ar siúl faoi shiúl ó na príomh-sruth Sinn Féin / IRA eagraíocht abstentionism nochta go héasca mar Poblachtach Sinn Féin tar éis suíochán sa Phoblacht nuair is féidir leo a fháil duine éigin tofa chun uirbeach nó comhairle contae.

I Samhain 1997 d’éirigh an dá Mc Kenna Kevin agus Michael Mc Kevitt ar a seasaimh ar an Sealadach IRA Arm na Comhairle. Kevin Mc Kenna a dúirt sa bhliain 1994, “Chomh fada is na leaids leis na balaclavas atá ann chun súil a choinneáil ar rudaí Tá áthas orm a théann in éineacht leis”, a bhí Mc Kenna ag caint faoi na cainteanna idir Mc Guinness / Adams agus na Breataine Rialtais. Mar sin féin, i 1997 chinn Mc Kenna d’fhéadfadh sé a thuilleadh a bheith mar chuid de na Féin / IRA Sinn eagraíocht. Níl aon fhianaise ann a thabharfadh le fios go ndeachaigh Mc Kenna leis na easaontaigh ach go bhfuil sé socraithe go simplí i scoir i gContae Mhuineacháin. Michael Mc Kevitt ar an láimh eile a bhí an IRA Sealadach, bheadh ​​Ráithe Máistir Ard foirm an IRA Real. Mc Kevitt a bhí in ann a ghlacadh pearsanra, airm agus pléascáin leis. Cé go bhfuil an IRA Sealadach beartas fada forghníomhaitheach aon duine a mí-úsáid as a bpearsanra nó airm tugadh Mc Kevitt lámh saor in aisce. Bheadh ​​an béal-píosa don IRA Real polaitiúla an, 32 An Coiste Flaitheas Chontae.

Ó thaobh poblachtach tá nach bhfuil an Leanúnachas IRA ná an IRA Real aon dlisteanacht. O’Bradaigh dá chuid a bhí sásta dul i ngleic le Rialtas na Breataine nuair a oireann sé a thuras egotistical; scoilt sé a thuilleadh le gluaiseacht phoblachtach thar pearsanta seachas spreagthaí fada polaitiúla téarma. Michael Mc Kevitt a bhí ar an Arm an IRA Comhairle nuair a bhí Martin Mc Guinness a bhfuil cruinnithe rúnda le M16, bhí Mc Kevitt pháirtí a thabhairt suas Poblachtánach cathach agus bhí sé pháirtí breise ar an executions mais Poblachtánaigh Éireannacha i gcontaetha na teorann mar gheall ar an IRA ceannaireacht ar chaimiléireacht. Bheadh ​​easpa Mc Kevitt ar na hintleachta a fheiceáil ar deireadh thiar ag fónamh dó pianbhreith fiche bliain i bPríosún Phort Laoise na Poblachta i ndiaidh Mc Kevitt raibh a chara-Gníomhaire FBI a bheadh ​​ag dul níos déanaí Stáit bhfianaise ina choinne.

Is é an turas ar cheannaireacht an Adams / Mc Guinness aon éagsúla, áfach, Sinn Féin Sealadach Tá / IRA anois glacadh leis go hoscailte a ról mar polaiteoirí bunreachtúla i Tionól araon críochdheighilte Stormont agus Dáil Éireann sa Phoblacht. Fhágáil na teipeanna go leor de na ceannaireachta ar an Guinness / Adams Mc, lena n-áirítear mímhacántacht agus chaimiléireacht iad le roinnt ualach maidir le cruthú an lá nua-aimseartha ‘easaontaigh’. Tá scoil an-soiléir smaoinimh laistigh poblachtachas Éireannach a thugann le fios gur tugadh Michael Mc Kevitt lámh saor in aisce ag an ceannaireacht Óglaigh na hÉireann Provisonal mar chreid go cheannaireacht go mbeadh shootings íseal easaontach lárnacha agus buamáil cabhrú le fócas ar an intinn na hAontachtaithe, Rialtas na Breataine agus Rialtas na hÉireann.

An buama na hÓmaí i mí Lúnasa 1998 d’fhág an IRA Sealadach ceannaireacht dearg aghaidh mar a thuig siad an futility agus meargántacht ligean Mc Kevitt chun siúl amach lena n-semtex. Mar sin féin, bhí sé ró-dhéanach, a bhí caillte cheana féin Murphy Slab agus daoine eile a d’fhéadfadh a raibh tionchar ag aon am amháin, a bhfuil tionchar acu ar na grúpaí ‘easaontacha’. Tugadh Fiú Martin Mc Guinness shrift gearr nuair a chuaigh sé go deisceart Ard Mhacha chun iarracht a fháil ar roinnt tionchar a imirt. Mar sin féin, cé go raibh an Ómaigh sprioc iontach féin do na ‘easaontaigh’ agus an cheannaireacht PIRA a bhí in iúl dóibh siúl amach lena n-semtex, athghrúpáil na easaontaigh go simplí agus bhí cónaí le dul i ngleic lá eile. Ionsaithe easaontacha le déanaí ar an baile Shinn Féin MP Conor Murphy agus eile Sinn Féin / IRA ball léiríonn go bhfuil na easaontaigh a glacadh ar fhoirm saol nua. Sula raibh Sinn Féin Uachtarán, Gerry Adams TD reáchtáil mar iarrthóir Shinn Féin i Lú in Olltoghchán na hÉireann Ginearálta 2011, bhí Sealadach IRA ceannaireacht i mBéal Feirste a reáchtáil roinnt cruinnithe leis na IRA Real i Lú d’fhonn a áirithiú le déileáil a bheadh chumas Gerry Adams a reáchtáil i Lú gan aon bhagairt ionsaí ó IRA Real nó freasúra polaitiúil ón gCoiste Flaitheas 32 Chontae.

An IRA Estate (anois scoilt ach dírithe), Leanúnachas IRA, INLA agus iar-bhaill go leor de na PIRA a dhéanamh anois suas na céimeanna an bhagairt ‘easaontacha’. Tá an killings de dhá saighdiúirí ag Massereene arm bonn i 2009, marú PSNI oifigeach Stephen Carroll i Márta 2009 agus an PSNI oifigeach Ronan Kerr i 2011, léiríonn go soiléir go bhfuil an ‘easaontacha’ bagairt go bhfuil cuma cad a mbunús sásta leanúint ar aghaidh le futile, lochtach agus den chuid is mó thiomáint egotistically feachtas na n-ionsaithe cowardly. Tá an ‘easaontacha’ bagairt tiomáinte i bhformhór na gcásanna ag fiontar féin-freastal agus coiriúla. Is é an teacht chun cinn le déanaí ar Phoblacht na hÉireann Arm Fuascailte síos ag an gCoiste Monatóireachta Idirnáisiúnta mar, “grúpa go bunúsach ar choirpigh ag cur banner poblachtach chun stádas ceaptha a thabhairt dá ngníomhaíochtaí.” Easaontaigh a lán acu i bpríosún ar Oileán na hÉireann le haghaidh gníomhaíochtaí coiriúla ó sracaireacht ó chlubanna damhsa lap le déileáil drugaí. Mar sin féin, cosúil leis an Sealadach IRA / Sinn Féin roimh iad a mbeidh na easaontaigh coiriúla a bhaint as an scáileán deataigh de ionsaí frithshóisialta gnéithe a chur i bhfolach a n-intinn coiriúil féin. Deir bPróifíleoirí Síceolaíochta go bhfuil na baill IRA Real a stripped agus mharaigh Kieran Doherty i nDoire coirpigh gnéis is dóichí baint úsáide as a seasamh sa IRA Real chun gratify a tendencies Homophile.

Níl aon amhras ach go bhfuil an bhagairt easaontacha faoi láthair níos airde i 2012 ná mar a bhí le blianta fada anuas, tá gach na gcodanna éagsúla a dhéanamh suas iomlán an bhagairt easaontacha anois ag obair go dlúth lena chéile. I réimsí oibre / underclass ina mbíonn na bandits beag nó rud ar bith tar éis athrú do na daoine ngnáthnós mar thoradh ar an ‘díbhinn síochána’ agus mar sin na huiscí ina riamh go bhfuil snámh / coiriúlacht seicteach imithe ar shiúl. An t-urrús seirbhísí luaidhe ag m15 tar isteach ar oibríochtaí easaontacha go leor i míonna beaga anuas, áfach, tá siad ach a fháil t-ádh uair amháin. An ionsaí buama carr ar Beairic Pálás, i Hollywood a bhfuil freisin an Ceanncheathrú na m15 an am céanna le haistriú cumhachtaí póilíneachta agus ceartais ó Westminster go Stormont thaispeáint go bhfuil an bhagairt easaontacha amháin go bhfuil a chomhordú agus a chinneadh, is cuma cad a spreagadh. Tugadh an buama déanta suas de thart ar 100/20lbs pléascáin bhaile go Béal Feirste agus ansin a chuirtear i dtacsaí Hi-jacked.

Níl na easaontaigh strayed i bhfad ó chonair na a gcomhghleacaithe PIRA, an lucht déanta buama bunaithe in áiteanna beaga tuaithe den chuid is mó i gcontaetha, Muineachán, Lú, Ard Mhacha, Dún na nGall agus Fhear Manach. Féadfaidh an pearsanra a bhfuil tag ainm difriúil anois ach tá siad a rugadh den chuid is mó as an PIRA, tá roinnt fola nua agus tá sé á n-earcú agus cuntais do roinnt na n-oibríochtaí botched, páistí chomh hóg le 12 á groomed ar na bealaí seo na sceimhlitheoireachta daoine fásta. Mar a luadh thuas an ‘easaontaigh’ Tá freisin a maraíodh le déanaí 31 bliain d’aois Kieran Doherty a bhí ina bhall de a n-eagraíocht i nDoire, bhí Doherty fuair oibriú móra drugaí ag déileáil oibriú i gContae Dhún na nGall. Níl sé soiléir más rud é a maraíodh Doherty toisc go raibh sé ag oibriú fiontar taobh amuigh de rialú na IRA Real i nDoire nó toisc go raibh sé ina dealer drugaí iarbhír, is é an dara ceann nach dócha.

Bhí Doherty rith oibríocht mangaireacht drugaí ó theach le duine eile sinsearach easaontacha Seamus Mc Greevy, a bhí bunaithe ar a sa Mhí. Seamus Mc Creevy crochadh é féin ar 31 Eanáir, 2010. I nDeireadh Fómhair 2009 ghlac eile easaontacha John Brady sinsearach a shaol féin agus á sealbhú ag Bóthar na Trá PSNI stáisiún. Tagann an dúnmharú déanaí Real IRA cheannaire Alan Ryan i mBaile Átha Cliath ag am nuair na línte blurred idir sceimhlitheoirí agus mangairí drugaí a bheith scriosadh é, ‘easaontacha’ gníomhaíocht ach gníomhaíocht choiriúil fillte i bratach áise.

Mar sin tá sé go bhfuil mearbhall i bhfad agus neamhchinnteacht sa teaghlach easaontacha. Dealraíonn a tactic reatha cúis discomfort chun Sinn Féin agus éiginnteacht ar an Tionól ag Stormont gearr radharcach agus counterproductive. Mar sin féin, sightedness gearr rud riamh a ghluaiseacht phoblachtach a bhí as ghearr. An próiseas polaitiúil ar aghaidh i 2012 agus tá dul chun cinn atá á dhéanamh.

Ar an 27 Meitheamh, 2009 dúirt an sceimhlitheoirí dílseacha i bhfoirm an UVF a chríochnaigh siad de-choimisiúnú agus an UDA dúirt go raibh a thosaigh sé ar an bpróiseas dí-choimisiúnaithe, áfach, fanann na sceimhlitheoirí dílseacha ar nós a n-áiteanna gcuntar phoblachtach go hiomlán ag gabháil do coireachta cineál Mafia. Grúpa eile splinter phoblachtach dúirt an INLA ar an 10 Deireadh Fómhair, 2009 go mbeidh sé a feachtas foréigin a thabhairt chun críche, is é fírinne an scéil go bhfuil an INLA curtha torn go comhsheasmhach óna chéile ag feuds inmheánacha agus leanann an príomhfhócas a bhallraíocht a bheith coiriúlachta le roinnt INLA a cheanglaíonn na céimeanna an IRA Real agus Leanúnachas.

Tionól Thuaisceart Éireann fuair spreagadh mór é ar an 12 Deireadh Fómhair, 2009 nuair a labhair Hillary Clinton, an Rúnaí Stáit Aontaithe Stáit dá chomhaltaí agus labhair leis na ceannairí polaitiúla sa tuaisceart. Aird bhog ansin leis an cineachadh na gcumhachtaí póilíneachta agus ceartais do Thionól Thuaisceart Éireann, i ngleic le sceimhlitheoireacht a bheadh ​​fós, áfach, le MI5. Ar an 25 Eanáir, 2010 premiers na Breataine agus na hÉireann, Gordon Brown agus Brian Cowen, le chéile i mBéal Feirste a iarann ​​amach aon fhadhbanna leis an cineachadh póilíneachta agus an cheartais. Bhí sé suimiúil a thabhairt faoi deara go raibh ceachtar premier a bhfuil deiseanna grianghraf le Peter Robinson nó Gerry Adams an bheirt acu a bhí beo sa chuimhne ó scannail pearsanta. Ar deireadh, i mí Feabhra go luath thángthas ar Chomhaontú ar póilíneachta agus an cheartais ag Hillsborough Caisleán agus síníodh an déileáil amach ag an premiers beirt. Ar an 9 Márta, 2010 a vótáil an Tionól i bhfabhar na socruithe nua do phóilíneacht chineachadh agus an cheartais. Bheadh ​​David Ford de chuid an Pháirtí Comhghuaillíochta neamhsheicteach Dlí agus Cirt an Tuaiscirt Aire in Aibreán 2010.

I mBealtaine 2010 bunaíodh an Rialtas nua na Breataine as comhrialtas idir na Conservatives agus an Páirtí Daonlathach Liobrálach agus Tionól Thuaisceart Éireann a bhí ag feidhmiú go maith. HAontachtaithe i deacracht mar theip ar na hAontachtaithe Uladh a fháil ar aon Básanna tofa chuig Teach na dTeachtaí agus an Aontachtach Uladh ceannaire Sir Reg Empey tar éis éirí as a bpostanna. An DUP fós láidir cé gur theip a n-cheannaire Peter Robinson a fháil atoghadh chun suíochán MP d’Oirthear Bhéal Feirste a léirigh sé mar MP do duine is tríocha bliain. Peter Robinson cosúil gur fhulaing mar gheall ar an fallout ó scannal a bhaineann lena Iris bhean chéile. Sinn Féin arís amach polled an SDLP náisiúnach.

Ceann de na fadhbanna leanúnach do Shinn Féin i bPoblacht na hÉireann ná go raibh siad iarracht ró-deacair a bhaint amach do na meánranganna agus mar sin caillte i bhfad tacaíochta traidisiúnta. Veterans Poblachtach ba chóir dóibh a bheith freastal orthu i dtéarmaí ainmniúcháin do thoghcháin gur caitheadh ​​ar leataobh agus daoine a raibh siad rannpháirteach sa choimhlint a bheith parachuted isteach an traidisiúnta rang Sinn Féin ag obair ionadaithe a n-ionad ag dea-groomed agus in iúl rang ar lár newbie Tá. Cuireadh duine cosúil Mary Lou Mc Donald, TD i mBaile Átha Cliath, a bhfuil aithne laistigh ciorcail poblachtacha mar ‘Mary Cé, ar aghaidh mar Iarrthóir Shinn Féin do na Toghcháin Eorpacha fad is a bhí neamhaird poblachtaigh veteran. Mary Lou fheictear lár-rang, oideachas agus an cineál iarrthóir gur mian Sinn Féin anois a chur i láthair do na toghthóirí.

Cé go bhféadfadh daoine cosúil Caoláin Caoimhghin Sinn Féin O ‘TD a fheiceáil mar rang lár-, is é an bhfíric go bhfuil sé sráide creidmheasa mar a bhí sé ann le linn na stailceanna ocrais agus thug suas a post maith i mBanc na hÉireann a bheith ag obair go lánaimseartha mar a gníomhaíoch Shinn Féin phobal. Is é an cineál seo inchreidteacht go bhfuil ann i go leor de na newbie tá anois a bheith lámh-roghnaíodh ag an cheannaireacht poblachtach mar iarracht iad a bhaint amach do lár na hÉireann. Ach d’éirigh ball eile próifíl ard Shinn Féin i mBaile Átha Cliath ón bpáirtí i 2010, dúirt Killian Forde go raibh sé ag fágáil Sinn Féin toisc go raibh sé “mhaithe le staid agus unresponsive.” Killian Forde Chuaigh triúr ball próifíl eile ard Sinn Féin a d’fhág an páirtí thar an cúpla bliain anuas lena n-áirítear carraig leaba Shinn Féin i mBaile Átha Cliath, Christy Burke. Christy Burke, Louise Minihan, John Dwyer agus anois Killian Forde tar éis a chinneadh go léir a fhágáil Sinn Féin.

Cén fáth ansin tar éis éirí an lucht tacaíochta RA club an “RA-Ts” thréigean long fiachmhúchta. Ní leor é do Shinn Féin a eisiúint ráitis mouthed mealy ionsaí gach duine aonair ar leibhéal pearsanta gach uair amháin acu jumps long. “Is é an fhoirm is fearr de chosaint ionsaí” an tactic Leabhar Glas de i seilbh uisce beag i ndaonlathas nua-aimseartha an lae, a thaispeáint Sinn Féin ach iad féin a bheith níos leithlisí agus insular nuair a ionsaí siad daoine aonair a bhraitheann go bhfuil an páirtí chaill sé a bhealach. Ní mór do Shinn Féin le maireachtáil i ndaonlathas nua-aimseartha ceisteanna tromchúiseacha acu-selves, cén fáth a bhfuil gníomhaígh an oiread sin tiomnaithe léim long nuair ba chóir iad a marcaíocht ard ar an tonn a bhfuil bainte amach sa tuaisceart. Cad é a d’fhág páirtí freasúra uair amháin bríomhar agus gutha i sórt sin shambles? I mo lá mar ghníomhaíoch ar Sinn Féin oibrigh mé fada agus deacair le haghaidh feachtais toghcháin go leor riamh, ghlac mé uair amháin an oiread agus is mar aon ní amháin cent do mo blianta fada d’obair tiomanta do Shinn Féin. Nuair is gá mé lads a chur suas póstaeir do Shinn Féin raibh mé in ann a iarraidh ar arm na oibrithe deonacha, nuair is gá mé lads dul thart ar an teach tábhairne ar oíche Dé Sathairn a dhíol An Phoblacht raibh mé in ann roghnú agus a roghnú a bhí ag iarraidh mé, sa lá atá inniu, áfach, Sinn Is Féin ina pháirtí de gníomhaígh íoctha agus dochtúirí casadh leath-gairmiúla.

Daoine cosúil le Christy Burke bhí taobh neartófaí ionas go geansaithe woolly oilte cosúil le ‘Máire Cé is féidir mairg an vóta rang lár, is é seo áit a ndeachaigh Sinn Féin mícheart. Ó mo chuid tuairimí féin a fheiceáil mé cúpla i céimeanna Sinn Féin anois sásta a dhéanamh tiomantas na daoine cosúil Christy Burke, tá an gníomhaí obair go dian curtha ar leataobh. Anois, ag súil i Sinn Féin leis an ghníomhaí a fháil a íocadh, ba mhaith leo go mbeadh a fhios cad atá ann dóibh, ar ndóigh beidh ann i gcónaí ar an fools a dhéanamh ar fad do na ‘chúis’ ach tá siad ag fáil níos lú ag an lá. Sinn Féin má tá sí le maireachtáil agus amhras orm go mbeidh sé, go háirithe sa deisceart, ní mór a fháil ar ais go Basics, ní mór é a iarraidh ar cén fáth a bhfuil na fir a bhí uair sin réidh agus toilteanach chun obair dheonach a gcuid seirbhísí a thuilleadh a dhéanamh, cén fáth a bhfuil daoine cosúil le Christy ag siúl ar shiúl náire ar a bhfuil Sinn Féin anois. Ní leor go bhfuil a fhios Sinn Féin go mbeidh siad a fháil ar vótaí sa tuaisceart toisc nach bhfuil aon rogha eile inchreidte i bpobail fada ó dearmad ag an Stát agus a ceannairí cheer; nach bhfuil sé go leor chun íoc dochtúirí casadh a chur i láthair réaltacht fhíorúil nuair a bhíonn a gcuid tacaíochta féin a ina gcónaí i ar fud an domhain fíor.

Cé go taitneamh as Sinn Féin na torthaí vóta agóid i Olltoghchán na Poblachta sa bhliain 2011, beidh Sinn Féin i bPoblacht na hÉireann a mhealladh dheireadh a bheith ar an céimeanna ar cheann de na páirtithe polaitiúla príomhshrutha mar a rinne Oifigiúil Sinn Féin os a gcomhair. Cé go raibh boasted Sinn rath Féin le linn Olltoghchán 2011 Ginearálta i bPoblacht na hÉireann nuair a mhéadaigh siad a n-ionadaíocht Dála 4-14 Dála, an léiriú ar an phobail fearg leis an gcoiriúlacht agus éilliú Fhianna Fáil agus a gcuid bedfellows seachas aon dlisteanú ar pholaitíocht sheicteach de Sinn Féin. Tá líon suntasach de phoblachtánaigh rá go bhfuil gceannteideal i dtreo a pinsean sean-aoise agus thar na deich mbliana atá romhainn beidh Sinn Féin ag cailleadh go leor de na príomhphearsana, beidh sé seo dul i thoradh ar scoilt thuaidh / theas. Beidh Sinn Féin bheith gníomhach sa tuaisceart amháin, áit a mbeidh ar a gcomhar leanúnach le siúd atá i mbun coiriúlacht a bheith ina titim síos agus cuirfear polaitíocht eile a fháil.

Deireadh Caibidil 12

Is é seo an Leabhar obair atá ar siúl agus déanfar athbhreithniú go leanúnach agus suas dáta. Do thuairimí Cuirtear fáilte roimh agus i gcás inar cuí do thuairimí a úsáid chun feabhas a chur ar cháilíocht a chuid á

Loughgall Martyrs, 28 Anniversary, Loughgall Informer, Jim Lynagh

Loughgall Martyrs 28th Anniversary

Loughgall is a picture-postcard village on the borders of Tyrone and County Armagh that with its neatly arranged window boxes and hanging baskets you would expect to win the best kept village competition year after year. Tourists come for the antique shops and cosy tea rooms that line its narrow main street. 28 years ago in 1987, other visitors came to Loughgall.

The quiet of a May evening on 8 May 1987 was shattered by the thunder of SAS guns as the Regiment (as it is known) ambushed and wiped out one of the most heavily armed and experienced Active Service Units (ASU) the Provisional IRA had ever assembled. It was known as the ‘A’ Team. Eight bodies in boiler suits, some with balaclavas, lay bloody and dead on the ground and in the back of the van in which they had been travelling. The SAS had been lying in wait and had opened up with a barrage of over 200 rounds blasted from General Purpose Machine guns (GPMGs) and high-powered Heckler and Koch rifles. The SAS outnumbered and outgunned the IRA by three to one. The van was riddled like a sieve and its IRA passengers cut to pieces. It was the biggest loss the IRA had suffered since 1921 when a dozen of its men were wiped out by the notorious ‘Black and Tans’. Loughgall police station, a few hundred yards outside the village and the target of the IRA’s attack, was reduced to a twisted pile of concrete and rubble. The IRA just managed to detonate its 200 lb bomb before the SAS opened up.

A few miles away in the ops room that was the nerve centre of the security forces’ Tasking and Co-Ordinating Group (TCG) from which the ambush had been directed, an SAS Commander, a Senior M15 Officer and two senior RUC Officers (both shot dead 1989, see, Smithwick Tribunal) anxiously gathered to hear the result of one of the most carefully planned M15, RUC and Army operations of the northern conflict. They gathered around an SAS officer who was in radio contact with the SAS commander on the ground, when the news came through, the SAS Officer turned to those gathered (TCG) and declared, “Total Wipe-out”.

To the British, the SAS had given the IRA a taste of its own medicine and to Ulster Unionists clambering for the army to take the gloves off, not before time. There was celebration in the TCG at the unprecedented spectacular and quiet contentment in the Northern Ireland Office. Its Permanent Under-Secretary at the time, Sir Robert Andrew, later said how he felt on hearing the news. ‘My personal reaction was really one of some satisfaction that we had ‘won one’ as it were. I think it demonstrated to the IRA that the other side could play it rough. I hope it sent a message that the British government was resolute and was going to fight them.’

Certainly the IRA had been playing it very rough. Only a fortnight earlier, it had assassinated Northern Ireland’s second most senior judge, Lord Justice Gibson and his wife with a 500 lb bomb as they drove back across the border after a holiday away. The explosives had come from Libya. The judge had been a prime target ever since he had acquitted the police officers who shot dead Gervaise McKerr (whose case was also ruled on at Strasbourg) and two other IRA men during a car chase in 1982. He commended them for bringing the deceased to ‘the final court of justice’. None of them was armed at the time. The then Northern Ireland Secretary, Tom King said, ‘We were conscious we were facing an enhanced threat and we took enhanced measures to meet it.’ The SAS was the cutting edge.

At the time of Loughgall, the IRA was brimful of confidence. It had recently had its bunkers filled almost to bursting with over 130 tons of heavy weaponry and high explosives smuggled into Ireland in four shipments courtesy of Mrs Thatcher’s sworn enemy, Colonel Gaddafi (murdered 2011) of Libya. The depleted ranks of its leadership had also been strengthened by the IRA’s mass break-out from the Maze prison in 1983, many of whose senior gunmen were still on the run. One of them was Patrick McKearney (32).

It was known that IRA Commander, Jim Lynagh, had developed a new Maoist strategy of liberating Green Zones, zones that would be cleared of the British and their collaborators. The IRA began its new strategy in 1985 with a devastating mortar attack on the RUC station in the border town of Newry in which nine police officers died. It followed it up with a bomb and gun attack on Ballygawley police station that left two RUC men dead. In 1986, it launched a bomb attack on another police station, unmanned at the time, in the tiny village of the Birches along the shores of Lough Neagh in County Tyrone. Now a new delivery system had been used, a JCB digger with a 200-lb bomb in the bucket. The digger smashed through the security fence, the bomb exploded and reduced the station to rubble. The attack on Loughgall was designed to be a carbon copy of the attack on the Birches. But this time British intelligence knew the IRA was coming and was across its plans.

The first indicator about the Loughgall operation came three weeks earlier from an RUC agent based in Monaghan Town, Patrick Kelly had travelled to Monaghan to meet Jim Lynagh, however, as often happened, Lynagh was not about, Patrick Kelly made the fatal mistake of making inquiries about Lynagh with Owen/Eoin Smyth, the Round House Bar, Church Square, Monaghan Town. Barely three weeks before Loughgall, five of the East Tyrone IRA had shot dead Harold Henry (52), a member of the Henry Brothers construction business that carried out repairs on security force bases. Just before midnight, the IRA took Mr Henry from his home, put him up against a wall and shot him dead with two rifles and a shotgun. He left a widow and six children. To the IRA he was a ‘legitimate target’, the first of more than twenty ‘collaborators’ to be ‘executed’ by the IRA for ‘assisting the British war machine.’ One of the weapons believed to have been used in the Henry killing was later retrieved at Loughgall.

On the basis of the information passed to the RUC Special Branch by the IRA informer in Monaghan Town, a major security operation was put into action. Extra SAS Teams were brought into the north, within hours of arriving in the north, the SAS Teams were brought to the firing range beneath the RUC Forensic Lab in Belfast, were they test fired similar weapons to those that would be used by the IRA Team at Loughgall. The SAS Team was briefed by Chief Superintendent Harry Breen and RUC Superintendent Robert Buchanan. This test firing would allow the SAS to distinguish between friendly and enemy fire on the night of the Loughgall executions. While the Monaghan Informer had given an indicator that a major operation was about to take place, the actual target was not immediately known, this would take a detailed mapping of a myriad of intelligence sources. The Monaghan Informer would contact his handler a couple of days before Loughgall to say that Jim Lynagh had moved to a safe house in Coalisland, County Tyrone.

There was other vital intelligence too from M15′s listening devices planted inside the homes of IRA suspects, usually put in place when they were away – or even when the homes of the more prominent ones were being built. As long as the batteries held out, these technical devices – or ‘bugs’ – could be monitored many miles away or their content down-loaded by helicopters flying over the premises where they were hidden. It’s likely too that the location where the explosives were stored for the Loughgall bomb were also under M15 technical surveillance. They were probably also under human ‘eyes-on’ observation by operators of the army’s top-secret undercover unit, 14 Intelligence Company (known colloquially as the ‘Det’) and the RUC’s equivalent covert unit, E4A. ‘E’ is the code for the RUC’s Special Branch.

The security force operation was put in place on Thursday 7 May, the day before the IRA’s planned assault. Three Special Branch officers from the RUC’s specialist anti-terrorist unit volunteered to remain inside the normally sleepy station as decoys to give the appearance of normality whilst the IRA did its ‘recce’. ‘Matt’, a veteran of such covert operations, was one of them. They entered the station with some of the SAS troopers as darkness fell on the Thursday night. They made sandwiches and cracked jokes to lighten the tedium of waiting and perhaps to calm the nerves.

The joint leaders of the ASU was Patrick Kelly (30), an experienced IRA commander whose sister, supported by the other relatives, was a prime mover in bringing the Loughgall cases before the European Court. Kelly had been arrested in 1982 and charged with terrorist offences on the word of a ‘Super-grass’ but was subsequently released as the testimony lacked corroboration. Jim Lynagh was the second Commander and was the man most sought after by the British and Irish security services. Among the younger members of the ASU were four young friends from the village of Cappagh who had joined the IRA after the death of one of their village friend, Martin Hurson, on hunger strike in 1981. One of them, Declan Arthurs (21), was to drive the JCB with a 200 lb bomb in the bucket – just like the Birches.

Throughout the long hours of Friday, the maze of country lanes around Loughgall police station were watched and patrolled by ‘Det’ operators on the look-out for the ‘A Team’. One of them was a young women called ‘Anna’ who was driving around the area with her ‘Det’ partner as part of the surveillance cordon. Suddenly they spotted a blue Toyota Hiace van. At first they thought it was simply stuck behind a slow-moving vehicle but when they realised it was a JCB, they immediately put Ballygawley and the Birches together. ‘You suddenly realize it’s the MO (modus operandi) used by the East Tyrone Brigade,’ she said. ‘It was like a replay. But this time we were on top of it and we knew what was happening. So we passed on the information to the TCG and pulled off.’ The Chief Constable of the time, Sir John Hermon, said the IRA ASU could not have been arrested. He said it was never a realistic option since the IRA would be unlikely to come out with their hands up and police officers lives would therefore be at grave risk.

At 7.15 pm as dusk gathered, the JCB with Declan Arthurs at the wheel and the bomb raised high in the bucket, trundled past the police station with the blue Toyota van in attendance. Both then turned and headed back in the direction whence they had come. Suddenly, the JCB roared into life, headed for the perimeter fence and crashed through it. Almost simultaneously, the van drew up outside, disgorging Patrick Kelly and other members of the ASU who sprayed the station with their assault rifles. The SAS almost certainly opened up the moment Kelly started firing. Everything seemed to happen at once in a deafening crescendo of noise. Inside the station, ‘Matt’ (Special Branch), who was by the front window, was only about ten metres from the JCB when it came to a halt right before his eyes. He turned and ran to the back with one word on his mind. Bomb! ‘I thought of the Birches and Ballygawley and the next minute there was an almighty bang. I was hit in the face, knocked to the ground and buried. I thought “I’m dead”, simple as that!’ Miraculously ‘Matt’ survived although buried in the rubble ‘inhaling dust and darkness.’ The ‘A’ Team did not. ‘Declan was mowed down. He could have been taken prisoner,’ his mother, Amelia Arthurs, said. ‘The SAS never gave them a chance.’ The photographs taken at the scene are gruesome. The van in which the IRA volunteers had travelled was ripped open by part of the shrapnel from the digger bucket when it exploded, this is new information.

‘Matt’ felt no sympathy for the bullet-riddled bodies on the ground outside the station and in the back of the van. ‘They were there to kill us,’ he said. ‘These guys were responsible for lots and lots of deaths in that area and other parts of the province. Dead terrorists are better than dead policemen.’ Forensic tests carried out on the IRA weapons retrieved at the scene were linked to eight killings and thirty-three shootings.

The area around the police station had not been cordoned off since to have done so would have risked making the IRA suspicious and wary of the carefully laid ambush. As a result, two brothers returning home from work, were shot by the SAS. The security personnel who lay on the outer core of the ambush had been ordered to kill everyone within the kill zone.  Perhaps the soldiers thought they were part of the ASU or mistook their white Citroen for an IRA ‘scout’ car, maybe because one of the occupants was wearing a boiler suit. The brothers had been working on a car. The SAS fired forty rounds at the vehicle, killing Anthony Hughes (36) and seriously wounding his brother Oliver who was scarred for life. He said no warning was given. The RUC’s Chief Constable, Sir Jack Herman, described the attack on the two innocent men as ‘an unspeakable tragedy’ and blamed the IRA, not planning and operational shortcomings, for his death.

When ‘Anna’, her ‘Det’ colleagues and the SAS returned to base, there were great celebrations. ‘There was a huge party and it probably went on for 24 hours,’ she said. ‘A lot of beer was drunk. We were jubilant. We thought it was a job well done. It sent shock waves through the terrorist world that we were back on top.’ She said of the dead IRA men. ‘They’re all volunteers and actively engaged against the British army. They’re ‘at war’ as they would describe it. My attitude is that if you live by the sword, you die by the sword. We were just happy at the end of the day to be alive ourselves.’

Some new information is contained in this article, it is certain that the first indicator for the Loughgall operation came from an RUC Special Branch Informer in Monaghan Town. This informer also contacted the RUC to let them know that Jim Lynagh had moved to a safe house in Coalisland just before the Loughgall operation. Once the security services had their first indicator of a major IRA operation, M15 and the RUC had to simply correlate their myriad of intelligence to match the A Team with their target. At the same time that M15 and the SAS were focused on the East Tyrone IRA, M16 were working closely with Martin McGuinness and Gerry Adams and had adopted a hands-off approach to the IRA in Derry and Belfast.

There is no question that the relationship between Gerry Adams, Martin McGuinness and The British Secret Service lead to the SAS executions at Loughgall, the British wanted to undermine PIRA Chief of Staff, Kevin McKenna, McKenna wanted to take the war to the British and their collaborators and he viewed politics as nothing more than a public relations exercise that could provide cover for the real business of The PIRA, which was to drive the British apparatus out of Ireland. Adams and McGuinness had already sold out, and even at the graveside of Jim Lynagh, Adams would spout his lies when he said, “Anyone who does business with The British, The Freestate establishment or The SDLP are fools for they have all sold out on the Irish people”, Adams said these weasel words while he was already in bed with all of the above.

Sinn Fein/PIRA can get as many illiterates fools as they like to make videos for YouTube stating that Lynagh and Kelly would have supported Sinn Fein/PIRA’s British inspired ‘peace-strategy’, however, anyone one who was on the same intellectual level as Jim Lynagh would know well that Adams, McGuinness and their ‘peace straegy’ is nothing more than a British inspired surrender of Irish Republicanism.

Keywords: Loughgall Martyrs, 28 Anniversary, Jim Lynagh, Patrick Kelly, Declan Authurs, SAS, Ambush, Gerry Adams

The Irish Observer

The Irish Observer is a qualified Criminologist and published author. Two eBooks written by The Irish Observer can be read free of charge by clicking the links on the right hand side of this page. The Irish Observer also writes daily blogs on current affairs.